சாராள் டக்கரின் கடிதங்கள் - கடிதாசி பதிமூன்று

அன்புள்ள லூசி,

எனது கடைசி கடிதத்தில் நாம் மாயவரம் (Mayaveram) வந்து சேர்ந்தோம். ஏழை மாயவரம்! "ஏன் ஏழை?" னு நீ கேட்கலாம். உண்மையில இந்த ஊரின் இந்து மக்களின் பார்வையில மாயவரம் ஏழைப்பட்டதில்ல.

அழகான கோயில்கள், திருவிழா நாட்களில் சுத்தி இருக்கிற கிராமங்களில் இருந்து வரும் பக்தர்கள் கூட்டம், புண்ணிய நதியான காவிரி (Câvery) அருகாமையில் இருக்கிறது - அங்க ஆயிரக்கணக்கான யாத்திரீகர்கள் தங்கள் பாவங்கள் கழுவ வருவாங்க. பிராமணர்கள் நிறைய பேர் வசிக்கிற இடம் - அவங்க பார்வையில இது ஒரு புண்ணிய பூமி.

வெள்ளைக்காரங்க பார்வையிலயும் இது ஏழைன்னு தெரியாது. நல்ல வளமான நிலம், தண்ணீர் வசதி உள்ள வயல்கள், இரண்டும் போக விளைச்சல் - இதெல்லாம் பார்த்தா அவங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கும். மிஷன் கட்டிடங்கள் இப்ப காலியா இருந்தாலும், கொஞ்சம் கவனிச்சா நல்லா இருக்கும். சின்ன சேப்பல், செமினரி எல்லாம் கம்பவுண்டுக்குள்ளேயே இருக்கு. தோட்டம் பராமரிப்பு இல்லாம இருந்தாலும் நல்லா அமைஞ்சிருக்கு. கொஞ்சம் கவனிச்சா மிர்டில் (myrtle) வேலி பழைய அழகு திரும்பி வந்துடும்.

ஆனா மாயவரம் ஏழைதான், ஏன்னா கடவுளோட தண்டனை இங்க நீண்ட காலமா இருக்கு. தென் இந்தியாவில் வேற எந்த மிஷனும் இந்த அழகான இடத்தைப் போல இவ்வளவு பின்னடைவுகளை சந்திக்கல.

ரெவரண்ட் தியோபிலஸ் பேரன்புரூக் (Rev. Theophilus Barenbruck) தான் முதல் மிஷனரி. 1825ல தரங்கம்பாடியில் (Tranquebar) இருந்து இங்க வந்தார். 1830 வரை வேலை நல்லா நடந்துச்சு, அப்புறம் உடல்நிலை சரியில்லாம ஐரோப்பா (Europe) திரும்பிட்டார். 1833ல அவருக்கு அடுத்து வந்த ரெவரண்ட் சி.வின்க்லர் (Rev. C. Winckler) கூட அப்படியே திரும்பிட்டார். ரெவரண்ட் பி.ஷ்மிட் (Rev. B. Schmid) கொஞ்ச மாசம் மட்டும் இருந்தார். அதுக்கு அப்புறம் இந்த நாள் வரைக்கும் மாயவரத்துல சரியான குருவானவர் இல்லைன்னே சொல்லலாம்.

1837ல ரெவரண்ட் எச்.அப்பிள்கேட் (Rev. H. Applegate) இங்க நியமிக்கப்பட்டார். எல்லா ஏற்பாடும் செஞ்சி முடிச்சிட்டு, நீலகிரில (Nilgherries) இருந்த மிசஸ் அப்பிள்கேட்டை (Mrs. Applegate) கூட்டிட்டு வர போனார். ஆனா என்ன பரிதாபம்! அவங்க ரெண்டு பேரும் ஆவலா எதிர்பார்த்த வேலையை தொடங்கவே முடியல. மலைல இருந்தப்பவே அவருக்கு உடம்பு சரியில்லாம போயிடுச்சு, அப்படியே இறந்துட்டார்.

மறுபடியும் மிஷன் தலைவர் இல்லாம போச்சு. 1839 வரைக்கும் இங்க சின்ன மந்தையை கவனிக்க யாருமே இல்ல, புதுசா கூட்டம் சேர்க்க சுவிசேஷகரும் இல்ல. அப்புறம் ரெவரண்ட் டபிள்யூ.எப்.ரோஜர்ஸ் (Rev. W. F. Rogers) வந்தார். மிஸ்டர் டெய்லர் (Mr. Taylor) ன்னு ஒரு வெள்ளைக்கார கேட்டகிஸ்ட் கூட உதவிக்கு இருந்தார். ரொம்ப ஊக்கத்தோட வேலையை ஆரம்பிச்சார். ஆனா மொழியே நல்லா கத்துக்கிறதுக்குள்ள, எல்லாருக்கும் வருத்தம் தரற மாதிரி நோய்வாய்ப்பட்டு இங்கிலாந்து (England) திரும்பிட்டார்.

மிஸ்டர் டெய்லர் மட்டும் இருந்தார். சர்ச் மிஷனரி கல்லூரி இஸ்லிங்டன்ல (Church Missionary College at Islington) இருந்து ஒரு குருவானவர் இங்க வரப்போறார். ஆண்டவர் அவர் உடல்நலத்தை காப்பாத்தி, சுவிசேஷத்தை அதன் எளிமையிலும் முழுமையிலும் பிரசங்கிக்க உதவட்டும்.

நிச்சயமா திருச்சபையின் தலைவர் இந்த தொடர்ச்சியான இழப்புகள் மூலமா நமக்கு ஏதோ விசேஷமான பாடம் கத்துக்கொடுக்க நினைச்சிருக்கார். ஒருவேளை அவர் பொதுவா தன்னோட ஊழியர்களை கௌரவிச்சாலும், அவங்க உதவி அவருக்கு தேவையில்லைன்னு காட்டறதுக்காக இருக்கலாம். ஏன்னா இங்க மனுஷ பராமரிப்பு குறைவா இருந்தாலும், அவர் தன்னோட மகிமைக்காக கனி கொடுத்திருக்கார்.

இந்த கனியில கொஞ்சத்தை நாங்க பார்க்க அவர் கிருபையா அனுமதிச்சார். அவர் தன்னோட பரிசுத்தவான்களில மகிமைப்படுத்தப்படவும், விசுவாசிக்கிற எல்லாரிடத்திலேயும் ஆச்சரியப்படவும் வரும் அந்த நாளில், நமக்குத் தெரியாம அவர்கிட்ட சேர்ந்த மறைஞ்ச ஆத்துமாக்களும் இருக்கலாம்ல?

இதெல்லாம் சொல்றதுக்கு முன்னாடி, மிஸ்டர் பேரன்புரூக் இந்த ஸ்டேஷன்ல செஞ்ச வேலைகளை கொஞ்சம் சொல்றேன். முதல்ல அவர் மிஷன் வளாகத்துக்கு நிலம் வாங்கறதுல நிறைய சிரமப்பட்டார். கடைசியா கிடைச்சது. 1825 முடியறதுக்குள்ள வீடு கட்டி முடிஞ்சு, குடும்பத்தோட குடியேறிட்டார். அப்புறம் பிஷப் ஹீபர் (Bishop Heber) அவரை பார்க்க வந்தார், அவர் இறந்துபோறதுக்கு சில நாட்களுக்கு முன்னாடி. அப்புறம் சொன்ன மாதிரி ஐந்து வருஷம் தன்னோட எஜமானருக்காக உற்சாகமா உழைச்சார்.

ஜான் தேவசகாயம் (John Devasagayam - இப்ப ஆர்டெய்ன்டு க்ளர்ஜிமேன் ஆயிட்டார்) தவிர, கொர்னேலியஸ் (Cornelius), ஸ்டீபன் (Stephen), தேவப்பிரசாதம் (Devaperasadam), சின்னப்பன் (Sinappen), இன்னும் மூணு நாலு பேர் கேட்டகிஸ்ட்ஸா ஊர்லயும் பக்கத்து கிராமங்கள்லயும் இருந்தாங்க. எல்லார் மேலயும் கவனமா பார்த்துக்கிட்டார். முப்பது பள்ளிக்கூடங்கள் மிஷனோட இணைஞ்சிருந்துச்சு, 1500-1600 மாணவர்கள் படிச்சாங்க. கொஞ்சம் பேர் கிறிஸ்தவ குடும்பத்துல இருந்து வந்தாங்க, மத்தவங்க எல்லாம் இந்துக்கள் - சூத்திரர்கள், கொஞ்சம் பிராமணர்களும் இருந்தாங்க.

கம்யூனியன் வாங்குறவங்க படிப்படியா இருபத்தி நாலு பேர் ஆனாங்க. கம்பவுண்டுக்குள்ள செமினரில இருபது முப்பது பசங்க இருந்தாங்க. இந்த பசங்க எல்லாரும் நல்ல நடத்தை உள்ளவங்க, சிலரை பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்துதல்ல இருக்காங்கன்னு நம்பினார். பெரிய பசங்களை எதிர்காலத்துக்கு பயன்படுற மாதிரி தயார் பண்ணினார் - அவ்வப்போ அவங்களை நோட்டீஸ் கொடுக்கவும், மக்கள்கிட்ட பேசவும் அனுப்புவார்.

கொஞ்ச காலம் ரெவரண்ட் பி.பி.ஷாஃப்டர் (Rev. P. P. Schaffter) கூட வேலை செஞ்சார். குதிரைல போகும்போதும், நடக்கும்போதும், வீட்ல உட்கார்ந்திருக்கும்போதும், நிலைமையான ஊழியங்கள்லயும் தெய்வீக உண்மையின் விதைகளை தாராளமா தூவினாங்க. ஒரு தடவை காவேரி படுகையில குதிரைல போனப்போ, கோடை காலத்துல புண்ணிய ஜலத்தை சேமிக்க தோண்டின சின்ன குளத்துல ஒரு பிராமணர் பூஜை பண்ணிட்டு இருந்தார். நின்னு ஜீவ தண்ணீரை தேட அவரை வழிநடத்த முயற்சி பண்ணினாங்க. சில நேரம் படிச்ச இந்துக்கள் வந்து நித்திய இரட்சிப்பின் வார்த்தைகளை கேட்பாங்க.

சில நாள் காவேரில இருக்கிற தினசரி ஸ்நானத்துக்கு போறப்ப, சின்ன சேப்பல்ல வந்து காலை வழிபாட்டை கவனமா கேட்டுட்டு போவாங்க. பிராமணர் தெருக்கு பக்கத்துல இருந்த பள்ளிக்கூடத்துக்கு அடிக்கடி அந்த ஊர் மக்கள் வருவாங்க - பசங்களுக்கு என்ன கத்துக்கொடுக்கறாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்க. இப்படி வந்து கேட்டவங்கள்ல சிலர் பின்னாடி கிறிஸ்தவ உண்மைகளை ஏத்துக்கிட்டு ஞானஸ்நானம் பெத்தாங்க.

மிஸ்டர் பரன்புரூக்கும் அவரோட கேட்டகிஸ்ட்களும் அடிக்கடி சுத்துப்பக்கத்து ஊர்களுக்கு போவாங்க - ஒன்னு கிறிஸ்தவ குடும்பத்தை பார்க்க, இல்லன்னா பள்ளிகளை பரிசோதிக்க, அல்லது ஏதாவது பண்டிகை அல்லது சடங்குன்னு கூட்டம் சேர்ந்தா அங்க போயி சுவிசேஷத்தை சொல்ல.

சில சமயம் தீ திருவிழா - பெரிய மைதானத்துல கூட்டம் கூடியிருக்கும், தேர்ல இடி சுத்தி ஆயுதம் தாங்கின ஆட்கள் சூழ இருக்கும். பதினேழு நாள் விரதம், பல சடங்குகள் பண்ணின பக்தர்கள் பூ மாலையோட, சாணம் பூசி, மஞ்சள் கோடு போட்டு வந்து நெருப்பு சாம்பல் மேலயும் எரியற கரி மேலயும் நடந்து பார்வையாளர்களை ஆச்சரியப்படுத்துவாங்க! சில சமயம் நாப்பது அடி தூரம் வரைக்கும் நடப்பாங்க!

சில சமயம் உணர்ச்சியே இல்லாத இந்து இறுதி சடங்குக்கு போவாங்க - இறந்தவரோட ஆத்மாவுக்கு உறவினர்கள் துக்கம் காட்டினா கெடுதல்னு எல்லா இயற்கை உணர்ச்சிகளையும் அடக்கிடுவாங்க!

ஆனா மிக நல்ல சந்தர்ப்பம் சாமி தேர் இழுக்கிறப்பதான். இந்த பகுதில இருக்கிற ஒவ்வொரு பெரிய கிராமத்துலயும் வருஷத்துக்கு ஒன்னு ரெண்டு தடவை இந்த விழா நடக்கும். கூட்டம் அந்த இடத்தோட புண்ணியத்தை பொறுத்து இருக்கும். கும்பகோணத்துல (Combaconum) பன்னண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை நடக்கிற விழாவுல, கடைசியா நடந்தப்ப நம்ப முடியாத அளவுக்கு ஐம்பத்தி ஏழாயிரம் பேர் தேர் இழுத்தாங்க (விஷ்ணு தேருக்கே பன்னண்டாயிரம் பேர் வேணும்). இதுக்கு மேல பார்க்க வந்த ஆம்பளைங்க, பொம்பளைங்க, குழந்தைங்க வேற.

மாயவரம் திருவிழாவுல இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் இல்ல. ஆனாலும் முக்கிய கோயில்னால நல்ல பேரு. இங்கயும் பெரிய கூட்டம்தான். மிஷனரிங்க கிட்ட நூத்துக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடி கவனமா கேட்டது ஆச்சரியமா இருக்கும். நோட்டீஸோ புத்தகமோ கேட்டு கை நீட்டறது, ஆர்வமா கேக்கறது பார்க்க நெகிழ்ச்சியா இருக்கும். சிலர் ஏற்கனவே இருக்கிற புத்தகத்துல இருந்து மனப்பாடம் பண்ணின பகுதிகளை சொல்றாங்க - சிலர் நோட்டீஸை விட பெரிசா இருக்கிறதுனால வேத பகுதிகளை கேட்கிறாங்க.

இப்ப இதெல்லாம் வழிப்பக்கத்துல விழுந்த விதை மாதிரி தெரியலாம். ஆனா அவரோட வார்த்தை வெறுமையா திரும்பி வராதுன்னு சொன்னவர் இருக்கார். நாம விதைக்கணும், பலன் கொடுக்கறது அவர் வேலை. ஒரு சின்ன விதைய கூட அவரோட திட்டம் எவ்வளவு தூரம் கொண்டு போகுமோ, எந்த தூர இடத்துல முளைச்சு நூறு மடங்கு பலன் கொடுக்குமோ யாருக்கு தெரியும்?

மிஸ்டர் பேரன்புரூக்கை இந்துக்கள் கூட மதிச்சாங்க, மரியாதை குடுத்தாங்க. ஒரு தடவை பல திருமணங்கள் நடந்தப்ப, அவர் ஆசீர்வாதம் கொடுக்கணும்னு சொல்லி அழைச்சாங்க. ஆனா பொண்ணுங்களை பள்ளிக்கூடம் அனுப்ப மட்டும் ஒப்புக்கொள்ளல. மிசஸ் வின்க்லர் (Mrs. Winckler) அப்புறம் பொண்ணுங்க படிப்புக்கு ஏதோ செஞ்சாங்க, ஆனா மத்த இடங்கள்ல நடந்த அளவுக்கு மாயவரத்துல நடக்கல.

மிஸஸ் பேரென்புரூக் (Mrs. Barenbruck) பெண்களிடையே மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தாங்க. மிஷனோட தொடர்புடைய பல பெண்கள் இயேசுவின் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டதற்கான சாட்சிகளை கொடுத்தாங்க. தேவபிரசாதம் (Devaperasadam) அவர்களின் மனைவி, ஜோஹன்னா (Johanna), கிறிஸ்டினா (Christina), ஸ்டீபன் (Stephen) அவர்களின் மனைவியும் அம்மாவும், இன்னும் பேரு தெரியாத இரண்டு மூணு பேரோட, ஒரு முக்கியமான பெண்ணை பத்தி சொல்லணும் - ஞானமுத்து (Njanamuttoo), ரெவரெண்ட் ஜே. தேவசகாயம் (Rev. J. Devasagayam) அவர்களின் மனைவி.

அவங்க கர்த்தருக்கு சேவை செய்யறதுல மட்டுமில்லாம, மத்தவங்களையும் கர்த்தரை அறிஞ்சுக்க வழிநடத்துனாங்க. பக்கத்துல இருந்த பெண்களை சந்திச்சு, புத்திமதி சொல்லி, வேதம் படிச்சு காட்டி, அல்லது ஜெபம் பண்ணி, சலிக்காம உழைச்சாங்க. ஆனா அவங்க உடம்பு நலம் குறைஞ்சு, தரங்கம்பாடி (Tranquebar) - அவங்க சொந்த ஊருக்கு கொண்டு போனாங்க. அங்கேயும் நோயோட இருந்தாலும், மத்தவங்களுக்கு ஆன்மீக நன்மை செய்ய முயற்சி பண்ணிட்டே இருந்தாங்க.

சக்தி இருக்கிற வரைக்கும், அவங்களை பார்க்க வந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கும் இந்துக்களுக்கும் வேதாகமத்துல இருந்து வாசிச்சு காட்டுவாங்க. சில நேரம் மோட்ச பயணம் (Pilgrim's Progress) புத்தகத்துல இருந்தும் வாசிப்பாங்க. எப்போதும் அந்த விஷயத்தோட முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவாங்க. அவங்க நெறைய நாள் உயிரோட இருக்கல, ஆனா சமாதானத்தோட மரிச்சாங்க. அவங்க தங்களோட இரட்சகர் மேல மட்டுமே முழு நம்பிக்கை வச்சிருந்தாங்க. அதனால அவங்களோட கணவருக்கு பெரிய ஆறுதலா இருந்தது.

ஏன்னா 1830ல் மாயவரம் (Mayaveram) மிஷன் நல்லா வளர்ந்து வந்துச்சு. ஆனா தேவன் முகத்தை மறைச்சதும் நாங்க கஷ்டப்பட்டோம். திரு. பேரென்புரூக் (Mr. Barenbruck) அவங்களுக்கு இரத்த நாளத்துல பிரச்சனை வந்து, முதல்ல நாகப்பட்டினம் (Negapatam) கடற்கரைக்கும், அப்புறம் நீலகிரி (Nilgherries) மலைக்கும், கடைசியா ஜெர்மனிக்கும் (Germany) போக வேண்டி வந்துச்சு.

அவர் அங்க இருந்தாலும் தன்னோட அன்பான மக்களை மறக்கல. வாழ்நாள் முழுக்க கேட்டகிஸ்டுகள் மூலமா அவங்களோட அன்போட கடிதம் எழுதிட்டே இருந்தார். இன்னைக்கும் அவங்க நன்றியோடும் அன்போடும் அவரை நினைச்சுக்கிறாங்க. தோட்டத்துல அவர் வச்ச அழகான பந்தல் இன்னைக்கும் "திரு. பேரென்புரூக்கின் தியான இடம்"னு அழைக்கப்படுது.

இந்த மிஷன் எவ்வளவு தாழ்ந்து போனாலும், இன்னும் இருக்கு. "கீழே விழுந்தாலும் அழியல". பரிசுத்த ஆவியானவர் அங்கே மிஞ்சியிருக்கிற சில நம்பிக்கையான ஊழியர்களின் இருதயத்தை தொட்டு, 80வது சங்கீதத்தின் வார்த்தைகளை சொல்ல வைச்சா - "சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, எங்களைத் திருப்பும், உமது முகத்தை பிரகாசிக்கப்பண்ணும், அப்பொழுது இரட்சிக்கப்படுவோம்" - அவங்களோட ஜெபம் கேட்கப்பட்டு பதில் கிடைக்கும்னு சந்தேகப்பட கூடாது.

திரு. பேரென்புரூக்குக்கு அப்புறம் வந்த திரு. வின்க்லர் (Mr. Winckler), திரு. ஷ்மிட் (Mr. Schmid), திரு. ரோஜர்ஸ் (Mr. Rogers) எல்லாரும் கொஞ்ச காலம் தான் அங்க வேலை செய்தாங்க. அவங்களும் திரு. பேரென்புரூக் போலவே தொடர்ந்தாங்க. நான் திரு. பேரென்புரூக்கை பத்தி மட்டும் அதிகமா பேசினேன், ஏன்னா அவர் மத்தவங்களை விட நெறைய காலம் அங்க இருந்தார், அத்தோட அவர் இப்போ ஓய்வுல இருக்கார், அவரோட நல்ல செயல்கள் அவரை பின்தொடருது. ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள மிஷனரியோட வாழ்க்கையையும் பயனுள்ள சேவையையும் காட்டறதுக்கு இது ஒரு நல்ல வாய்ப்புனு நினைச்சேன்.

இந்த கடிதத்தை முடிக்கறதுக்கு முன்னாடி, திருநெல்வேலியில நடந்த ஒரு சின்ன சம்பவத்தை சொல்லணும். இது திரு. பேரென்புரூக்கோட தொடர்புடையது. திரு. பேரென்புரூக் சாண்டப்பன் (Sandappen)னு ஒரு வயசான பள்ளி உதவியாளரை புதுசா ஞானஸ்நானம் பெற்றவங்களை பார்க்க தூர கிராமத்துக்கு அனுப்பி வைச்சார். அங்க அவருக்கு உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. குணமாகாதுன்னு நம்பி, வீட்டுக்கு திரும்ப ஆசைப்பட்டார். ஆனா அது சுலபமா இல்ல - நடக்க முடியாத அளவுக்கு பலவீனமா இருந்தார், எந்த வாகனமும் கிடைக்கல.

இந்த கஷ்டத்துல, மக்கள் அவரை தோள்ல சுமந்து கொண்டு போக முடிவு பண்ணி புறப்பட்டாங்க. ஆனா கனமா பெய்த மழையும், சாண்டப்பன் அவங்களோட உதவியற்ற நிலையும் பயணத்தை கடினமாக்கிடுச்சு. கொஞ்ச தூரம் போனதும் அவங்களுக்கு சக்தி தீர்ந்து போச்சு. வேற ஏதாவது வாகனம் கிடைக்குமான்னு மறுபடியும் முயற்சி பண்ணாங்க, ஆனா அது நேரத்தை வீணாக்கும்னு தெரிஞ்சதும், மறுபடியும் வயசான மனுஷரை தூக்கிட்டு, ஐந்து நாள்ல கஷ்டப்பட்டு பயணத்தை முடிச்சாங்க. முப்பத்தி அஞ்சு மைல் தூரம் இருந்துச்சு, பாரத்தால அவங்க தோள்ல தோல் உரிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அவர் இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான் உயிரோட இருப்பார், திரும்ப பார்க்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சதும், கண்ணீரோட விடைபெற்றுக்கிட்டு, "அய்யோ! இனி தேவனுடைய வார்த்தையை கத்துக்கொடுக்க எங்களுக்கு வாத்தியார் யாரும் இல்லையே"ன்னு சொன்னாங்க. அந்த பாவம் வயசான மனுஷர் கொஞ்ச நாள்ல சமாதானமா மரிச்சுப்போனார்.

அடுத்த கடிதத்துல நான் மாயவரத்துக்கு திரும்புவேன். அது வரைக்கும்,

அன்போட,

சாராள் டக்கர்