1291-ஆம் ஆண்டு, ஜான் ஆஃப் மான்டே கோர்வினோ (John of Monte Corvino) என்ற இத்தாலியத் துறவி தென்னிந்தியாவின் கரைகளில் கால் பதித்தபோது, கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைக் கேட்டிராத ஒரு தேசத்திற்கு அதனை கொண்டு செல்வதாக நினைத்தார். ஆனால், அவர் கண்ட காட்சி அவரை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. இந்தியாவில் கிறிஸ்தவம் ஏற்கனவே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக செழித்து வளர்ந்திருந்தது. கிறிஸ்துவின் செய்தி எல்லா எல்லைகளையும் கடந்து, பல்வேறு வழிகளில் இதயங்களைச் சென்றடைகிறது. "ராஜ்யத்தினுடைய இந்தச் சுவிசேஷம் பூலோகமெங்குமுள்ள சகல ஜாதிகளுக்கும் சாட்சியாகப் பிரசங்கிக்கப்படும்" (மத்தேயு 24:14) என்ற கர்த்தருடைய வாக்குறுதி நிறைவேறுவதை இது காட்டுகிறது.
இந்தியாவின் கோரமண்டல் கடற்கரையில் உள்ள அப்போஸ்தலர் தோமாவின் தேசத்தில் (Country of St. Thomas) மான்டே கோர்வினோ பதின்மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்த நிகழ்வு, கிறிஸ்தவம் உலகெங்கும் பரவிய விதத்தைப் பற்றிய நமது அனுமானங்களுக்கு சவால் விடுவதோடு, கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்தின் உலகளாவிய தன்மையைப் பற்றிய மதிப்புமிக்க பாடங்களையும் நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது.
மேற்கு கிழக்குடன் சங்கமித்த 13-ஆம் நூற்றாண்டு சந்திப்பு:
ஜான் ஆஃப் மான்டே கோர்வினோ, பிரான்சிஸ்கன் (Franciscan) சபையைச் சேர்ந்த ஒரு துறவி. ஏழைகளுக்குச் சேவை செய்வதையும், நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட இந்த கத்தோலிக்கத் துறவிகள் சபையை அசிசி நகர் பிரான்சிஸ் (Francis of Assisi) நிறுவினார். 1289-ஆம் ஆண்டில், ரோமன் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் தலைவரான போப் நான்காம் நிக்கோலஸ் (Pope Nicholas IV), ஆசியாவின் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கும், குறிப்பாக ஐரோப்பியர்களால் கத்தே (Cathay) என்று அழைக்கப்பட்ட சீனாவுக்கும் நற்செய்தியைக் கொண்டு செல்லும் மாபெரும் பொறுப்பை மான்டே கோர்வினோவிடம் ஒப்படைத்தார்.
பெர்சியாவில் (Persia - இன்றைய ஈரான்) தனது மிஷனரிப் பயணத்தை முடித்த பிறகு, மான்டே கோர்வினோ இந்தியப் பெருங்கடல் வழியாகத் தெற்கு நோக்கிப் பயணம் செய்தார். 1291-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், அவரது கப்பல் இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரையில் உள்ள மைலாப்பூரை அடைந்தது. அங்கிருந்து, வரலாற்று ரீதியாக அப்போஸ்தலர் தோமாவின் தேசம் என்று அழைக்கப்பட்ட பகுதிக்கு அவர் பயணம் செய்தார்.
இந்த இடம் தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. இயேசுவின் பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவரான தோமாவின் பெயரால் இப்பகுதி அழைக்கப்பட்டது. முதல் நூற்றாண்டிலேயே அப்போஸ்தலர் தோமா இந்தியாவுக்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்தார் என்பது மிக வலுவான பாரம்பரிய வரலாறு. அவர் முதலில் வடமேற்கு இந்தியாவில் இந்தோ-பார்த்திய மன்னரான கோண்டபோரஸின் (Gondophares) அரசவையில் ஊழியம் செய்து, பின்னர் தென்னிந்தியாவின் கடற்கரைக்கு, குறிப்பாக இன்றைய கேரளா மற்றும் பிற பகுதிகளுக்கு வந்து, தனது பணியைத் தொடர்ந்ததாக வரலாறு கூறுகிறது. இந்த தென்னிந்திய வருகையின் ஆண்டை பாரம்பரியமாக கி.பி. 52 எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
ஏற்கனவே செழித்திருந்த கிறிஸ்தவத்தைக் கண்ட மான்டே கோர்வி
மான்டே கோர்வினோ இந்தியாவுக்கு வந்தபோது கண்ட காட்சி அவருக்கு ஆச்சரியத்தையும் ஊக்கத்தையும் ஒருசேரக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். நற்செய்தியால் தொடாத நிலத்தைக் காண்பதற்குப் பதிலாக, பன்னிரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தங்கள் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைப் பேணிப் பாதுகாத்து வந்த ஒரு கிறிஸ்தவ கூட்டத்தை அவர் சந்தித்தார். இந்த விசுவாசிகள், தங்களுக்கென திருச்சபை பாரம்பரியங்களுடனும், ஆராதனை முறைகளுடனும், ஆவிக்குரிய திருச்சபை தலைவர்களுடனும் ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அமைப்பாக வாழ்ந்து வந்தனர்.
அவர்களின் விசுவாசத்தின் மையமாக அப்போஸ்தலர் தோமாவின் தேவாலயம் (Church of St. Thomas the Apostle) விளங்கியது. மான்டே கோர்வினோ தனது பதின்மூன்று மாத கால இந்திய வாசத்தில் அந்தத் தேவாலயத்திலேயே தங்கினார். தென்னிந்தியாவில் பல நூற்றாண்டுகளாக அரசியல் சக்திகளும் கலாச்சாரங்களும் மாறினாலும், நற்செய்தியின் செய்தியைத் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாதுகாத்து வந்த ஒரு கிறிஸ்தவ மக்களின் ஆவிக்குரிய இதயத் துடிப்பாக அந்தப் பழமையான தேவாலயம் திகழ்ந்தது.
கிறிஸ்தவ மக்கள் அங்கே தழைத்திருந்ததே, "நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்; பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்வதில்லை" (மத்தேயு 16:18) என்ற கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளுக்கு ஒரு வலிமையான சான்றாகும். எருசலேம், அந்தியோகியா, ரோம் போன்ற ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ மையங்களிலிருந்து புவியியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்த போதிலும், இந்த இந்திய விசுவாசிகள் தங்கள் விசுவாசத்தை தலைமுறைகளாகக் கட்டிக்காத்தனர்.
ஒரு சுருக்கமான ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க ஊழியத்தின் பாரம்பரியம்:
சில கிறிஸ்தவர்கள் கிழக்கு சிரியக் (East Syriac) பாரம்பரியத்தைப் பின்பற்றினர். சிரியா மற்றும் பெர்சியா பகுதிகளில் வளர்ந்த இந்த கிறிஸ்தவ முறை, இயேசு பேசிய மொழியான அராமிக் மொழிக்கு நெருங்கிய தொடர்புடைய சிரியக் மொழியைத் தங்கள் ஆராதனைகளில் பயன்படுத்தியது. எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து, அவர்கள் ரோம் திருச்சபையுடனோ அல்லது மேற்குலக திருச்சபைகளுடனோ தொடர்பில்லாமல், பெர்சியா மற்றும் மெசபடோமியாவில் இருந்த கிழக்கின் திருச்சபையின் (Church of the East) ஒரு அங்கமாகச் செயல்பட்டனர்.
மான்டே கோர்வினோவின் இந்தியப் பயணம் பதின்மூன்று மாதங்கள் மட்டுமே நீடித்தாலும், அதன் தாக்கம் நீண்ட காலத்திற்குத் தொடர்ந்தது முதலாவதாக, அவர் ரோமுக்கு எழுதிய விரிவான கடிதங்கள், இந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கடலோரப் பகுதி மற்றும் அதன் கிறிஸ்தவ மக்களைப் பற்றிய முதல் முழுமையான மேற்கத்திய ஐரோப்பியப் பதிவை வழங்கின. மேற்கத்திய மிஷனரி முயற்சிகள் அல்லாத வேறு வழிகளிலும் கிறிஸ்தவம் தொலைதூர நாடுகளில் வேரூன்றியுள்ளது என்ற உண்மையை ஐரோப்பியர்களின் கண்களுக்கு இந்தக் கடிதங்கள் காட்டின.
இரண்டாவதாக, மான்டே கோர்வினோவுடன் வந்த அவரது சக ஊழியரான டொமினிகன் (Dominican) சபையைச் சேர்ந்த நிக்கோலஸ் ஆஃப் பிஸ்டோயா (Nicholas of Pistoia) என்பவர், அவர்கள் இந்தியாவில் தங்கியிருந்தபோது இறந்துபோனார். அவரது உடல் அப்போஸ்தலர் தோமாவின் தேவாலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
மான்டே கோர்வினோவின் கடிதங்கள்
ஜனவரி 8, 1305 அன்று, சீனாவில் உள்ள பெய்ஜிங்கிலிருந்து (Peking) எழுதிய தனது கடிதத்தில், மான்டே கோர்வினோ தனது இந்திய அனுபவத்தை நினைவு கூர்ந்தார்: "நான், பிரான்சிஸ்கன் துறவி ஜான் ஆஃப் மான்டே கோர்வினோ... கர்த்தருடைய ஆண்டு 1291-ல் பெர்சியர்களின் நகரமான டாரிஸிலிருந்து (Tauris) புறப்பட்டு இந்தியாவுக்குச் சென்றேன். அப்போஸ்தலர் தோமாவின் தேவாலயம் அமைந்துள்ள இந்திய தேசத்தில் நான் பதின்மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்தேன், மேலும் அந்தப் பகுதியில் வெவ்வேறு இடங்களில் சுமார் நூறு பேருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்தேன்." என்று குறிப்பிடுகிறார். இதன் மூலம் அப்போஸ்தலர் தோமாவின் நற்செய்தி விதை அதிகமாக பலன் கொடுத்திருந்ததை நம்மால் காண முடிகிறது.
1291-1292-ஆம் ஆண்டுகளில் ஜான் ஆஃப் மான்டே கோர்வினோ இந்திய கிறிஸ்தவத்தை சந்தித்த நிகழ்வு, கிறிஸ்துவின் ராஜ்யத்திற்கு எல்லைகள் இல்லை என்பதை நமக்கு வலிமையாக நினைவூட்டுகிறது. ஐரோப்பிய மிஷனரிகள் காலனித்துவ சக்திகளுடன் வருவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அப்போஸ்தலர் தோமாவின் விசுவாசமான சாட்சியத்தினாலும், கிழக்கு கிறிஸ்தவ மக்களின் தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பினாலும் நற்செய்தி இந்திய மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தது.
மேற்கத்திய லத்தீன் மரபுகளாக இருந்தாலும் சரி, கிழக்கத்திய சிரியக் பழக்கவழக்கங்களாக இருந்தாலும் சரி, மையச் செய்தி ஒன்றுதான்: இயேசு கிறிஸ்துவே கர்த்தர், அவருடைய நற்செய்தி எல்லா கலாச்சாரங்களிலும், எல்லா நூற்றாண்டுகளிலும் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது. .
13-ஆம் நூற்றாண்டு தென்னிந்தியாவாக இருந்தாலும் சரி, 21-ஆம் நூற்றாண்டு தமிழ்நாடாக இருந்தாலும் சரி, உயிர்த்தெழுந்த அதே இரட்சகர் எல்லா ஜனங்களிடையேயும் தமது சபையைக் கட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார். "இதோ, உலகத்தின் முடிவுபரியந்தம் சகல நாட்களிலும் நான் உங்களுடனேகூட இருக்கிறேன்" (மத்தேயு 28:20) என்ற கிறிஸ்துவின் வாக்குறுதி இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது.
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!
தொடர்ந்து பயணிப்போம்....
படைத்தவரின் பாதையில்,
திருமதி. ரெமினா சுஜித்
குறிப்புகள்:
Yule, H., & Cordier, H. (Eds.). (1914). Cathay and the way thither: Being a collection of medieval notices of China (Vol. 3, p. 45). Hakluyt Society.
Monte Corvino, G. di. (1305, January 8). Letter of Giovanni of Montecorvino. In P. Halsall (Ed.), Internet Medieval Sourcebook. Fordham University.
Yule, H., & Cordier, H. (Eds.). (1913). Cathay and the way thither: Being a collection of medieval notices of China (Vol. 1). Hakluyt Society.