இடைக்கால உலகை ஆராய்ந்த பயணங்களின் வரலாற்றில், நிக்கோலோ டி காண்டி (Niccolò de' Conti) என்ற வெனிஸ் (Venice) நகர வணிகரின் 25 ஆண்டுகால ஆசியப் பயணத்தை மிஞ்சும் பயணங்கள் மிகச் சிலவே. 1419 முதல் 1444 வரை அவர் மேற்கொண்ட இந்தப் பயணம், ஆசியாவில் இருந்த பழமையான கிறிஸ்தவரகளைப் பற்றிய விலைமதிப்பற்ற தகவல்களை நமக்குத் தருகிறது. அவருடைய பயணத்தின் மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்று, 1425-1430-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில், மயிலாப்பூரில் (Mylapore) உள்ள அப்போஸ்தலரான தோமாவின் (St. Thomas) கல்லறையை அவர் கண்டதுதான். இந்தச் சந்திப்பு, இந்தியாவின் இடைக்கால கிறிஸ்தவ பாரம்பரியத்தைப் பதிவு செய்ததில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த இடத்தை பாதுகாத்து வந்த ஒரு நெஸ்டோரியன் (Nestorian) கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்வை இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.
வெனிஸ் நகரப் பயணியின் வியத்தகு பயணம்
நிக்கோலோ டி காண்டி, மறுமலர்ச்சிக் காலத்தின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்த மிக முக்கியமான நபர்களில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். சுமார் 1395-ல் வெனிஸ் அருகே உள்ள கியோஜியா (Chioggia) என்ற இடத்தில் பிறந்த இவர், 1419-ல் தனது தாய்நாட்டை விட்டுப் புறப்பட்டார். இவர் ஒரு வெனிஸ் வணிகர், ஆய்வாளர் மற்றும் எழுத்தாளர் ஆவார். சிரியாவின் தமஸ்கு (Damascus) நகரில் குடியேறிய காண்டி, அங்கே அரபு மொழியில் தேர்ச்சி பெற்றார். இஸ்லாமியக் கலாச்சாரங்களைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலையும் வளர்த்துக் கொண்டார். இந்தப் திறமைகள் அவருடைய பயணங்களுக்குப் பேருதவியாக இருந்தன.
அவரது மொழித்திறன் காரணமாக, இஸ்லாமிய வணிகர்களுக்குச் சொந்தமான கப்பல்களில் அவர் எளிதாகப் பயணம் செய்தார். காண்டியின் பயணம், சீனத் தளபதி ஜெங் ஹே (Zheng He) என்பவரின் புகழ்பெற்ற பயணங்கள் நடந்த அதே காலகட்டத்தில் அமைந்தது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, காண்டியின் குறிப்புகள், அக்காலத்தில் அதே பகுதிகளைப் பற்றி எழுதிய சீன எழுத்தாளர்களின் குறிப்புகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன. இது அவரது தகவல்களின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது.
அரேபியக் கடலைக் கடந்த பிறகு, காண்டி முதலில் 1420-21-ல் குஜராத்தில் உள்ள காம்பே (Cambay) நகரை அடைந்தார். அங்கிருந்து, துங்கபத்திரை ஆற்றங்கரையில் அமைந்திருந்த மாபெரும் நகரமான "பிசெனெகாலியா" (Bizenegalia), அதாவது விஜயநகரப் பேரரசுக்கு (Vijayanagara) சென்றார். அவர் அங்கு சென்றபோது, சங்கம வம்சத்தின் மிக சக்திவாய்ந்த மன்னர்களில் ஒருவரான முதலாம் தேவராயர் (Devaraya I) ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார்.
அப்போஸ்தலர் தோமாவின் கல்லறையைக் கண்டுபிடித்தல்
காண்டி மயிலாப்பூரை அடைந்தபோது, அவர் தனது பயணத்தின் மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்றைக் கண்டார்: அது அப்போஸ்தலர் தோமாவின் கல்லறை. 1292-ல் இதே இடத்திற்கு வருகை தந்த மார்கோ போலோ (Marco Polo) போன்ற பயணிகளின் முந்தைய சான்றுகளை உறுதிப்படுத்தும் விதமாக, இப்பகுதியில் கிறிஸ்தவம் தொடர்ந்து இருந்ததற்கான முக்கிய ஆதாரத்தை காண்டியின் பதிவு வழங்கியது.இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் முக்கியத்துவத்தை நாம் சாதாரணமாக எடைபோட முடியாது., இயேசு கிறிஸ்துவின் அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவரின் கல்லறை மீது கட்டப்பட்ட உலகின் மூன்று தேவாலயங்களில் இதுவும் ஒன்றாக ஆனது. இந்த ஸ்தலம், அப்போஸ்தலர்களின் காலத்துடன் ஒரு நேரடித் தொடர்பைக் கொண்டிருந்தது.
செழிப்பான நெஸ்டோரியன் கிறிஸ்தவர்கள்:
காண்டியின் குறிப்புகள், இந்த சிரியன் கிறிஸ்தவர்கள், இந்தியாவில் கிறிஸ்தவத்தின் ஆரம்ப நூற்றாண்டுகளிலிருந்து தங்கள் வம்சாவளியைக் கொண்டிருந்தனர். கி.பி. 345-ல், தாமஸ் ஆஃப் கானா (Thomas of Cana) என்பவர், கிட்டத்தட்ட 400 பேருடன் எடெசாவிலிருந்து (Edessa) கொடுங்கல்லூருக்கு (Cranganore) குடிபெயர்ந்ததாக வரலாற்றுச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. இது குறித்தான தகவல்களை ஏற்கெனவே சில அத்தியாயங்களிக்கு முன்பதாக கண்டோம்.
நெஸ்டோரியன் கிறிஸ்தவர்கள் உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களுக்கும் அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கும் ஏற்ப தங்களை மாற்றிக்கொண்டு, தங்கள் விசுவாசத்தை வெற்றிகரமாகப் பாதுகாத்து வந்தனர். இந்து, முஸ்லிம் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் இணைந்து வாழ்ந்ததால், வெவ்வேறு பாரம்பரியங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு தனித்துவமான சூழல் அங்கு நிலவியது.
போர்த்துகீசிய வருகையும் தொல்பொருள் சான்றுகளும்:
16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் போர்த்துகீசியர்களின் (Portuguese) வருகை, மயிலாப்பூரின் கிறிஸ்தவ வரைபடத்தை அடியோடு மாற்றியது. 1521-ல், கோவா மற்றும் பம்பாய்-பஸ்சீனிலிருந்து போர்த்துகீசிய மதகுருமார்கள், தோமாவின் கல்லறையைத் தேடுவதற்காகவே சென்னைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் அந்த இடத்தைக் கண்டுபிடித்தபோது, அது உள்ளூர் மக்களால் பெயரளவிற்கு மட்டுமே பராமரிக்கப்பட்டு, புறக்கணிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. எனவே, அவர்கள் அந்த ஆலயத்தை மீண்டும் கட்ட முடிவு செய்தனர்.
போர்ச்சுகல் மன்னர் மூன்றாம் ஜான் (King John III) அவர்களின் அனுமதியுடனும் நிதியுதவியுடனும் புதிய தேவாலயத்தின் கட்டுமானம் தொடங்கியது. 1523-ல் இந்த ஆலயம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. போர்த்துகீசிய பாட்ரோடோ (Padroado) பாதிரியார்கள் தினசரி ஆராதனைகளை அங்கு மீண்டும் தொடங்கினர். இது போர்த்துகீசிய சாந்தோம் (San Thome) உருவாவதற்கான தொடக்கமாக அமைந்தது.
நவீன தொல்பொருள் ஆய்வுகள், காண்டி பார்வையிட்ட தளத்தைப் பற்றி மேலும் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. மயிலாப்பூர் பகுதியில் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகள், பல நூற்றாண்டுகளாக அங்கு தொடர்ச்சியான குடியிருப்புகளும் மத நடவடிக்கைகளும் இருந்ததை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. 7-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாரசீக சிலுவைகள் (Persian crosses), சிரிய மற்றும் பஹ்லவி (Pahlavi) மொழிகளில் கல்வெட்டுகளுடன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இது இப்பகுதியில் கிறிஸ்தவம் நீண்ட காலமாக இருந்ததற்கான உறுதியான சான்றாகும்.
வரலாற்று மரபும் விசுவாசப் பாதுகாப்பும்
காண்டியின் பயணக் குறிப்புகள் ஒரு அசாதாரண சூழலில் பாதுகாக்கப்பட்டன. 1444-ல் வெனிஸுக்குத் திரும்பிய அவர், தனது பயணத்தின்போது தனது குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க இஸ்லாமிற்கு மாறும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார். அதற்காக போப் நான்காம் யூஜினிடம் (Pope Eugenius IV) பாவமன்னிப்பு கோரினார். அதற்கு நிபந்தனையாக, போப்பின் செயலாளரான போஜியோ பிராசியோலினியிடம் (Poggio Bracciolini) தனது பயண அனுபவங்களை உண்மையாக விவரிக்கும்படி போப் பணித்தார். பிராசியோலினி அந்தப் பயணத்தை லத்தீன் மொழியில் "Historia de Varietate Fortunae" என்ற தனது நூலில் பதிவு செய்தார்.
நிக்கோலோ டி காண்டியின் 1425-1430-க்கு இடைப்பட்ட மயிலாப்பூர் பயணம், கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் நீடித்த சக்திக்கும், இந்தியாவில் அப்போஸ்தல பாரம்பரியத்தின் தொடர்ச்சிக்கும் ஒரு வலுவான சான்றாக நிற்கிறது. போஜியோ பிராசியோலினியால் பாதுகாக்கப்பட்ட அவரது விரிவான குறிப்புகள், போர்த்துகீசிய காலனித்துவ சகாப்தத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவின் கிறிஸ்தவ பாரம்பரியத்தைப் பற்றிய ஒரு விலைமதிப்பற்ற சாளரத்தை நமக்குத் திறக்கின்றன.
இரத்த சாட்சியாக மரித்த அப்போஸ்தலர் தோமாவின் கல்லறையைப் பற்றிய குறிப்புகளை வாய் மொழியாகக் கூறிய காண்டி, தனது குடும்பப்பற்று காரணமாக விசுவாசத்தை விட்டுவிட்டார் என சில ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன. ஆனால், கிறிஸ்துவுக்காக எத்தகைய பாடுகள் வந்தாலும், எத்தகைய கட்டாயமான சூழ்நிலைகள் ஏற்பட்டாலும், நாம் விசுவாசத்தில் நிலைத்திருக்கும் போதே உண்மையான இரட்சிப்பை அடைய முடியும்.
கிறிஸ்துவின் அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிப்பவன் யார்? உபத்திரவமோ, வியாகுலமோ, துன்பமோ, பசியோ, நிர்வாணமோ, நாசமோசமோ, பட்டயமோ? இவையெல்லாவற்றிலேயும் நாம் நம்மில் அன்புகூருகிறவராலே முற்றும் ஜெயங்கொள்ளுகிறவர்களாயிருக்கிறோமே . ரோமர் 8:36, 37.
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!
தொடர்ந்து பயணிப்போம்....
படைத்தவரின் பாதையில்,
திருமதி. ரெமினா சுஜித்
குறிப்புகள்:
Bracciolini, P. (1444). Historia de varietate fortunae [Account of Niccolò de' Conti’s travels as recorded upon return to Venice].
Da Bollate, C. (1492). First printed edition of Niccolò de' Conti’s account [Dedicated to Pietro Cara].
Notes on Indian History. (2021, March). Nicolo Conti - Fifteenth Century Traveler.Church of the East Archives. (n.d.). Migration of Thomas of Cana from Edessa to Cranganore (345 AD) [Under the guidance of Bishop Mor Joseph of Edessa].Portuguese Mission Archives. (1521–1523). Records of the rediscovery and reconstruction of St. Thomas’s tomb in Mylapore.