சாராள் டக்கரின் கடிதங்கள் - கடிதாசி பதினான்கு

என் அன்பு லூசி,

மாயவரம் (Mayaveram)ல இருந்து திரு. பேரென்புரூக் (Mr. Barenbruck) போன பிறகு, நான் கடைசி கடிதத்துல சொன்னது போல, மிஷன் தலைமை கேட்டகிஸ்ட் ஜே. தேவசகாயம் (J. Devasagayam) பொறுப்புல விடப்பட்டுச்சு. ஆனா அவர் கிட்ட அந்த பொறுப்பு நீண்ட நாள் இருக்கல. ஏன்னா பிஷப் டர்னர் (Bishop Turner) கிட்ட இருந்து ஆர்டினேஷன் வாங்கின உடனே, திருநெல்வேலி (Tinnevelly)க்கு மாத்தப்பட்டார்.

திரு. வின்க்லர் (Mr. Winckler) ஐரோப்பாவுக்கு திரும்பி போனப்ப, மிஷன் மறுபடியும் தனியா விடப்பட்டுச்சு. அப்போ கார்னீலியஸ் (Cornelius)கிட்டயும் மத்த ஏழு கேட்டகிஸ்ட்கள் கிட்டயும் ஒப்படைக்கப்பட்டுச்சு. 1834ல திரு. டக்கர் (Mr. Tucker) வந்து பார்த்தப்ப இந்த நிலைமைதான் இருந்துச்சு.

இந்த கேட்டகிஸ்ட்கள்ல சிலரை வேற ஸ்டேஷன்களுக்கு மாத்தினா நல்லா இருக்கும்னு தோணுச்சு. அடுத்த வருஷம் தேவப்பிரசாதம் (Devaperasadam)மும் இன்னும் ரெண்டு மூணு பேரும் மட்டும் மாயவரத்துல இருந்து மிஷனை பராமரிக்கறதுக்கு முடிவு செஞ்சாங்க. சினப்பன் (Sinappen)னும் இன்னொருத்தரும் திருநெல்வேலிக்கும், கார்னீலியஸும் ஸ்டீபனும் (Stephen) மெட்ராஸுக்கும் (Madras) போகணும்னு முடிவானது.

சினப்பன் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையோட மரணமடைஞ்சாரு. ஆனா அவரோட மகன் சர்ச் மிஷன் இன்ஸ்டிட்யூஷன்ல இருக்கிறவங்களோட இருந்து கிராமர் ஸ்கூல்ல படிக்கிறார். கடைசி அரையாண்டு தேர்வுல பரிசு வாங்கினவங்க லிஸ்ட்ல அவரோட பேரும் இருக்கு.

கார்னீலியஸ் இப்பவும் மெட்ராஸ்ல நேர்மையா, நம்பிக்கையா வேலை பாக்கறார். அவரோட ரெண்டு பசங்க கிராமர் ஸ்கூல்ல படிக்கிறாங்க. அவங்கள்ல ஒருத்தர் கடைசி பரிசு வாங்கியிருக்கார்.

ஸ்டீபன் மாயவரத்தை விட்டு போறதுக்கு முன்னாடியே உடம்பு சரியில்லாம ஆயிடுச்சு. நோய் அதிகமாகிட்டே போனப்ப, காத்து மாத்தத்துக்காக கும்பகோணத்துக்கு (Combaconum) மாத்த வேண்டியதா இருந்துச்சு. அங்க லண்டன் மிஷனரி சொசைட்டிய சேர்ந்த திரு. நிம்மோ (Mr. Nimmo) அவரை ரொம்ப அன்போட வரவேத்து கவனிச்சுக்கிட்டார். ஆனா எந்த மனித உதவியும் பயன்படல, சில வாரங்கள்ல அவர் இறந்துட்டார்.

திரு. நிம்மோ, திரு. டக்கருக்கு எழுதுன கடிதத்துல அவரைப் பத்தி சொல்லும்போது: "அவர் தன்னோட வாழ்க்கையை மிகவும் சந்தோஷமா முடிச்சார்னு சொல்லியாகணும். இங்க இருந்த காலத்துல, நானும் என் கேட்டகிஸ்ட்களும் அவரை நெருக்கமா பார்த்தோம். அவரோட பக்தியான, தெய்வீகமான பேச்சுக்கள் எங்களை உயர்த்துச்சு. அவருக்கு வேதாகமம் நிறைய தெரிஞ்சிருந்துச்சு, அதை தன் நிலைமைக்கு ஏத்தபடி பொருத்திக்கிட்டார். அவருக்கு கொஞ்சமும் பயம் இல்ல, உலக விஷயங்கள்ல எந்த கவலையும் இல்ல. மனைவிகிட்ட 'எனக்காக அழாதே'ன்னு சொன்னார். அவரோட சித்தி அவரோட மகன் அழுதுகிட்டு இருக்கான்னு சொன்னப்ப, 'கர்த்தர் அவனை பார்த்துக்குவார்'னு சொன்னார். கடைசி வரைக்கும் நினைவு தெளிவா இருந்தாலும், ரொம்ப பலவீனமா இருந்ததால அதிகமா பேச முடியல. இப்படித்தான் நம்ம கர்த்தரோட மிகவும் தாழ்மையான சேவகரோட வாழ்க்கை முடிஞ்சுச்சு."

ஆனா நான் ரெவரண்ட் ஜே. தேவசகாயம் எழுதின ஸ்டீபனோட வாழ்க்கை விவரங்களை உங்ககிட்ட சொல்லப்போறேன். இதுல தெய்வ கிருபையின் வேலையை நாம பொதுவா பார்க்கற அளவை விட தெளிவா பார்க்கலாம்.

அவரோட பெத்தவங்க தரங்கம்பாடி (Tranquebar)ல உயர்ஜாதி இந்துக்கள். ஆனா அவர் சின்ன வயசுலயே அநாதையா ஆயிட்டார் போல. ஏன்னா அவரை வளர்த்தது அவரோட சித்தி, ஒரு கடும்போக்கான இந்து. அவங்க மூலமா நல்ல இந்திய கல்வி இந்து பள்ளிக்கூடத்துல கிடைச்சுச்சு. அங்க நிச்சயமா கணபதிக்கு அரிசியும் பூவும் வச்சிருப்பார்.

தரங்கம்பாடில நம்ம ஸ்கூல்களுல ஒண்ணோட மாஸ்டரோட நெருக்கம் வச்சிருந்ததால, அடிக்கடி அந்த ஸ்கூலுக்கு போவார். குழந்தைகளுக்கு வேத வாக்கியம் விளக்கப்படும்போது கவனமா கேட்பார்னு எல்லாரும் கவனிச்சாங்க. பிறகு இன்னொரு ஸ்கூல்ல உதவி ஆசிரியரா சேர்ந்தார். திரு. பேரென்புரூக் மாயவரத்துக்கு போகும்போது கூட வரணும்னு கேட்டப்ப சந்தோஷமா ஒப்புக்கொண்டார்.

அப்போ அவருக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்துச்சு, ஆனா குழந்தை இல்ல. சித்தி இந்த விஷயத்துல ரொம்ப கவலைப்பட்டு, தங்கள் தெய்வங்களுக்கு நிறைய வேண்டுதல் வைச்சு காணிக்கை வைச்சார். அது பலன் தரல, அப்போ தரங்கம்பாடில இருந்த சாமுவேல்னு (Samuel) ஒரு வயசான கேட்டகிஸ்ட் கிட்ட ஆலோசனை கேட்டார். (இவர் முன்னாடி ஷ்வார்ட்ஸோட (Schwartz) மாணவரா இருந்தவர்.) அவர் கிறிஸ்தவ தேவனிடம் வேண்டிக்கொள்ளணும்னு சொல்லி, அதுக்காக அவரோட சேர்ந்து ஜெபிச்சார். அதே சமயத்துல ஸ்டீபனும் கூட தேவன் தனக்கு ஒரு குழந்தை கொடுத்தா, தன்னை உண்மையான தேவனுக்கு அர்ப்பணிப்பேன்னு வாக்குறுதி கொடுத்தார் போல தெரியுது.

தேவனுக்கு அவங்க ஜெபத்தை கேட்கவும், அவங்க இருதய ஆசையை நிறைவேத்தவும் பிரியமாயிருந்துச்சு. தென் இந்தியாவுல நாம அடிக்கடி கேள்விப்படற மாதிரி, தேவன் தன் இளம் சபையை பழைய இஸ்ரவேலை போலவே நடத்தி, உண்மையா தேடுகிறவங்களோட சந்தேகத்தை போக்கி, பலவீனமான விசுவாசிகளின் நம்பிக்கையை தெரியக்கூடிய அடையாளங்கள் மூலம் பலப்படுத்துறார்னு தோணுது. ஆனா ஸ்டீபனோட இருதயம் தொடப்பட்டாலும், சித்தியோட இருதயம் இந்த தேவனோட கருணையால இன்னும் மாறல.

வயசான சாமுவேல் தன் ஜெபத்துக்கான பதிலை பார்க்க வாழல. குழந்தை பிறக்கறதுக்கு முன்னாடியே இறந்துட்டார். தான் நீண்ட நாளா சேவிச்ச இரட்சகரை பார்க்கப்போற சந்தோஷத்துலயும், மரண பள்ளத்தாக்குலயும் அவர் தன்னோட கூட இருக்கார்னு உணர்ந்ததுலயும் மகிழ்ச்சியா இருந்தார்.

மீதி ஸ்டீபனோட கதையை ரெவரண்ட் ஜே. தேவசகாயத்தோட சொந்த வார்த்தைகள்லயே சொல்றேன்:

"நாங்க மாயவரத்துல இருந்தப்ப, ஸ்டீபன் சுத்தி இருந்த இந்துக்களுக்கு வேத வாக்கியத்தை படிச்சு பேசறதுல அதிக தைரியமும் சந்தோஷமும் காட்டினார். திரு. பேரென்புரூக்கும் நானும் அவரை நல்லா நினைச்சோம், அடிக்கடி கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை பகிரங்கமா அறிக்கை பண்ணணும்னு சொன்னோம். அவர் எங்ககிட்ட வாக்குறுதி எதுவும் தரல, ஆனா கர்த்தரோட பலத்தை தேடினார்னு நம்புறேன்.

ஒரு நாள் ராத்திரி ஒன்பது மணிக்கு அவரோட தெருவுல ஒரு நோயாளியை பார்க்க போனேன். எதிர்பாராம அவர் வீட்டுக்கும் போனேன். அவர் தன் மனைவிக்கு போதனை பண்ணிக்கிட்டு இருந்ததையும், அவங்க வேதத்தை படிக்க தெரிஞ்சிருந்ததையும் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டு சந்தோஷப்பட்டேன். இத்தனை நல்ல செய்தியை ஏன் முன்னாடியே சொல்லலன்னு கேட்டேன். அதுக்கு அவர், தான் பகிரங்கமா இந்து மதத்தை விட்டுட போறதால், அதுக்கு தன் மனைவியோட மனசையும் தயார் படுத்தணும்னு நினைச்சதா சொன்னார். அவரோட நல்ல கணவரை பின்பத்த அவங்க மனைவிக்கும் உண்மையான ஆசை இருந்ததை பார்த்து சந்தோஷப்பட்டோம். ஆனா சித்திக்கு இதை கேள்விப்பட்டதும் குழப்பமா ஆயிடுச்சு.

என் மனைவி கூட அவங்க ரெண்டு பேரோடும் அடிக்கடி பேசி, ஸ்டீபனோட மனைவி தன் கணவரை பின்பத்த ஆசைப்படறதா சொல்லி எனக்கு சந்தோஷமான செய்தி சொன்னா. ஆனா அந்த வயதான பெண்மணி அமைதி இல்லாம இருந்தாங்க. தரங்கம்பாடில இருந்த ஸ்டீபனோட உறவினர்களுக்கு அவரோட முடிவு தெரிஞ்சதும் பெரிய சண்டை ஆரம்பிச்சாங்க. கோபமா கடிதம் எழுதி, தரங்கம்பாடிக்கு கிறிஸ்தவனா வந்தா கொடூரமா அடிப்போம்னு மிரட்டினாங்க. அவரோட மாமனார், மாமியார், அவங்க பிள்ளைகள்ல எல்லாரையும் துன்புறுத்தினாங்க.

அவரோட மாமனாரும் மாமியாரும் அடிக்கடி மாயவரத்துக்கு வந்து கண்ணீரோட அழுது, அவரை ஊக்கம் குறைய பண்ண எல்லா முயற்சியும் பண்ணினாங்க. பெரிய எதிர்ப்பை பார்த்து அவர் கஷ்டப்பட்டார், ஆனா சோர்ந்து போகல. ஈஸ்டர் ஞாயிறு, ஏப்ரல் 19, 1829 அன்று ஞானஸ்நானத்துக்கு நாள் குறிக்கப்பட்டுச்சு. குறிச்ச நேரத்துக்கு அரை மணி நேரம் தாமதமா தன் மகனோட வந்தார். காரணம், சித்தி அந்த சின்ன பையனை மறைச்சு வச்சிருந்தா, ஏன்னா அப்பா அவனுக்கும் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கணும்னு விரும்பினார். அவருக்கு சாமுவேல்னு பேர் வச்சாங்க (கர்த்தரிடம் கேட்கப்பட்டவன், 1 சாமுவேல் 1:20, மற்றும் வயசான கேட்டகிஸ்ட் சாமுவேலை நினைவு கூரும் விதமா).

அந்த சித்திக்கு அது பெரிய சோகமும் கண்ணீருமான நாளா இருந்துச்சு. அவர் ஜாதி போயிடுச்சுன்னு சொல்லி வீட்டை விட்டு போயிட்டா, சில நாட்கள் வரல. ஆனா பேரன் மேல இருந்த பாசம் அவளை திரும்ப கொண்டு வந்துச்சு. அவங்க மருமகள் கிட்ட கண்ணீரோட கணவரை பின்பத்தி வீட்டை அசுத்தம் பண்ணாதேன்னு கெஞ்சினது எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. ஆனா கர்த்தர் எல்லாத்தையும் கருணையோடும் அற்புதமாவும் நடத்தினார். ஸ்டீபன் சீக்கிரமா இந்து தெருவை விட்டு நம்ம காம்பவுண்டுக்குள்ள குடி வந்துட்டார். அவரோட மனைவிக்கு நல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைச்சுச்சு. ஞானஸ்நானத்துக்கு முன்னாடி, பெண்களோட வெள்ளிக்கிழமை ஜெப கூட்டத்தை மாத்தி மாத்தி தன் வீட்ல வைக்கணும்னு பெரிய ஆசை காட்டினா. திரு. பேரென்புரூக் இந்தியாவை விட்டு போறதுக்கு ஒரு நாள் முன்னாடி, நோஞ்சான் படுக்கையில இருந்தே அவளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுக்கற பாக்கியம் பெற்றார்.

சித்தி அங்க இருந்தா, ஆனா கண்ணீர் விட்டதை கவனிச்சேன். அடுத்த வாரமே அவங்க நம்ம சர்ச்சுக்கு வரதை பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டேன். இயேசுவை தன் ஒரே இரட்சகராவும் ஆறுதலாவும் ஏத்துக்கிட்டு, உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழ்றதை பார்த்து பெரிய சந்தோஷம் ஏற்ப்பட்டுச்சு. ஜெப நாள்ல காம்பவுண்டுல ஒரு வீட்டுல இருந்து இன்னொரு வீட்டுக்கு சுவிசேஷ தூதுவரா நடந்து போய் தன் வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி அழைக்கிறதை நான் நேரில பார்த்தேன். அந்த நல்ல பெண்மணியொடஒரே ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் சொல்றேன்.

ரெவரண்ட் திரு. வின்க்லர் மாயவரத்துக்கு வந்த பிறகு, நான் முன்னாடி போதிச்ச ஞானஸ்நான வேட்பாளர்களை தேர்வு பண்ணினார். ஞானஸ்நான நாள் குறிக்கப்பட்டு, வேட்பாளர்கள் நல்ல பேர் தேர்ந்தெடுக்க ஆசைப்பட்டாங்க. அந்த நல்ல பெண்மணி வழக்கம் போல என் மனைவி கிட்ட வந்தப்ப, "அத்தை, உனக்கு பேர் தேர்ந்தெடுத்துட்டியா?"ன்னு கேட்டா. அதுக்கு அவங்க, "மகளே, நான் ஏழை பாவின்னு தான் பேர் வைக்கணும்"னு சொன்னா. அப்புறம்தான் நாங்க அவங்களுக்கு கிறிஸ்டினா (Christina)ன்னு இப்போ இருக்கிற பேரை தேர்ந்தெடுத்தோம். ஸ்டீபன் ஜெப வீரர்னு நான் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்ல. இந்த பெரிய பாக்கியத்தை தன் மனைவி, சித்தி மேல விசேஷ ஆசீர்வாதத்தோட பயன்படுத்தினார்.

அவரோட கோபமான உறவினர்கள், நம்ம மதத்தை உண்மையா பின்பத்தறதையும், அவங்க நிந்தனையையும் அவமானத்தையும் பொறுமையா சகிச்சதையும் பார்த்து, நாங்க எதிர்பார்த்ததை விட சீக்கிரமா அவரை தனியா விட்டுட்டாங்க. காலை ஏழு மணி முதல் எட்டு மணி வரை, காலை ஜெபத்துக்கு முன்னாடி, அவரோடயும் மத்த மிஷன் இந்திய ஊழியர்களோடயும் ஆங்கில மத புத்தகங்களை படிச்சு விளக்கும் சுவாரஸ்யமான கிறிஸ்தவ உரையாடல்களை நினைச்சுப் பார்க்கிறேன். அவர் தன் கடமையை கடினமா உழைச்சு ஊக்கத்தோட செய்யணும்னு மனசு வச்சிருந்தார்னு எனக்கு தெரியும். நான் மாயவரத்தை விட்டு போன பிறகும் என்கிட்ட கடிதம் எழுதிக்கிட்டு இருந்தார்.

தன்னோட மரணம் நெருங்குதுன்னு தெரிஞ்சதும், இரட்சகரை நேருக்கு நேர் பார்க்க ஆசைப்பட்டார். தன் அன்பான மனைவி, அம்மா, ஒரே மகனை பரலோக பிதா கைவிடமாட்டார்னு நல்லா நம்பினார். ஆனாலும் என்னையும் என் குடும்பத்தாரையும் அவங்க நலனுக்காக விசேஷமா அக்கறை எடுத்துக்கிட்டதால, என் பொறுப்புல ஒப்படைச்சிருக்கார்."

இந்த கடிதம் நீளமா இருந்தாலும், ஸ்டீபன் (Stephen) அவர்கள் தன் மரணத்துக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு, தன் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பருக்கும் ஆலோசகருக்கும் எழுதிய கடிதத்தின் சில பகுதிகளை உங்களுக்கு சொல்லாம இருக்க முடியாது.

"நான் இந்த கடிதத்தை மிகவும் வேதனையான நோய்ப்படுக்கையில் இருந்து உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். மயிலாடுதுறை (Mayaveram) மிஷன் பற்றி ரெவரெண்ட் மிஸ்டர் டக்கர் (Rev. Mr. Tucker) செய்த ஏற்பாடுகளின்படி, மிஷனரி இல்லாத போது இந்த மிஷனை கவனிக்க உதவி செய்யும் சப்-கலெக்டர் சர் மாண்ட்கோமரி (Sir Montgomery) அவர்கள், கார்னீலியஸ் (Cornelius) கேட்டகிஸ்ட் மற்றும் என்னை சென்னைக்கு (Madras) அனுப்ப கேட்டுக்கொண்டார்.

நான் அங்கே போக மிகவும் ஆவலாக இருந்தேன். ஏன்னா கர்த்தரின் சேவை செய்ய மட்டுமல்லாமல், என் மகன் சாமுவேல் ஆசீர்வாதம் (Samuel Asirvadem)க்கும் பெரிய பயன் கிடைக்கும்னு நம்பினேன். ஆனா கர்த்தர் என்னை சோதிக்கவும் சுத்திகரிக்கவும் விரும்புகிறார் போல. கர்த்தர் என்னை தன் அன்பான தண்டனையால் சந்திச்சிருக்கார். நான் மிகக் குறைவா சாப்பிடறேன், எனக்கு பலமும் இல்லை.

ஆனாலும், என் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து ஒவ்வொரு நாளும் என் ஆத்மாவையும் உடலையும் பலப்படுத்தி, அன்போட சந்திச்சு, அவருடைய ஆவியால் ஆறுதல் படுத்துறார். நான் பெரிய பலவீனமான பாவியாக இருந்தாலும், அவருடைய நீதியும் கிருபையும் எனக்கு போதுமானதுன்னு என்னை உறுதிப்படுத்துறார். கடலில் இருந்த தன் சீஷர்களிடம் சொன்னது போல என்கிட்டயும் 'நான்தான், பயப்படாதே'ன்னு சொல்றார்.

இப்போ நான் இருக்கிற சந்தோஷமான நிலையில், என் நண்பர்களான கேட்டகிஸ்ட்கள் என் விருப்பப்படி நம் இரட்சகரின் பாடுகளைப் பற்றிய பிரசங்கங்களை எனக்கு வாசிச்சு காட்டுறாங்க, என்னோட சேர்ந்து ஜெபிக்கிறாங்க. என் ஆண்டவர் இயேசுவுக்குள் மரணமும் ஜீவனும் எனக்கு சந்தோஷமான விஷயங்கள்.

சார் எம் (Sir M) அவர்கள் நான் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதை மிஸ்டர் டக்கர் (Mr. Tucker)க்கு எழுதும் அளவுக்கு கருணை காட்டினார். மிஸ்டர் டக்கர் எனக்கு ஆறுதல் கடிதம் எழுதி, நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து என்னை மேலும் மேலும் சுத்திகரிக்க விரும்புகிறார்னு சொல்லி, தேவப்பிரசாதம் (Devaperasadam) கேட்டகிஸ்ட்டை எனக்கு உதவ அனுப்பி வைச்சார். இப்படியா கர்த்தர் தம்முடைய உண்மையுள்ள ஊழியர்கள் மூலமா என் ஆத்மாவுக்கும் உடலுக்கும் சமாதானத்தை அதிகரிக்கிறார். நான் இதை பெருமைக்காக சொல்லல, ஆனா அன்னாளைப் போல உடைந்த இருதயத்தோடு உங்களுக்கு தெரியப்படுத்துறது என் பிள்ளைமைக்குரிய கடமைன்னு நினைக்கிறேன்."

சர் ஹென்றி மாண்ட்கோமரி (Sir Henry Montgomery) மற்றும் மிஸ்டர் நிம்மோ (Mr. Nimmo) அவர்களின் கருணையைப் பற்றி பேசின பிறகு, அவர் சேர்க்கிறார்: "நான் சிறிது காலத்திற்கு முன்பு உங்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன், அதில் என் துன்பங்களால் பல முறுமுறுப்பான வெளிப்பாடுகளை பயன்படுத்தினேன், அவற்றை மன்னிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

என்னுடையவும், என் அம்மா, மனைவி, மற்றும் மகனுடைய அன்பான வணக்கங்களை உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்திற்கும் தெரிவித்து,

உங்கள் உண்மையுள்ள ஊழியன், ஸ்டீபன் (Stephen)"

இந்த கடிதம் நெகிழ வைக்கிறதல்லவா? இது ஒரு உள்ளூர்வாசியிடமிருந்து இன்னொரு உள்ளூர்வாசிக்கு எழுதப்பட்டதால் இது மேலும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. ஏன்னா அவங்க ஐரோப்பியர்களிடம் பேசுவதை விட தங்கள் சொந்த மக்களிடம் சுதந்திரமா பேசுவாங்க.

நான் இதோட சேர்த்து சொல்ல விரும்புவது என்னன்னா, ஸ்டீபனோட பழைய சித்தி (அல்லது பெரும்பாலும் அவரது அம்மான்னு அழைக்கப்படுபவர்) இப்போதும் மயிலாடுதுறையில் (Mayaveram) இருக்காங்க, அவங்க கிறிஸ்தவ குணாதிசயத்தை தக்க வைச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. இங்கிலாந்துல (England) இருக்கிற நண்பர்கள் உதவியால அவங்க வாழ்க்கை ஓரளவு நடக்குது.

அவருடைய மனைவி ஜோஹன்னா (Johanna) கொஞ்ச காலம் பாளையங்கோட்டைக்கு (Palamcottah) போனாங்க, அங்கே மிஷனோட தொடர்புடைய சில குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டாங்க. அதுக்கு அப்புறம் சென்னைக்கு (Madras) வந்து, சர்ச் மிஷனரி நிறுவனத்தில் வேலை செய்யறாங்க. அதே சமயம், பல ஜெபங்களின் பிள்ளையான சாமுவேல் (Samuel), சென்னையில் ஒரு சிறிய உள்ளூர் பள்ளியை நடத்துறார். அவர் நிதானமாகவும் நல்ல நடத்தையோடும் இருக்கிறார். அவருடைய பக்தியுள்ள தந்தையின் ஆவலான ஜெபங்கள் இன்னும் முழுமையாக பதிலளிக்கப்படும்னு நாங்க நம்புகிறோம்.

அன்போடு,

சாராள் டக்கர்