எளிய விளக்கம்:
நம்ம யாரையாவது நம்ப வைக்கணும்னா, அவங்க உணர்ச்சிகளை தூண்டிவிட்டு பேசறது. அதாவது உண்மையான காரணங்களை சொல்லாம, அவங்க மனசை உருக்கி நம்ம வேலையை சாதிக்கிறது.
உதாரணம் 1:
"அம்மா, எனக்கு ஸ்மார்ட்போன் வாங்கி கொடுங்க. என் க்ளாஸ்ல எல்லாருக்கும் இருக்கு. நான் மட்டும் தான் இல்லாம இருக்கேன். எல்லாரும் என்னை பார்த்து சிரிக்கறாங்க"
இதுல பையன் தன் அம்மாவோட பரிதாபத்தை தூண்டி போன் வாங்க முயற்சிக்கிறான். படிப்புக்கு தேவையா, இல்லையான்னு பேசாம உணர்ச்சிகளை மட்டும் தூண்டறான்.
உதாரணம் 2:
"நீங்க இந்த சாமான்களை வாங்கினா, ஏழை விவசாயிகளுக்கு உதவி செய்யறமாதிரி. அவங்க குழந்தைகள் படிக்க முடியும்"
உண்மையில் இந்த சாமான்கள் நல்லதா, விலை சரியா, தரம் எப்படின்னு சொல்லாம, உணர்ச்சிகளை மட்டும் தூண்டி விக்கறாங்க.
உதாரணம் 3:
"இந்த மருந்தை வாங்குங்க. என் அம்மா கூட இதை சாப்பிட்டு நல்லா ஆயிட்டாங்க. நீங்க வாங்காம போனா உங்க குடும்பத்துக்கு நல்லா இருக்காது"
மருந்தோட தரம், சைட் எஃபெக்ட்ஸ் பத்தி பேசாம, பயத்தையும் உணர்ச்சிகளையும் தூண்டறாங்க.
உதாரணம் 4:
"நம்ம ஊருல இந்த கட்சிக்கு ஓட்டு போடணும். இல்லேன்னா நம்ம பாட்டன் பூட்டன் காலத்துல இருந்து இருக்கற கலாச்சாரம் அழிஞ்சிடும்"
கட்சியோட திட்டங்கள், செயல்பாடுகள் பத்தி பேசாம, பண்பாட்டு உணர்வுகளை தூண்டறாங்க.
உதாரணம் 5:
"என் நண்பர் கஷ்டப்படறத பாக்க முடியலை. அவரு கேட்ட லட்சம் ரூபா கடனை குடுத்துட்டேன்" இது தப்பு ஏன்னா: பரிதாபத்துல எடுத்த முடிவு. கடன் திரும்ப வருமான்னு யோசிக்கலாம்.
இதை எப்படி தவிர்க்கலாம்?
1. எதையும் வாங்கும் போது அல்லது முடிவெடுக்கும் போது, நல்ல கேள்விகள் கேக்கணும்.
2. உணர்ச்சிவசப்பட்டு முடிவெடுக்காம, நிதானமா யோசிக்கணும்.
3. நமக்கு தேவையா, பயனுள்ளதா, விலை சரியான்னு ஆராய்ந்து பாக்கணும்.
4. மத்தவங்க சொல்றதை மட்டும் நம்பாம, நம்ம புத்தியையும் பயன்படுத்தணும்.
நினைவில் வைக்க: உணர்ச்சிகள் நல்லது தான். ஆனா அது மட்டுமே நம்ம முடிவுகளை தீர்மானிக்கக்கூடாது. அறிவும் உணர்வும் சேர்ந்து தான் நல்ல முடிவுகளை எடுக்க முடியும்.