வரலாற்றுப் புத்தகங்களின் தூசி படிந்த பக்கங்களுக்குள், இந்தியாவில் கிறிஸ்தவத்தின் வருகை குறித்த நமது எண்ணங்களை மாற்றக்கூடிய மற்றொரு அற்புதமான சாட்சி மறைந்துள்ளது. கி.பி. 883-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஆங்கிலோ-சாக்சன் வரலாற்றுப் பதிவேடு (Anglo-Saxon Chronicle) ஒரு அசாதாரண நிகழ்வைப் பதிவு செய்கிறது. அது, இங்கிலாந்து (England) மன்னரான ஆல்ஃபிரட் (Alfred), அப்போஸ்தலர்களான தோமா (Thomas) மற்றும் பர்த்தொலொமேயு (Bartholomew) ஆகியோரின் அப்போஸ்தல பாரம்பரியம் ஏற்கனவே வேரூன்றியிருந்த இந்தியாவிற்குத் தனது குழுக்களை அனுப்பியதை விவரிக்கிறது. இந்தச் சிறிய வரலாற்றுப் பதிவு, ஆயிரத்து நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவர்கள் இந்தியாவை வெற்றி கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கவில்லை, மாறாக கிறிஸ்துவின் சொந்த சீடர்களே நற்செய்தியின் விதையை விதைத்த ஒரு பூமியாக அங்கீகரித்திருந்தனர் என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. சுருக்கமாக சொல்லவேண்டும் என்றால் இந்தியா கிறிஸ்தவத்தை அறியாத இடமாக அல்ல - மாறாக கிறிஸ்தவ திருச்சபை உள்ள இடமாகவே பார்க்கப்பட்டது.
இன்றைய இந்தியர்களுக்கு, இந்த பண்டைய சாட்சியம் ஆழமான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. நமது தேசத்தில் கிறிஸ்தவத்தின் இருப்பு, பிற்காலத்தில் வந்த காலனித்துவ ஆதிக்கத்தினாலோ அல்லது வெளிநாட்டுக் கலாச்சாரத் திணிப்பினாலோ ஏற்படவில்லை என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. மாறாக, அதன் வேர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவோடு நேரில் வாழ்ந்தவர்களின் நேரடி சாட்சியத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன.
ஐரோப்பா விசுவாசத்திற்காக இந்தியாவை நோக்கிய காலம்
ஆங்கிலோ-சாக்சன் பதிவேட்டின் கி.பி. 883-ஆம் ஆண்டுக்கான குறிப்பு, பிற்கால வரலாற்று விவரிப்புகளுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறான ஒரு சித்திரத்தை அளிக்கிறது. ஐரோப்பியர்கள் இந்தியாவிற்குக் கிறிஸ்துவை நேரடியாக அறிவிப்பதற்க்கு வருவதற்குப் பதிலாக, இங்கிலாந்தின் (England) மிகவும் புகழ்பெற்ற கிறிஸ்தவ மன்னர்களில் ஒருவரான ஆல்ஃபிரட் (Alfred) இருந்தார். அப்போஸ்தல கிறிஸ்தவம் ஏற்கனவே செழித்து வளர்ந்திருந்த ஒரு தேசத்திற்குத் தனது தூதுக்குழுக்களை அனுப்பினார்.
"இந்த வருடத்தில் (கி.பி. 883) சிகெல்ம் (Sighelm) மற்றும் ஏத்தெல்ஸ்தான் (Athelstan) ஆகியோர், மன்னர் ஆல்ஃபிரட் (Alfred) கட்டளையிட்ட காணிக்கைகளை ரோம் (Rome) நகருக்கும், மேலும் இந்தியாவிலுள்ள அப்போஸ்தலர் தோமா (Thomas) மற்றும் அப்போஸ்தலர் பர்த்தொலொமேயுவிடமும் (Bartholomew) கொண்டு சென்றனர்... பின்னர் அவர்கள்... தேவனின் கிருபையால், தங்கள் பொருத்தனைகளை நிறைவேற்றிய பிறகு மிகுந்த வெற்றியைப் பெற்றனர்”.
மன்னர் ஆல்ஃபிரட் (Alfred) தனது கவனத்தை இந்தியாவின் பக்கம் திருப்பினார் என்பதே, அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியக் கிறிஸ்தவம் சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தது என்பதற்கான தெளிவான சான்றாகும். இது ஒரு சாதாரண நடவடிக்கை அல்ல, மாறாக நமது தேசத்தில் ஆவிக்குரிய ரீதியில் முக்கியமான ஒன்று நடப்பதை உணர்ந்து, அதை ஏற்றுக்கொண்டதன் வெளிப்பாடாகும். வெகு தொலைவில் உள்ள இங்கிலாந்தில்கூட, தொடக்ககால கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் இந்தியாவிற்கு ஒரு சிறப்பு இடம் உண்டு என்பதை விசுவாசிகள் புரிந்துகொண்டிருந்தனர் என்பதை இந்தப் பதிவு சுட்டிக்காட்டுகிறது.
அப்போஸ்தல அடித்தளம்: இயேசுவின் சீடர்களுடன் நேரடித் தொடர்பு
இந்தப் பதிவேடு, தோமா (Thomas) மற்றும் பர்த்தொலொமேயு (Bartholomew) ஆகியோரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அப்போஸ்தல பாரம்பரியத்தைக் கொண்டு வந்தவர்களாக அடையாளம் காட்டுகிறது. இவர்கள் இருவரும் இயேசு கிறிஸ்துவால் முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு சீடர்களில் அடங்குவர். தோமா, இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை ஆரம்பத்தில் சந்தேகப்பட்டாலும், பின்னர் அவரின் காயங்களைக் கண்டபின் கிறிஸ்துவின் மரணத்தின் மீதான வெற்றிக்கு ஒரு ஜீவனுள்ள சாட்சியாக மாறினார். பர்த்தொலொமேயு (நத்தானியேல் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்), இயேசுவால், “இதோ, கபடற்ற உத்தம இஸ்ரவேலன்” (யோவான் 1:47) என்று பாராட்டப்பட்ட சீடர்.
இவர்கள் வெறும் மத போதகர்களோ தத்துவஞானிகளோ அல்ல. மாறாக, இயேசுவின் அற்புதங்களைக் கண்ணால் கண்டவர்கள், அவருடைய போதனைகளை நேரடியாகக் கேட்டவர்கள், அவருடைய உயிர்த்தெழுதலை தனிப்பட்ட முறையில் அனுபவித்தவர்கள். இந்தியாவில் இவர்களுடைய "அப்போஸ்தல பாரம்பரியம்" என்று இந்தப் பதிவேடு குறிப்பிடும்போது, அது வெறும் மத சடங்குகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. மாறாக, கிறிஸ்துவிடமிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்ட வல்லமையுள்ள நற்செய்தியையே அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் சொன்னது போல, "ஆதிமுதல் இருந்ததும், நாங்கள் கேட்டதும், எங்கள் கண்களினாலே கண்டதும், நாங்கள் நோக்கிப்பார்த்ததும், எங்கள் கைகளினாலே தொட்டதுமாயிருக்கிற ஜீவவார்த்தையைக்குறித்து உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம்" (1 யோவான் 1:1). இந்த சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் உருவானதே இந்திய கிறிஸ்தவம்.
மேலான வெற்றி: தேவனின் கரம் ஆரம்பகால இந்திய ஊழியத்தில்
அந்த வரலாற்றுப் பதிவில் உள்ள மிக முக்கியமான சொற்றொடர், "தேவனின் கிருபையால், அவர்கள் மிகவும் வெற்றிகரமாக இருந்தனர்" என்பதாகும். இந்த எளிய வாக்கியம் ஆழமான இறையியல் முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்தியாவில் இந்த ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ ஊழியங்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் மனிதனின் திறமையோ, அரசியல் அதிகாரமோ, செல்வாக்கோ, கலாச்சார மாற்றங்களோ அல்ல, மாறாக அது தேவனுடைய கிருபை என்று தெளிவாகக் கூறப்படுகிறது.
ஆங்கிலோ-சாக்சன் பதிவேட்டின் இந்தச் சிறிய சாட்சியம், இந்தியக் கிறிஸ்தவம் மிகவும் வலிமையான அடித்தளத்தின் மீது நிற்கிறது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. அந்த அடித்தளம், மனித முயற்சியால் அல்ல, மாறாக கிறிஸ்துவின் சொந்த அப்போஸ்தலர்களின் நேரடி சாட்சியாலும், தேவனுடைய கிருபையால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாலும், அற்புதமான வல்லமையால் வெற்றி பெற்றதாலும் உருவானது.
இன்றைய இந்தியாவில் கிறிஸ்தவ அடையாளம் குறித்த சவால்களையும் கேள்விகளையும் நாம் எதிர்கொள்ளும்போது, இந்த வரலாற்று உண்மையிலிருந்து நாம் நம்பிக்கையைப் பெறலாம்: நற்செய்தியை விதைத்தவர்கள் இயேசுவை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்தவர்கள், அதை வளர்த்தது கர்த்தருடைய கிருபை. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொன்னது போல, “சகோதரரே, நான் உங்களிடத்தில் வந்தபோது, தேவனுடைய இரகசியத்தை அறிவிக்க, மிகுந்த ஞானத்தோடும் விசேஷித்த பேச்சோடும் வரவில்லை. இயேசு கிறிஸ்துவையும், சிலுவையில் அறையப்பட்ட அவரையும் தவிர, வேறொன்றையும் உங்களுக்குள்ளே அறியாதிருக்கத் தீர்மானித்திருந்தேன்” (1 கொரிந்தியர் 2:2). இந்த வசனத்தில் பவுல் கிறிஸ்துவை மட்டுமே மையப்படுத்தி போதிக்க விரும்பினார், மற்ற ஞானங்களையோ அல்லது பேச்சாற்றலையோ காட்ட விரும்பவில்லை அதே போலத்தான் அப்போஸ்தலர்களின் சுவிசேஷப் பணியையும், வரலாறுகளையும் நாம் பார்க்கும்போது, அவர்கள் கிறிஸ்துவை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு உண்மையையும், ஜீவனையும், சத்தியத்தையும் விதைத்ததை காண்கிறோம். அவர்கள் எல்லாவற்றிலும் கிறிஸ்துவே கருவாகவும், முக்கியத்துவமாகவும் இருந்தார்.
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!
தொடர்ந்து பயணிப்போம்....
படைத்தவரின் பாதையில்,
திருமதி. ரெமினா சுஜித்
குறிப்பு:
James Ingram (trans.), The Anglo-Saxon Chronicle, p. 68 - Entry for 883 A.D.