அறிமுகம்
சாரா டக்கர் எழுதின இந்த கடிதம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுல எழுதப்பட்டது. லூசி என்கிற தன்னோட தோழிக்கு, தென் இந்தியாவில் நடக்கற மிஷனரி வேலைகளையும், அங்க இருக்கற மக்களோட வாழ்க்கையையும் புரிய வைக்கறதுக்காக இந்த கடிதத்த எழுதுனாங்க.
கடிதாசி ஒன்று
அன்பு லூசி,
இந்தியாவின் தென்பகுதியில் நடக்கும் மிஷனரி வேலைகள்ல உனக்கு ரொம்ப ஆர்வம் இருக்குன்னு சொன்ன. ஆனா அங்க இருக்கற மக்களோட பழக்க வழக்கங்கள், வாழ்க்கை முறை பத்தி உனக்கு சரியா தெரியலன்னும் சொன்ன. அதனால இந்த கடிதத்துல நான் அங்க நடக்கற அன்றாட விஷயங்களை சொல்லப்போறேன்.
நான் இதை ஒரு சின்ன ஸ்கெட்ச் மாதிரிதான் எழுதப்போறேன். இது முழுசா மிஷனரி வேலைகளைப் பத்தி இல்லை. என் நண்பர்கள் சொன்ன விஷயங்களை மட்டும்தான் நான் பகிர்ந்துக்கப்போறேன்.
நான் முதல்ல ஒரு ஐரோப்பியர் முதல் முறையா இந்த புதுசா தெரிஞ்ச கடற்கரைக்கு வரும்போது எப்படி இருக்கும்னு சொல்றேன். நீ நான்கு மாசம் கப்பல்ல பயணம் பண்ணி, வானமும் கடலும் தவிர வேற எதுவும் பாக்காம, கடைசியா கொரோமண்டல் கடற்கரைக்கு வந்து சேர்றதா வச்சுக்கோ.
மதராஸுக்கு எட்டு மைல் தூரத்துல இருக்கற செயிண்ட் தாமஸ் மவுண்ட் தெரியும். அங்க நம்ம தேசக்கொடி பறக்கும். அது உன்னை வரவேற்கறதுக்காக பறக்குதுன்னு தெரிஞ்சதும் மனசுல ஒரு சந்தோஷம் வரும்.
நீ கப்பல்ல இருக்கும்போதே, திடீர்னு விசித்திரமான தோணிகள் கப்பல சுத்தி வரத பாப்ப. அதுல கருப்பா, மெலிஞ்ச உடம்போட ஆளுங்க இருப்பாங்க. அவங்க தலையில பனை ஓலையால செஞ்ச கூம்பு மாதிரி தொப்பியும், இடுப்புல ஒரு துணியும் மட்டும்தான் இருக்கும். கடலுக்கு அடியிலருந்து வந்தாங்களோன்னு நினைக்கற அளவுக்கு திடீர்னு தோணுவாங்க.
இந்த தோணிகளுக்கு 'கட்டுமரம்'னு பேரு. கட்டுமரம்னா 'கட்டப்பட்ட மரம்'னு அர்த்தம். மூணு நாலு மரக்கட்டைகளை கயித்தால கட்டி, செருப்பு அடிபோல வடிவம் கொடுத்து செஞ்சது இது.
இந்த கட்டுமரக்காரங்க, கடிதங்களை தங்களோட தொப்பிக்குள்ள பத்திரமா வச்சுக்குவாங்க. இந்த தொப்பி தண்ணி உள்ள போகாத மாதிரி நெய்யப்பட்டது. சின்ன துடுப்பு வச்சு, நமக்கு பயமா தோணற மாதிரி கடல்ல போவாங்க.
பெரும்பாலும் கட்டுமரம் தண்ணிக்கு அடியிலயே இருக்கும். பிஷப் ஹீபர் சொன்னது மாதிரி, இந்த ஆளுங்க கடல் மேல நடக்கறது மாதிரியே தெரியும். சில நேரம் முழங்கால்ல உக்காந்து துடுப்பு போடறதையும் பாக்கலாம்.
திடீர்னு அலை வந்து கட்டுமரத்த கவிழ்த்துடும். ஆளு காணாம போயிடுவாரு. அய்யோ போயிட்டாரேன்னு நாம நினைக்கும்போதே, அவரு மறுபடி தண்ணிக்கு மேல வந்து, கட்டுமரத்த பிடிச்சுக்கிட்டு, ஒண்ணுமே நடக்காத மாதிரி நின்னுப்பாரு. அலையை விட சுறா மீன்தான் இவங்களுக்கு பெரிய பயம். எத்தனையோ பேரு உயிரையும் கையையும் காலையும் இந்த சுறா மீன்களால இழந்திருக்காங்க.
இதெல்லாம் நடக்கும்போதே, கப்பல் முன்னாடி போயிக்கிட்டே இருக்கும். சீக்கிரமே போர்ட் செயின்ட் ஜார்ஜ்ல இருந்து மூணு கொடிகள் ஏத்தி உங்க கப்பல் வந்ததை அறிவிப்பாங்க.
கொஞ்ச நேரத்துல அந்த கொடிகளை இறக்கிட்டு, கப்பலோட பேரை கேக்கறதுக்கு மூணு வேற கொடிகளை ஏத்துவாங்க. கப்பல்ல இருந்து பதில் சொல்வாங்க. சில நேரம் கப்பலோட பாய்மரம் இடையில வந்து மறைக்கும். அப்போ மறுபடியும் அதே கேள்வியை கேப்பாங்க. கடைசியா கப்பலோட பேரு தெரிஞ்சதும், கொடிகளை மாத்தி கப்பலோட நம்பரை காட்டுவாங்க. ஒரு நாள் நீயும் கரையில இருந்து இந்த கொடிகளை எப்படி ஆவலா பார்ப்பாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்குவ.
கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கொடிகளை இறக்கிட்டு, இங்கிலாந்து யூனியன் ஜாக் கொடிய ஏத்துவாங்க. இந்த பெரிய நாட்டுக்கு நம்ம இங்கிலாந்து ராணி தலைவின்னு காட்டறதுக்காக.
இந்த நேரத்துல, கப்பல் உலகத்தோட பல பகுதியிலருந்தும் வந்த கப்பல்களோட நடுவுல நங்கூரம் போட்டுருக்கும். உன் முன்னாடி வடக்கு தெற்கா நீண்டு கிடக்கற கரைய பாக்கலாம். நேரா முன்னாடி போர்ட் செயின்ட் ஜார்ஜும், பிளாக் டவுன்னு சொல்லற கருப்பு நகரத்தோட நீளமான கட்டிடங்களும் தெரியும்.
கோட்டைக்கும் நகரத்துக்கும் பின்னாடி, குறிப்பா வடக்கு பக்கம், நாம பார்த்தது இல்லாத மாதிரி மரங்கள் தெரியும். அதுல தென்னை மரம் தனியா கவனத்த ஈர்க்கும். காத்து வீசும்போதெல்லாம் அதோட குருத்தோலைகள் அழகா ஆடிக்கிட்டு இருக்கும்.
வானம் தெளிவா இருக்கும். காத்துல நறுமணம் கலந்து வரும். "சபியன் வாசனை கடற்கரையிலிருந்து வருது"ன்னு பாட்டுல சொல்றது வெறும் கதை இல்லைன்னு அப்போ புரியும்.
கொஞ்ச நேரத்துல 'மசூலி படகு'ன்னு ஒண்ணு வரும். அது தண்ணிக்கு மேல உயரமா, பார்க்க கூட்டமா தெரியும். இந்த படகு தென்னங்கீத்து நார் வச்சு பலகைகளை தைச்சு கட்டப்பட்டது. ரெண்டு பக்கமும் கூர்மையா இருக்கும். இல நீளமான குச்சியில இதய வடிவத்துல துடுப்பு கட்டி இருக்கும். ஒரு கூடுதல் துடுப்பு சுக்கான் மாதிரி வேலை செய்யும்.
படகு பெரியதா தெரிஞ்சாலும், இந்த கரையோரத்துல வர்ற பெரிய அலைகளை தாங்க இதுதான் ஏத்த படகு. ஐரோப்பிய படகுன்னா உடனே உடைஞ்சு போயிடும்.
கொஞ்ச நேரத்துல நிறைய மசூலி படகுகள் கப்பல்கிட்ட வரும். எல்லாம் பலவித சாமான்கள நிரப்பி வச்சிருக்கும். நீ ரொம்ப நாளா சாப்பிடாத புது ரொட்டி, முட்டை, வெண்ணெய் எல்லாம் கிடைக்கும். எல்லாத்துக்கும் மேல வாழைப்பழம், இன்னும் பல புதுசா தெரியற பழங்களையும் பாக்க முடியும்.
ஒரு வேளை சிவப்பு வண்ணம் பூசின படகு ஒண்ணு வரலாம். அது மத்த படகுகள விட நல்லா அலங்கரிச்சு இருக்கும். இதுக்கு 'அக்கமடேஷன் போட்'னு பேரு. பயணிகளுக்காக பின்னாடி கூரை போட்டு, கீழ புல்லு விரிச்சு இருக்கும். ஒரு வேளை உன்னை எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்கற நண்பரும் இந்த படகுல வரலாம். கப்பல்ல இருந்து இறங்கி, மறுபடி தரையில நடக்கப்போறோம்னு நினைச்சு நீ சந்தோஷமா அவரோட உக்காருவ.
முதல்ல, கட்டுமரக்காரங்கள மாதிரியே துணி கம்பி கட்டின இந்த படகுக்காரங்களை பாத்ததும் கொஞ்சம் பயப்படுவ. படகு கப்பல்ல இருந்து புறப்படும்போது, அவங்க ஒரு விசித்திரமான பாட்டு பாட வர அதுவும் உன்னை பயமுறுத்தும். அலைகள்கிட்ட வர்ற வரைக்கும் இந்த பாட்டு தொடரும். அப்புறம் சத்தம் அதிகமாகி கூச்சலா மாறும். இந்த போலியான பயத்தோட சத்தமும், அவங்க முகத்துல காட்டற பயமும் உன்னை நல்லா பயமுறுத்தும்.
அலைகள்கிட்ட வரும்போது, படகோட்டிகள் தங்கள் திறமையா படகை நகத்துவாங்க. அலை மேல ஏறி, உச்சத்துல இருக்கும்போது, அடுத்த அலை உடையறதுக்கு முன்னாடி வேகமா கீழ இறங்கிடுவாங்க. ஆனா நனையாம தப்பிக்க முடியும்னு நினைக்காத. கொஞ்சம் நனைஞ்சா நல்லது, முழுசா நனைஞ்சாலும் நனைஞ்சுடலாம்.
முதல் அலையை தாண்டினதும், படகோட்டிகள் சத்தத்த குறைப்பாங்க. ஆனா ரெண்டாவது அலை வரும்போது, மறுபடியும் அதே பயங்கர முகமும் கூச்சலும் ஆரம்பிக்கும். இதையும் முதல் அலை மாதிரியே தாண்டுவாங்க. மூணாவது அலை உன்னை கரைக்கு கொண்டு போய் சேத்துடும். அங்க உனக்காக ஒரு நாற்காலி காத்துக்கிட்டு இருக்கும். கொஞ்ச நேரத்துல உன் கால் மறுபடியும் உறுதியான தரையை தொடும்.
இப்போ நீ இந்தியாவுல இருக்க! நிறைய நம்பிக்கையும் ஆர்வமும் நிறைஞ்ச இந்த நாட்டுல! இப்போதைக்கு இத்தோட நிறுத்திக்கறேன்.
அன்புடன்
சாராள் டக்கர்
இந்த கடிதத்த வாசிச்சு பார்த்தா, எழுதின சாராள் டக்கர் நேரடியா இந்தியாவுக்கு வந்தாரான்னு திட்டவட்டமா சொல்ல முடியல. காரணம்:
- கடிதத்தோட ஆரம்பத்துலயே அவரு சொல்றாரு: "என் நண்பர்கள் கிட்ட இருந்து கேள்விப்பட்ட விஷயங்களை மட்டும்தான் நான் சொல்லப்போறேன்"னு.
- கடிதம் முழுக்க "நீ பாப்ப", "உனக்கு தெரியும்", "நீ அங்க போனா"ன்னு மத்தவங்களுக்கு விளக்கற மாதிரி எழுதியிருக்காரு. தான் நேரடியா பார்த்த மாதிரி இல்லை.
- "நான் பார்த்தேன்" அல்லது "நான் அனுபவிச்சேன்"னு சொல்லாம, எல்லாத்தையும் "நீ பார்ப்ப", "நீ அனுபவிப்ப"ன்னே எழுதியிருக்காரு.
அதனால இந்த கடிதத்த எழுதின சாராள் டக்கர், இந்தியாவுக்கு வந்த மிஷனரிகள், பயணிகள் கிட்ட இருந்து கேள்விப்பட்ட விஷயங்களை தொகுத்து, லூசிக்கும் மத்த வாசகர்களுக்கும் புரியற மாதிரி எழுதியிருக்காருன்னு தோணுது.