வாஸ்கோட காமாவின் புகழ்பெற்ற கடல் பயணத்திற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, அதாவது கி.பி. 1349-ல், ஐரோப்பியர்கள் இந்தியாவைப் பற்றி அதிகம் அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில், போப்பின் (Pope) அதிகாரப்பூர்வ பிரதிநிதியான ஜான் டி மரிக்னோலி (John de Marignolli) என்பவரின் எழுத்துக்களில் இருந்து ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பதிவு வெளிவந்தது. அவர் கேரளாவின் கடலோரப் பகுதிகளில் பதினான்கு மாதங்கள் தங்கியிருந்தபோது, அங்கே தங்கள் விசுவாசத்தையும் செழிப்பையும் தக்க வைத்துக் கொண்ட ஒரு கிறிஸ்தவரகளைக் கண்டார்.
இவர்கள், அப்போஸ்தலர் தோமாவின் பிரசங்கத்தினால் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் (St. Thomas Christians) என்று அழைக்கப்பட்டனர். மரிக்னோலியின் நேரடி சாட்சியம், கிறிஸ்துவின் சொந்த அப்போஸ்தலரால் சொல்லப்பட்ட நற்செய்தி செய்தி, இந்திய மண்ணில் எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றி, குறிப்பிடத்தக்க வகையில் தழைத்தோங்கியது என்பதைப் பற்றிய விலைமதிப்பற்ற நுண்ணறிவுகளை நமக்கு வழங்குகிறது. அவரது அவதானிப்புகள், ஆரம்பகால கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றிய பல அனுமானங்களுக்கு சவால் விடுகின்றன.
கிறிஸ்தவ தலைமையின் கீழ் பொருளாதார செழிப்பு:
மரிக்னோலி குயிலோனுக்கு (இன்றைய கொல்லம்) வந்தபோது, அதை "உலகின் மிளகு அனைத்தும் உற்பத்தி செய்யப்படும் இந்தியாவின் மிக உன்னதமான நகரம்" என்று விவரிக்கிறார். மேலும், மிளகு திராட்சைத் தோட்டங்களைப் போல நடப்பட்ட கொடிகளில் வளர்கிறது என்றும், அதன் கொத்துகள் முதலில் பச்சை நிறத்திலும், பின்னர் திராட்சைக் கொத்துகளைப் போலவும் இருப்பதாகவும், அதில் உள்ள சிவப்பு நிறச் சாற்றைத் தான் சுவைத்துப் பார்த்ததாகவும் அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.
அவர் எழுதுகிறார்: “இந்த விஷயங்களை நான் பதினான்கு மாதங்கள் அங்கே தங்கியிருந்தபோது என் கண்களால் கண்டேன், என் கைகளால் கையாண்டேன்.” மேலும் அவர், “எழுத்தாளர்கள் பொய்யாகக் கூறியது போல் மிளகு வறுக்கப்படுவதில்லை, அது காடுகளிலும் வளரவில்லை, மாறாக முறையான தோட்டங்களில் வளர்க்கப்படுகிறது. அதன் உரிமையாளர்கள் சரசன்கள் (Saracens - அரபு அல்லது முஸ்லீம்) அல்ல, அப்போஸ்தலர் தோமாவின் மூலம் இரட்சிக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களே என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்.
இந்தக் கிறிஸ்தவர்களே மிளகு மற்றும் மசாலாப் பொருட்களுக்கான அதிகாரப்பூர்வ எடை நிலையமான பொது எஃகு யார்டை (public steel-yard) நிர்வகித்தனர். இதன் மூலம், போப்பின் தூதர் என்ற முறையில் தனக்கு மாதந்தோறும் 100 தங்க ஃபானமும் (goldfan), ஊரை விட்டுப் புறப்படும்போது 1000 ஃபானமும் கிடைத்ததாக மரிக்னோலி குறிப்பிடுகிறார். இது, அந்த கிறிஸ்தவர்கள் பெற்றிருந்த பொருளாதாரச் செழிப்பையும் அதிகாரத்தையும் காட்டுகிறது.
கிறிஸ்துவின் அப்போஸ்தலரின் மேலான அதிகாரம்:
மரிக்னோலி, இந்தியாவின் மூன்றாவது மாகாணமாக மாபார் (Maabar - சோழமண்டலக் கடற்கரை) பகுதியைக் குறிப்பிடுகிறார். அங்கே, அப்போஸ்தலரான தோமா தன் சொந்தக் கைகளால் கட்டிய ஒரு தேவாலயம் இருந்ததாகப் பதிவு செய்கிறார். அவர் கண்ட மிகப் பெரிய கற்களைக் கொண்டும், இலங்கையில் உள்ள ஆதாம் மலையில் (Adam's Mount in Seyllan) இருந்து வெட்டப்பட்ட ஒரு பெரிய மரத்தைக் கொண்டும் அந்த தேவாலயங்கள் கட்டப்பட்டன.
அந்தப் பெரிய மரக்கட்டையை, தோமாவின் இரண்டு அடிமைகள் வெட்டி, அவரின் இடுப்புக் கச்சையைக் (girdle) கொண்டு கடலுக்கு இழுத்து வந்ததாக பாரம்பரியக் கதை கூறுகிறது. அந்த மரக்கட்டை மிராபோலிஸ் (Mirapolis) நகரின் துறைமுகத்தை அடைந்தபோது, அந்நகரத்தின் மன்னன் தன் முழு இராணுவத்தையும் கொண்டு அதைக் கரைக்கு இழுக்க முயன்றும், பத்தாயிரம் பேரால் அதை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை. இந்த அற்புதத்தைக் கண்ட மன்னன் மனம் மாறி, தோமாவுக்குத் தன் கழுதையின் மீது சவாரி செய்து சுற்றிக்கொள்ளக்கூடிய அளவுக்கு நிலத்தை வழங்கினான் என்று சில பாரம்பரியங்கள் கூறுகின்றன. இதைக் குறித்து மிக சரியான வரலாற்று ஆதாரங்கள் காணப்படவில்லை. இது இடைக்கால கிறிஸ்தவ புராணம் என்று பலரால் பரவலாக கூறப்படுகிறது.
தோமா ஃபிரிக்சியா (frixia) எனப்படும் அம்பினால் விலாவில் எய்யப்பட்டார். அது, அவர் தன் கையை இட்ட கிறிஸ்துவின் விலாவில் இருந்த காயத்தைப் போலவே இருந்தது என்று மரிக்னோலி குறிப்பிடுகிறார். காயமடைந்த நிலையிலும், இரவு முழுவதும் பிரசங்கம் செய்துவிட்டு, காலையில் தன் ஆத்துமாவை தேவனிடம் ஒப்படைத்தார். மேலும், தோமாவின் கல்லறையிலிருந்து எவ்வளவு மண் எடுக்கப்பட்டாலும், அடுத்த நாள் அதே அளவு மண் தானாகவே மீண்டும் நிரம்புகிறது . இந்த மண் நோய்களைக் குணப்படுத்தும் மருந்தாகப் பயன்பட்டது. இது இடைக்கால கிறிஸ்தவ புராணம் என்று பலரால் பரவலாக கூறப்படுகிறது.
பொருளாதார மற்றும் அரசியல் சலுகைகள்
மன்னர், தோமாவுக்கு "மிளகு மற்றும் அனைத்து நறுமணப் பொருட்களுக்கான பொது எஃகு யார்டின் நிரந்தர மானியத்தை" வழங்கினார். இந்த உரிமையை கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து பறிக்க யாரும் துணியவில்லை, மீறினால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இது, அந்த கிறிஸ்தவர்களின் உரிமைகள் அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டதைக் காட்டுகிறது.
இருப்பினும், இந்த வரலாற்றுச் சான்றுகளுக்கு மத்தியில் நாம் ஒரு முக்கியமான ஆவிக்குரிய உண்மையை உணர வேண்டும். அப்போஸ்தலர் தோமாவோ அல்லது வேறு எந்த மனிதரோ வணக்கத்திற்குரியவர்கள் அல்ல. அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைக் கொண்டுவந்த கிறிஸ்துவால் பயன்படுத்தப்பட்ட மதிப்புமிக்க கருவிகளே. அவர்களின் முக்கியத்துவம், அவர்கள் தங்களையே முன்னிலைப்படுத்தியதால் வரவில்லை; மாறாக, அவர்கள், சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மரித்து, உயிர்த்தெழுந்த ஒரே இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டியதாலேயே வந்தது.
தோமா கிறிஸ்தவர்களின் உண்மையான பாரம்பரியம், ஒரு மனிதரைப் பின்பற்றுவதில் இல்லை, மாறாக அந்த மனிதர் அறிவித்த தேவனான இயேசுவை விசுவாசிப்பதில் தான் உள்ளது. அவர்களின் செழிப்பு, அதிகாரம் மற்றும் நீடித்த விசுவாசம் அனைத்துமே, "இதோ, உலகத்தின் முடிவுபரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களுடனேகூட இருக்கிறேன்" (மத்தேயு 28:20) என்று வாக்குரைத்த இயேசுவின் பிரசன்னத்தாலும், அவருடைய கிருபையாலுமே சாத்தியமானது. எனவே, இந்த வரலாறு நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் என்னவென்றால், மனிதர்கள் கருவிகளே; இயேசு கிறிஸ்து ஒருவரே நித்திய இரட்சிப்புக்கான ஒரே வழி, சத்தியம் மற்றும் ஜீவன்.
அவராலேயன்றி வேறொருவராலும் இரட்சிப்பு இல்லை. நாம் இரட்சிக்கப்படும்படிக்கு வானத்தின் கீழெங்கும், மனுஷர்களுக்குள்ளே அவருடைய நாமமேயல்லாமல் வேறொரு நாமம் கட்டளையிடப்படவும் இல்லை என்றான். அப்போஸ்தலர் 4:12
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!
தொடர்ந்து பயணிப்போம்....
படைத்தவரின் பாதையில்,
திருமதி. ரெமினா சுஜித்
குறிப்புகள்:
Yule-Cordier, Cathay and the Way Thither, Vol. III, pp. 216–218, 249–254.