15-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இந்திய கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் ஒரு அசாதாரண அத்தியாயம் மலபார் (Malabar) கடற்கரையில் நிகழ்ந்தது. கி.பி. 1504-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பழமையான சிரிய மொழி ஆவணம், ஒரு அற்புதமான சங்கமத்தின் நேரடி சாட்சியத்தை நமக்குத் தருகிறது. அது, இந்தியாவின் பழங்கால தோமா கிறிஸ்தவர்கள், தூரத்து ஐரோப்பியக் கடற்கரையிலிருந்து வந்த தங்கள் போர்த்துகீசிய சகோதரர்களைச் சந்தித்த நிகழ்வாகும். இந்த சந்திப்பு, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தனித்தனியாகப் பாய்ந்த இரண்டு கிறிஸ்தவ நீரோடைகளின் சந்திப்பாகும்: ஒன்று, பெர்சியா மற்றும் மெசபடோமியா வழியாக இந்தியாவை அடைந்த கிழக்கு கிறிஸ்தவ பாரம்பரியம்; மற்றொன்று, போர்த்துகீசிய மாலுமிகளுடன் வந்த மேற்கு கிறிஸ்தவ பாரம்பரியம். கிறிஸ்துவின் நற்செய்தி புவியியல் எல்லைகளையும் கலாச்சாரப் பிரிவினைகளையும் கடந்தது என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு ஆழமான சான்றாக விளங்குகிறது.
மலபாரின் பழங்கால கிறிஸ்தவர்கள்:
இந்த சிரிய மொழி ஆவணம், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பல நூற்றாண்டுகளாக தழைத்தோங்கிய ஒரு துடிப்பான கிறிஸ்தவ மக்களை வெளிப்படுத்துகிறது. மலபார் பிராந்தியத்தில், குறிப்பாக கரங்கோல் (Karangol), பள்ளூர் (Pallur), மற்றும் கொல்லம் (Kullam) உள்ளிட்ட இருபது நகரங்களில் "சுமார் முப்பதாயிரம் கிறிஸ்தவ குடும்பங்கள்" வாழ்ந்ததாக அந்த ஆவணம் குறிப்பிடுகிறது. இவர்கள் சமீபத்தில் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் அல்லர்; மாறாக ஆழமான வேர்களைக் கொண்ட ஒரு கிறிஸ்தவ மக்கள். "அவர்கள் எல்லா வகையிலும் செழிப்பாகவும், சமாதானத்துடனும் பாதுகாப்புடனும் வாழ்கிறார்கள். தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்!" என்று அந்த ஆவணம் கூறுகிறது.
தோமா கிறிஸ்தவர்கள் (Thomas Christians) என்று அழைக்கப்படும் மலபார் கிறிஸ்தவர்கள், தங்கள் விசுவாசத்தின் தோற்றத்தை அப்போஸ்தலர் தோமாவிடம் கண்டனர். பாரம்பரியத்தின்படி, அவர் கி.பி. 52-ல் இந்தியாவுக்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்தார். இந்த மக்கள் நீண்ட காலமாக பேராயர்கள் (Bishops) இல்லாமல் இருந்தபோதிலும், அவர்களின் விசுவாசம் அப்படியே இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மெசபடோமியாவிலிருந்து வந்த குருக்கள்:
இந்த இந்திய கிறிஸ்தவர்கள், மெசபடோமியாவில் வசித்த கிழக்கின் கத்தோலிக்கர்களுடன் (Catholicos - தலைமை ஆயர்) உறவுகளைப் பேணி வந்தனர். கி.பி. 1490-ல், இந்தியாவின் தொலைதூர நாடுகளிலிருந்து மூன்று கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள் தங்களுக்கு ஆயர்களைத் தேடி கத்தோலிக்கோஸ் மார் சிமியோனிடம் (Mar Simeon) சென்றனர். இது அப்போஸ்தலிக்க வாரிசுரிமை மற்றும் முறையான சபை நிர்வாகத்தின் மீதான அவர்களின் அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது.
கத்தோலிக்கோஸ் மார் சிமியோன், இவர்களின் கோரிக்கைக்குப் பதிலளித்து, தோமா (Thomas) மற்றும் யோவான் (John) என்ற இருவரை ஆயர்களாக அபிஷேகம் செய்து இந்தியாவுக்கு அனுப்பினார். இந்த ஆயர்கள் இந்தியாவிற்கு வந்தபோது, "விசுவாசிகள் அவர்களைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். நற்செய்தி, சிலுவை, தூபக்கலசம் மற்றும் மெழுகுவர்த்திகளுடன் அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, சங்கீதங்கள் மற்றும் பாடல்களுடன் மிகுந்த சிறப்புடன் அழைத்துச் சென்றனர்." அவர்கள் பல பீடங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்து, பலருக்கு ஆசாரியப் பட்டமும் கொடுத்தனர்.
போர்த்துகீசியர்களின் வருகை:
இந்த ஆவணம், போர்த்துகீசியர்களின் வருகை குறித்த ஒரு தனித்துவமான இந்திய கிறிஸ்தவப் பார்வையை அளிக்கிறது. அவர்களை "மேற்கத்திய கிறிஸ்தவர்களின் ராஜாவான பிராங்கு (Franks), நம் சகோதரர்கள்" என்று இந்திய கிறிஸ்தவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். ஆராதனை முறைமை, மொழி மற்றும் சபை நிர்வாகத்தில் வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், இந்திய கிறிஸ்தவர்கள் உடனடியாக போர்த்துகீசியர்களை கிறிஸ்துவுக்குள் சகோதரர்களாக அங்கீகரித்தனர்.
அவர்களின் கடல் பயணம் ஆச்சரியத்துடன் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது: "அவர்கள் சக்திவாய்ந்த கப்பல்களை இந்த நாட்டிற்கு அனுப்பினர், அவர்கள் நம்மை அடைவதற்கு ஒரு வருடம் முழுவதும் கடலில் இருந்தனர்." பின்னர் கடல் வழியை நன்கு அறிந்துகொண்டு, ஆறு மாதங்களில் கோழிக்கோடு (Calicut) நகரை அடைந்தனர். வர்த்தக ஆர்வங்களுடன் கிறிஸ்தவப் பணியையும் இணைத்த ஒரு பரந்த பார்வையின் ஒரு பகுதியாக, போர்த்துகீசிய மன்னர் இம்மானுவேல் (King Emmanuel) இந்த பயணங்களுக்கு ஆணையிட்டார். "எங்கேயும் பாதிரியார்கள் இல்லாமல் அவர்கள் பயணம் செய்வதில்லை" என்று அந்த ஆவணம் குறிப்பிடுவது, அவர்களின் விசுவாச அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது.
வர்த்தகமும் விசுவாசமும் சந்தித்தபோது:
கோழிக்கோட்டில் நடந்த துயரமான நிகழ்வுகளை இந்த ஆவணம் விவரிக்கிறது. உள்ளூர் முஸ்லிம் வர்த்தகர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் மீது பொறாமையால் கோபமடைந்து, போர்த்துகீசியர்களுக்கு எதிராக இந்து ஆட்சியாளரான சாமோரினை (Zamorin) தூண்டிவிட்டனர். போர்த்துகீசியர்கள் படைகளுடன் திரும்பி வந்து நாட்டைக் கைப்பற்றுவார்கள் என்று அவர்கள் எச்சரித்தனர்.
சாமோரின் இந்த எச்சரிக்கைகளால் தூண்டப்பட்டு, "தன் ஊரில் இருந்த சுமார் எழுபது பிராங்குகளையும், அவர்களுடன் இருந்த ஐந்து பக்தியுள்ள பாதிரியார்களையும் கொன்றார்." எஞ்சியிருந்த போர்த்துகீசியர்கள், கொச்சியின் (Cochin) இந்து அரசரிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர். அவர் "அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளக் கூட அவர்களைக் காட்டிக் கொடுக்க மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்தார்." பின்னர், போர்த்துகீசியப் படைகள் திரும்பி வந்து சாமோரின் படைகளைத் தோற்கடித்து, கொச்சியில் ஒரு பெரிய கோட்டையைக் கட்டினர்.
பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுத்தல்:
இந்த ஆவணத்தில் உள்ள மிக முக்கியமான தகவல்களில் ஒன்று, மயிலாப்பூரில் (Mailapore) உள்ள அப்போஸ்தலர் தோமாவின் மடத்தைப் பற்றியது. "சில கிறிஸ்தவர்கள் அதற்குள் சென்று, அங்கு வசித்து, இப்போது அதை மீட்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர்" என்று அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. இந்த மடம், மலபாரில் உள்ள முக்கிய கிறிஸ்தவ குடியிருப்புகளில் இருந்து சுமார் 25 நாட்கள் பயண தூரத்தில், சிலான் (Silan) நாட்டில் உள்ள மயிலாப்பூர் என்ற கடற்கரை நகரில் அமைந்திருந்தது. அப்போஸ்தலர் தோமா இரத்தசாட்சியாக மரித்ததாக பாரம்பரியமாக நம்பப்படும் இந்த இடத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சி, இந்திய கிறிஸ்தவ சமூகத்திற்குள் ஏற்பட்ட ஒரு புதிய நம்பிக்கையையும் மறுமலர்ச்சியையும் குறிக்கிறது.
கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கிறிஸ்தவர்கள் சந்தித்தல்:
இந்த ஆவணத்தின் மிக அற்புதமான அம்சம், கிறிஸ்தவ சகோதரத்துவத்தின் தொனியாகும். இந்திய ஆயர்கள் கண்ணூரில் (Cannanore) போர்த்துகீசியர்களை சந்தித்தபோது, "நாங்கள் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அவர்களிடம் சொல்லி, எங்கள் கதையை விவரித்தோம். அவர்கள் எங்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து, எங்களுக்கு அழகான ஆடைகளையும், இருபது தங்கக் காசுகளையும் கொடுத்தார்கள். கிறிஸ்துவின் பொருட்டு, அந்நியர்களாகிய எங்கள் நிலையை அவர்கள் அசாதாரணமான முறையில் மதித்தார்கள்" என்று ஆவணம் கூறுகிறது.
ஆராதனை முறைகளில் வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், இரு குழுக்களும் ஒன்றாக ஆராதித்தனர். இந்திய கிறிஸ்தவர்கள் கிழக்கு சிரிய பாரம்பரியத்தையும், போர்த்துகீசியர்கள் ரோமன் கத்தோலிக்க நடைமுறைகளையும் பின்பற்றினர். ஆனாலும், ஆவணம் விவரிக்கிறது: "ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, அவர்களின் பாதிரியார் தனது திருப்பலியை முடித்த பிறகு, நாங்களும் சென்று திருப்பலி செய்தோம். அதில் அவர்கள் எங்களிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்." இது, கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்த பொதுவான விசுவாசம், வழிபாட்டு வேறுபாடுகளை விட மிகவும் முக்கியமானது என்பதை இரு சமூகங்களும் உணர்ந்ததைக் காட்டுகிறது.
மூல ஆவணம் ஒரு தனிப்பட்ட மற்றும் பணிவான குறிப்புடன் முடிவடைகிறது. அதை எழுதிய இந்திய ஆயர்கள், மெசபடோமியாவில் உள்ள தங்கள் தலைமைக்கு இவ்வாறு எழுதுகிறார்கள்:
"சகோதரர்களே, இந்தக் கடிதத்தின் நீளத்திற்காக எங்களைக் குறை கூறாதீர்கள். மேற்கூறிய அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்ல நாங்கள் விரும்பினோம். நம்முடைய கர்த்தர் நம் அனைவருடனும், நம் அனைவருக்கும் உள்ளேயும் இருப்பாராக! ஆமென்!"
இந்த இறுதி வார்த்தைகள், வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்வது மட்டுமல்லாமல், தூரத்தில் இருந்த தங்கள் ஆவிக்குரிய சகோதரர்களுடன் ஒரு ஆழமான உறவைப் பேண அவர்கள் கொண்டிருந்த ஏக்கத்தையும் காட்டுகிறது. 16-ஆம் நூற்றாண்டு மலபாரில் நடந்த இந்த அற்புதமான சந்திப்பு, கிறிஸ்துவின் சபை எவ்வளவு பரந்து விரிந்தது என்பதற்கும், தேவனின் கரங்கள் வரலாற்றை எப்படி வழிநடத்துகின்றன என்பதற்கும் ஒரு காலத்தால் அழியாத சான்றாக இன்றும் நிற்கிறது.
"அவரை விசுவாசியாதவர்கள் எப்படி அவரைத் தொழுதுகொள்ளுவார்கள்? அவரைக்குறித்துக் கேள்விப்படாதவாகள் எப்படி விசுவாசிப்பார்கள்? பிரசங்கிக்கிறவன் இல்லாவிட்டால் எப்படிக் கேள்விப்படுவார்கள்? அனுப்பப்படாவிட்டால் எப்படிப் பிரசங்கிப்பார்கள் சமாதானத்தைக்கூறி, நற்காரியங்களைச் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கிறவர்களுடைய பாதங்கள் எவ்வளவு அழகானவைகள் என்று எழுதியிருக்கிறதே."(ரோமர் 10:14-15)
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!