இந்திய கிறிஸ்தவ வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், சில ஆவணங்கள் மட்டுமே தரிசப்பள்ளி செப்பேடுகளைப் (Tarisapalli copper plates) போல முக்கியத்துவமும் வாய்ந்ததாக இருக்கின்றன. கி.பி. 849-ம் ஆண்டைச் சேர்ந்த இந்த பழங்காலச் செப்பேடுகள், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் செழித்து வளர்ந்திருந்தன என்பதற்கு, இந்தியாவிலேயே உருவான மிகப்பழமையான சாட்சியமாகத் திகழ்கின்றன. இவை வெறும் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் மட்டுமல்ல; தேவனுடைய பராமரிப்பு என்பது எந்த ஒரு நாட்டிற்கோ அல்லது கலாச்சாரத்திற்கோ உரியது மட்டுமல்ல, அவருடைய நாமம் மகிமைப்படும் எல்லா இடங்களிலும் அவர் தம் மக்களை நிலைநிறுத்துகிறார் என்ற ஆழமான உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தச் செப்பேடுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள வரலாறு கேரளாவில் ஒரு இந்து மன்னர் இயேசு கிறிஸ்துவின் சீடர்களை அங்கீகரித்து, அவர்களுக்கு "பூமியும், சந்திரனும், சூரியனும் உள்ள காலம் வரை" நிலைத்திருக்கும் சிலாக்கியங்களை வழங்கிய காலத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. இந்த ஆவணம், கொல்லத்தில் (Quilon/Kollam) ஒரு கிறிஸ்தவ தேவாலயம் நிறுவப்பட்டதை மட்டும் விவரிக்கவில்லை, மாறாக கர்த்தர் தம்முடைய சித்தத்தை நிறைவேற்ற இந்த உலகத்தில் உள்ள அதிகாரிகளை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார் என்பதையும் காட்டுகிறது. வேதம் சொல்வது போல, "ராஜாவின் இருதயம் கர்த்தரின் கையில் நீர்க்கால்களைப் போலிருக்கிறது; அதைத் தமது சித்தத்தின்படியெல்லாம் திருப்புகிறார்" (நீதிமொழிகள் 21:1).
தரிசப்பள்ளி செப்பேடுகள்: இந்தியாவின் முதல் கிறிஸ்தவ சாசனம்
தரிசப்பள்ளி செப்பேடுகள் என்று அழைக்கப்படும் இந்தச் சாசனம், ஸ்தாணு ரவி (Sthanu Ravi) மன்னனின் ஐந்தாவது ஆட்சி ஆண்டில், வேணாடு (Venad) ராஜ்யத்தின் அரசனான அய்யனடிகள் திருவடிகள் (Ayynadikal) என்பவரால் வழங்கப்பட்டது. இன்றைய கேரளாவின் தென் பகுதியை உள்ளடக்கிய இந்த வேணாடுதான், பிற்காலத்தில் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானமாக உருவானது. இந்தச் செப்பேடுகள் தமிழ்-மலையாளம் கலந்த மொழியில் எழுதப்பட்டு, சில பகுதிகள் பஹ்லவி (Pahlavi) மற்றும் அரபு (Arabic) மொழிகளிலும் காணப்படுகின்றன. புதிதாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு தேவாலயத்திற்கு வழங்கப்பட்ட மானியங்களை இந்த சாசனம் விவரிக்கிறது.
இந்தச் செப்பேடுகளின் தனித்துவத்திற்கு காரணம் அதன் பழமை மட்டுமல்ல, அதன் உள்ளடக்கமும்தான். இது இன்றைய சொத்து பத்திரங்கள் அல்லது சட்ட ஆவணங்களைப் போல ஒரு சட்ட சாசனமாக விளங்குகிறது. ஆனால், நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக செப்பேடுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. எளிதில் அழிந்துபோகக்கூடிய பனை ஓலைகளில் பதிவுகள் செய்யப்பட்ட ஒரு காலத்தில், செப்பேட்டைத் தேர்ந்தெடுத்ததே, இந்தச் சாசனம் நிரந்தரமானது என்பதைக் காட்டுவதற்காகத்தான்.
பாரசீக வளைகுடா பகுதிக்கும் கேரளாவுக்கும் இடையே இருந்த வர்த்தகத் தொடர்பின் ஒரு பகுதியாக இங்கு வந்த மர்வான் சபரிசோ (Marwan Sabriso) என்ற சிரியன் கிறிஸ்தவ வணிகரால் இந்த தேவாலயம் கட்டப்பட்டது என்று செப்பேடுகள் குறிப்பிடுகின்றன. இவர் சாசனத்தில் "ஈசோ தா தபிர்" (Eso da Tapir) மற்றும் "மருவன் சபிர் ஈசோ" (Maruvan Sapir Eso) என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார். சிரியன் கிறிஸ்தவர்கள், பாரம்பரியத்தின்படி முதல் நூற்றாண்டில் இந்தியாவிற்குக் நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்த அப்போஸ்தலரான தோமாவின் (Thomas) மூலம் கிறிஸ்துவை அறிந்தவர்கள் ஆவர்.
தரிசப்பள்ளி செப்பேடுகளில் காணப்படும் சில பெயர்கள், வெறும் பெயர்களாக இல்லாமல், ஆழமான வரலாற்று மற்றும் ஆவிக்குரிய அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளன. குறிப்பாக, தேவாலயத்தைக் கட்டிய நபரின் பெயர் இரண்டு விதமாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவை:
1. "ஈசோ தா தபிர்" (Eso da Tapir)
இந்த சொல், வரலாற்று சிறப்புமிக்க நபரின் பெயராகவோ அல்லது பட்டமாகவோ இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. இது "குரக்கேணி கொல்லத்தில் (Kurakkeni Kollam) இருந்த ஈசோ தா தபிர்" என்பவரைக் குறிப்பதாக ஒரு தரவு சொல்கிறது. மற்றொரு தரவு, இந்த "ஈசோ தா தபிர்" என்பவரே தேவாலயத்தை நிறுவியவர் என்றும் குறிப்பிடுகிறது.
"ஈசோ" (Eso) என்பது "இயேசு" என்ற பெயரின் சிரியன் அல்லது உள்ளூர் வடிவமாக இருக்கலாம்.
"தா தபிர்" (da Tapir) என்பதன் சரியான பொருள் குறித்து ஆய்வாளர்களிடையே விவாதம் உள்ளது. இது ஒரு இடத்தின் பெயராகவோ, குடும்பப் பெயராகவோ அல்லது ஒரு பட்டப்பெயராகவோ இருக்கலாம். எப்படி இருந்தாலும், இது தேவாலயத்தைக் கட்டிய நபரை அடையாளம் காட்டும் ஒரு முக்கியக் குறிப்பாகும்.
2. "மருவன் சபிர் ஈசோ" (Maruvan Sapir Eso)
இந்தப் பெயர் இன்னும் ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு நபரின் பட்டப்பெயர் மற்றும் பெயரின் கலவையாக இருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது.
"மருவன்" (Maruvan): இது "மார்" (Mar) என்ற சிரியன் வார்த்தையின் திரிபாக இருக்கலாம். "மார்" என்பது சிரியன் கிறிஸ்தவ மரபில், அத்தியட்சர்களுக்கு (Bishops) வழங்கப்படும் ஒரு மரியாதைக்குரிய பட்டம். எனவே, இந்த நபர் ஒரு சாதாரண வணிகர் மட்டுமல்ல, ஒரு அத்தியட்சராகவோ அல்லது அதற்கு சமமான தலைவராகவோ இருந்திருக்கலாம் என்பதைக் இது காட்டுகிறது.
"சபிர் ஈசோ" (Sapir Eso): இது சிரியன் பெயரான "சப்ரிஷோ" (Sabrisho) என்பதன் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. "சப்ரிஷோ" என்ற பெயருக்கு "இயேசுவே என் நம்பிக்கை" என்று பொருள். இந்த விளக்கம் உண்மையாக இருப்பின், தேவாலயத்தைக் கட்டியவர் தனது பெயரிலேயே தனது ஆழமான விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
வேறு சில ஆய்வாளர்கள், இது கேரளாவிற்கு முன்பே வந்த "மார் சாபோர்" (Mar Sapor) மற்றும் "மார் புரோத்" (Mar Prodh) ஆகிய இரண்டு அத்தியட்சர்களின் பெயர்களின் இணைப்பாக இருக்கலாம் என்றும் கருதுகின்றனர்.
ராஜ அங்கீகாரம்:
இந்த செப்பேடுகளின் மிக முக்கியமான அம்சம், ஒரு இந்து ஆட்சியாளரால் கிறிஸ்தவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மாபெரும் அங்கீகாரம்தான். வேணாட்டு மன்னரான அய்யனடிகள், கிறிஸ்தவர்களின் இருப்பை ஏற்றுக்கொண்டது மட்டுமல்ல, அவர்களை பாதுகாக்கவும் செய்தார். இது வேதம் சொல்லும் சத்தியத்தை பிரதிபலிக்கிறது: "ஒருவனுடைய வழிகள் கர்த்தருக்குப் பிரியமாயிருந்தால், அவனுடைய சத்துருக்களையும் அவனுக்குச் சமாதானமாகும்படி செய்வார்" (நீதிமொழிகள் 16:7).
இந்த மானியங்கள், பல்வேறு அதிகாரிகள், மந்திரிகள் மற்றும் அஞ்சுவண்ணம் (Anjuvannam), மணிக்கிராமம் (Manigramam) போன்ற முக்கிய வர்த்தக சபைகளின் பிரதிநிதிகள், 'அறுநூற்றுவர்' (the Six Hundred) என்ற நிர்வாகக் குழு மற்றும் பூனத்தலை, பொலக்குடி தலைவர்களுடன் கலந்தாலோசித்து வழங்கப்பட்டன. இந்த வர்த்தக சபைகள், இடைக்கால கேரளாவின் சக்திவாய்ந்த அமைப்புகளாக இருந்தன. அரசின் முக்கிய முடிவுகளில் இந்த அமைப்புகளும் பங்கேற்றன என்பது, தேவாலயம் நிறுவப்பட்டது ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு மட்டுமல்ல, பரந்த ஒருமித்த கருத்தைக் கோரும் ஒரு அரசு சார்ந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயமாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது.
"இந்த சாசனத்தைப் பாதுகாப்பவர்களை கிறிஸ்து ஆசீர்வதிப்பார்" என்று மன்னர் அறிவித்தது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. இங்கே ஒரு இந்து ஆட்சியாளர் இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் சீடர்களுக்கு உண்மையாக இருப்பதன் மூலம் மேலான ஆசீர்வாதம் கிடைக்கும் என்பதை அங்கீகரிக்கிறார்.
இடைக்கால கேரளாவில் கிறிஸ்தவர்கள்:
9-ஆம் நூற்றாண்டு கேரளாவில் கிறிஸ்தவர்கள் வெறும் குடிமக்களாக நடத்தப்படவில்லை, அதையும் தாண்டிய ஒரு சமூக அந்தஸ்துடன் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இந்த செப்பேடுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்து சமூகத்தில் உயர் பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் "எழுபத்திரண்டு சிறப்புரிமைகள்" அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. திருமண ஊர்வலங்களின்போது யானை மீது மண் மற்றும் நீரைக் கொண்டு செல்லும் சிறப்பு மரியாதை இதில் அடங்கும். இது அவர்களைச் சமூகத்தின் உயர் தட்டில் வைத்தது.
தேவாலயத்திற்குச் சேவை செய்த குறிப்பிட்ட சமூகத்தினருக்கும் இந்த மானியங்கள் நடைமுறைச் சலுகைகளை வழங்கின. ஈழவர் (Ezhavas) சமூகத்தைச் சேர்ந்த நான்கு குடும்பங்களுக்கும் (மொத்தம் பன்னிரண்டு நபர்கள்), ஒரு வண்ணார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த குடும்பத்திற்கும் பல்வேறு வரிகளிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது. இதில் தொழில் வரி, கூரை வேய்வதற்கான வரி (வீட்டு வரி), திருமண அணிகலன்கள் அணிவதற்கான வரி, பஞ்ச காலங்களில் விதிக்கப்படும் கட்டாய வரி (இரவடு - Iravadu), மற்றும் எண்ணெய் விற்பனை மீதான வரி ஆகியவை அடங்கும். ஈழவர் குடும்பங்களுக்குச் சிறப்பு வர்த்தக உரிமைகள் வழங்கப்பட்டன. அவர்கள் தங்கள் வண்டிகளைக் கோட்டைப் பகுதிகளுக்கும் சந்தைகளுக்கும் வணிகத்திற்காகக் கொண்டு செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதே நேரத்தில், வண்ணார்சமூகத்தைச் சேர்ந்த குடும்பம் கோட்டை மற்றும் சந்தைப் பகுதிக்குள் தங்கள் தொழிலைச் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டது. காவல்துறை அதிகாரிகள் உட்பட அரசாங்க அதிகாரிகள் இந்த நடவடிக்கைகளைத் தடுக்கக் கூடாது என்று குறிப்பாக அறிவுறுத்தப்பட்டனர்.
கொல்லம் தேவாலயம்:
மர்வான் சபரிசோவின் முயற்சியால் கட்டப்பட்ட கொல்லம் தேவாலயம், ஒரு ஆராதனை செய்யும் இடமாக மட்டுமல்லாமல், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக நடவடிக்கைகளின் மையமாகவும் விளங்கியது. ஒரு பெண் யானையை நடக்கவிட்டு அதன் மூலம் நிலத்தின் எல்லையை நிர்ணயிக்கும் அன்றைய பாரம்பரிய முறையில், தேவாலயத்திற்கு விரிவான நிலங்கள் வழங்கப்பட்டதை செப்பேடுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. கிழக்கே வயல்கால் (ஏரி உட்பட), தென்கிழக்கு எல்லையாக சேரிக்கல் சுவர் மற்றும் மேற்கே கடல் என அதன் எல்லைகள் தெளிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த நில மானியத்தில், "நான்கு வெள்ளாளர் சமூகத்தைச் சார்ந்த குடும்பங்களும், ஒரு தச்சர் குடும்பமும்" நிலத்தைப் பயிரிட நியமிக்கப்பட்டனர். முக்கியமாக, "அவர்கள் அனைவரும் தேவனின் (கிறிஸ்துவின்) நிலத்தைப் பயிரிட்டு, தேவாலயத்திற்குத் தடையின்றி எண்ணெய் மற்றும் பிற தேவைகளை வழங்க வேண்டும்" என்று செப்பேடுகள் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த வார்த்தைகள், இந்த நிலம் கிறிஸ்துவுக்கே உரியது என்றும், அதைப் பயிரிடுபவர்கள் தேவனுடைய சொத்தின் நிர்வாகிகள் மட்டுமே என்றும் புரிந்து கொள்ளப்பட்டதை வெளிப்படுத்துகிறது.
தேவாலயம் அதன் அதிகார எல்லைக்குள் வரும் தொழில்கள் மீது வரி வசூலிக்கும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தது. இது தேவாலயம் ஒரு நகராட்சி அதிகாரம் போல செயல்பட்டதைக் காட்டுகிறது. இந்த அளவிலான குடிமைப் பொறுப்பு, தேவனுடைய மக்கள் தங்கள் சமூகங்களில் "உப்பாகவும் ஒளியாகவும்" (மத்தேயு 5:13-14) இருக்க வேண்டும் என்ற வேதக் கொள்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
தேவாலயத்திற்கு வழங்கப்பட்ட வர்த்தகச் சலுகைகள் விரிவானவை. அதன் எல்லைக்குள் பொருட்கள் கொண்டுவரப்படும்போது 1/60 பங்கு வரி வசூலிக்கப்படக் கூடாது என்றும், விற்கப்படும் பொருட்களுக்கும் வரி கிடையாது என்றும் குறிப்பிடப்பட்டது. தேவாலயம் வாங்கும் அடிமைகளுக்கு வரி விதிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், தேவாலயம் குறிப்பிட்ட கட்டணங்களை வசூலிக்கலாம்: வாகனங்களுக்கு 8 காசுகளும், படகுகளுக்கு 4 காசுகளும் (வரும்போதும் போகும்போதும்). "வரிக்குட்பட்ட பொருட்களுக்கான வரி, தேவாலயப் பிரதிநிதிகள் முன்னிலையில் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்" என்றும், விலை நிர்ணயம் செய்யும்போதும், அரசர் தொடர்பான எந்தவொரு விஷயத்திலும் தேவாலயப் பிரதிநிதிகளிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்றும் செப்பேடுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
சிலாக்கியங்களும் பொறுப்புகளும்:
செப்பேடுகள் உரிமைகளை மட்டுமல்ல, கடமைகளையும் கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் அதன் அதிகார எல்லைக்குள் ஒழுங்கைப் பராமரிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அவர்களுக்குள் நடக்கும் குற்றங்களை விசாரிக்கும் அதிகாரம் தேவாலயத்திற்கே வழங்கப்பட்டது. இந்த நீதிப் பொறுப்பு, சிலாக்கியம் என்பது பொறுப்புடன் வருகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இது தலைமைத்துவம் மற்றும் உக்கிராணத்துவம் பற்றிய வேதப் போதனைகளில் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு கொள்கையாகும்.
அஞ்சுவண்ணம் மற்றும் மணிக்கிராமம் ஆகிய வர்த்தக மையங்கள், தேவாலயத்தையும் அதன் நிலங்களையும் பாதுகாக்கக் கடமைப்பட்டிருந்தன. இந்த ஏற்பாடுகளின் நிரந்தரத் தன்மை "பூமியும், சந்திரனும், சூரியனும் உள்ள காலம் வரை" என்ற சொற்றொடருடன் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இது தேவனுடைய நித்திய உடன்படிக்கையைப் பற்றிய வேத வசனத்தை எதிரொலிக்கிறது. இது ஒரு தற்காலிக ஏற்பாடு அல்ல, மாறாக கிறிஸ்தவத்தை கேரளாவின் சமூகக் கட்டமைப்பின் நிரந்தரப் பகுதியாக அங்கீகரித்த ஒரு நீடித்த தீர்வாகும்.
9-ஆம் நூற்றாண்டு கேரளாவில் ஒரு இந்து மன்னர் கிறிஸ்துவின் சீடர்களை அங்கீகரித்து ஆசீர்வதித்தது போலவே, இன்றும் தேவன் தனது நோக்கங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல எதிர்பாராத வழிகளில் தொடர்ந்து செயல்படுகிறார். அந்த ஆரம்பகால கேரள கிறிஸ்தவர்களைப் போலவே அதே விசுவாசம், நேர்மை மற்றும் கலாச்சார உணர்திறனுடன் வாழ இந்தச் செப்பேடுகள் நம்மை அழைக்கின்றன. தேவனுடைய வாக்குறுதிகள் "பூமியும் சந்திரனும் சூரியனும் உள்ள காலம் வரை" நிலைத்திருக்கும் என்று விசுவாசிப்போம்.
அவன் சந்ததி என்றென்றைக்கும் இருக்கும்; அவன் சிங்காசனம் சூரியனைப்போல எனக்கு முன்பாக நிலைநிற்கும். சந்திரனைப்போல அது என்றென்றைக்கும் உறுதியாயும், ஆகாயமண்டலத்துச் சாட்சியைப்போல் உண்மையாயும் இருக்கும் என்று விளம்பினீர். (சேலா.) சங்கீதம் 89:36-37
தேவனுக்கே எல்லா மகிமையும் உண்டாவதாக!!!
தொடர்ந்து பயணிப்போம்....
படைத்தவரின் பாதையில்,
திருமதி. ரெமினா சுஜித்
குறிப்புகள்:
- Elamkulam Kunjan Pillai, Studies in Kerala History, pp. 371–375.
- C. V. Cheriyan, A History of Christianity in Kerala, pp. 112–115.