சாராள் டக்கரின் கடிதங்கள் - கடிதாசி பதினைந்து

என் அன்பு லூசி (Lucy)க்கு,

இந்த மயிலாடுதுறை (Mayaveram) மிஷனைப் பத்தி நான் படிக்கிற எல்லா அறிக்கைகள்லேர்ந்தும், என் நண்பர்கள் சொல்ற தகவல்கள்லேர்ந்தும் ஒரு விஷயம் தெளிவா தெரியுது. ஆண்டவரோடா பிள்ளைகள் இதுல கவனம் செலுத்தணும், ஜெபிக்கணும்னு தோணுது. ஏன்னா ஒரு பக்கம் மனசு கலங்கற மாதிரி விஷயங்கள் இருக்கு, இன்னொரு பக்கம் நன்றி சொல்லவும் உற்சாகப்படவும் காரணங்கள் இருக்கு.

எத்தனையோ தடவை மிஷனரி நினைச்சிருப்பாரு - "இந்த ஆட்கள் நல்லா கேட்கிறாங்க, ஆர்வமா இருக்காங்க"னு. ஆனா அப்புறம் என்ன தெரியுமா? அவங்க வெறும் வேடிக்கை பாக்கத்தான் வந்தாங்கன்னோ, அல்லது ஏதாவது லாபம் கிடைக்குமுன்னு எதிர்பார்த்து வந்தாங்கன்னோ தெரிஞ்சப்போ அவரோட மனசு உடைஞ்சு போயிடுச்சு. இன்னொரு விஷயமும் அவருக்கு நல்லா புரிஞ்சிடுச்சு - மனுஷன் புத்தியால மட்டும் விஷயங்களை புரிஞ்சுக்கலாம், ஆனா ஆண்டவர் அந்த மனுஷனா தொடாம இருதயம் மாறாதுன்னு.

திரு. பேரென்புரூக் (Mr. Barenbruck) ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவத்தை சொன்னாரு, கேளுங்க... ஒரு நாள் தூரத்துல இருந்து மூணு நாலு பிராமணர்கள் அவரை பாக்க வந்தாங்க. அந்த சம்பவம் முழுசா சொல்ல முடியாது, ஆனா முக்கியமான விஷயங்களை சொல்றேன். இந்த பிராமணர்களுக்கு எப்படியோ வேதாகமத்தை பத்தி நிறைய தெரிஞ்சிருந்துச்சு. இரட்சிப்புக்கான ஒரே வழி என்னனு ஓரளவு தெரிஞ்சிருந்துச்சு. பாவத்துக்கு பரிகாரம் செய்ய ஒரு பெரிய பிரதான ஆசாரியர் வரப்போறாருன்னு பேசினாங்க. உண்மையை முழுசா தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வமா இருந்தாங்க.

இதெல்லாம் போதாதுன்னு, அவங்க என்ன பண்ணினாங்க தெரியுமா? அவங்களால முடிஞ்ச எல்லா இடத்துக்கும் போயி, அங்க நடக்கற எல்லா கோவில் திருவிழாக்களுக்கும் போயி, ஜனங்களை பொய்யான தெய்வங்கள்கிட்ட இருந்து திருப்பி, ஒரே உண்மையான கடவுள்கிட்ட கொண்டு வர முயற்சி பண்ணினாங்க.

நல்லா போய்கிட்டு இருந்துச்சுல்ல? ஆனா என்னங்க ஆச்சு தெரியுமா? இந்த உலகத்தோட ஞானம்னு சொல்றது அவங்க மனசுல ரொம்ப ஆழமா வேரூன்றி இருந்துச்சு. அதனால "கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டார்" என்கிற உண்மையை முழுசா ஏத்துக்க முடியல. ஞானஸ்நானம் வாங்கிக்கணும்னு முடிவெடுக்க முடியல. அவங்க நெத்தியில இருந்த சிவன் அல்லது விஷ்ணுவோட குறிகளை கூட எடுத்துட மனசு வரல.

நம்ம கிறிஸ்தவ நாட்டுல இருக்கற நமக்கு இதோட அர்த்தமே புரியாது. ஒரு உயர்ஜாதி ஆளு ஞானஸ்நானம் வாங்கிக்க என்னென்ன தியாகம் பண்ணனும், எவ்ளோ பெரிய கிருபை வேணும்னு நமக்கு தெரியாது. அவரு வெறுமனே இழிவா பாக்கப்படறது மட்டும் இல்ல... சொந்த பந்தங்கள்லாம் அவரை விட்டு ஒதுங்கிடுவாங்க. முன்னாடி நண்பர்களா இருந்தவங்க கூட அவர்கிட்ட சாப்பிட மாட்டாங்க, வீட்டுக்கு வர மாட்டாங்க, ஒரு கோப்பை தண்ணி கூட வாங்க மாட்டாங்க. அவரோட மனைவிக்கு மனசு மாறாம இருந்தா, அவளை பிரிச்சிடுவாங்க. பிள்ளைகளை கூட அவரை இழிவா நடத்த கத்துக்கொடுப்பாங்க. இப்படி இருக்கும்போது, நம்பிக்கையின் இந்த நெருப்பு சோதனைல நிறைய பேரு நின்னுடறது ஆச்சரியமா இருக்கா என்ன?

ஆனாலும் மயிலாடுதுறையை பத்தி எல்லாமே சோகமா இல்ல. மேகத்துக்கு அப்பால பாக்க சொல்லற, நம்பிக்கையால நடக்க சொல்லற பல ஒளி கீற்றுகளும் இருக்கு.

விசுவாசானந்தன் (Visuvasanaden) பாருங்க... முன்னாடி எல்லாம் காவி உடுப்புல பெருமையா இருந்தாரு. பெனாரஸ் (Benares) வரைக்கும் யாத்திரை போயிருந்தாரு. இப்போ அதெல்லாம் விட்டுட்டு கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை அணிஞ்சுக்கிட்டாரு. இதுவரைக்கும் ஒரே ஒரு நபர் மட்டும்தான் மறுபடியும் இந்து மதத்துக்கு திரும்பி போனாரு.

நம்ம பள்ளிகள்ல படிச்ச குழந்தைகள பத்தி ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் சொல்லணும். இந்த குழந்தைகள் தூக்கத்துல கூட வேதத்துல இருந்து கத்துக்கொண்ட விஷயங்களை சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாங்களாம். இதனால பெத்தவங்க பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து எடுத்துட்டு போனாங்க. ஆனா என்னாச்சுன்னு தெரியுமா? அந்த குழந்தைகளே கெஞ்சி கேட்டு மறுபடியும் பள்ளிக்கு வந்துட்டாங்க. பரலோக ஞானத்தை இன்னும் ஆழமா கத்துக்க ஆசைப்பட்டாங்க.

பள்ளிகள்ல நடந்த தேர்வுகள்ல குழந்தைகள் நல்லா பண்ணினாங்க. குறிப்பா ஒரு பள்ளி ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. அந்த பள்ளி வாத்தியாரை பத்தி கொஞ்சம் சொல்லிட்டு மயிலாடுதுறை பத்தின என் கதையை முடிச்சிடறேன்.

செடும்பரம் (Chedumbrum)னு ஒரு உயர்ஜாதி ஆளு வளங்கமான் (Valangaman)னு ஊர்ல இருந்தாரு. முதல்ல அவரு தன்னோட மதத்தோட சடங்குகள்ல ரொம்ப பக்தியா இருந்தாரு. பிறகு எப்படியோ மிஷனோட தொடர்பு ஏற்பட்டு, அவர் முன்னாடி வச்ச உண்மைகளை ஆராய ஆரம்பிச்சாரு.

கிறிஸ்தவ ஆசிரியர்கள் கிடைக்காததால, சில சமயம் நல்ல குணமுள்ள இந்து ஆசிரியர்களை வச்சு படிப்பிக்க வேண்டி வந்துச்சு. ஆனா வேதாகமமும் மத்த கிறிஸ்தவ புத்தகங்களும் பள்ளியில படிக்கணும்னு நிபந்தனை போட்டாங்க.

1831ல ரெவரெண்ட் ஜே. தேவசகாயம் (Rev. J. Devasagayam) திருநெல்வேலிக்கு போறதுக்கு முன்னாடி, வளங்கமான் பள்ளிக்கு செடும்பரத்தை ஆசிரியரா நியமிச்சாரு. பள்ளியில சொல்லிக் கொடுக்கற உண்மைகள்ல அவருக்கு ஏற்பட்ட ஆர்வத்தை பாத்து, தேவபிரசாதமும் (Devaperasadam) மத்த போதகர்களும் அவர் மனசுல கிருபையின் வேலை ஆரம்பிச்சிருக்குன்னு நம்பினாங்க.

கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவரு இந்து பழக்கங்களை விட ஆரம்பிச்சாரு. நெத்தியில விபூதி பூசறது நின்னுபோச்சு, கோயில் திருவிழாக்களுக்கு போறது குறைஞ்சுபோச்சு, காவிரி தீர்த்தத்துக்கு ஆன்மீக மதிப்பு கொடுக்கறதும் குறைஞ்சுபோச்சு.

சொந்தக்காரங்களுக்கு கவலையா போச்சு. ஆனா ஒரு நாள் என்ன நடந்துச்சுன்னா... காலை சாப்பாட்டுக்கு சோறு போடச் சொன்னாரு மனைவிக்கிட்ட. அவங்க மறுத்துட்டாங்க, "இன்னைக்கு விரதம்"னு சொல்லி. அப்புறம் அத்தைகிட்ட கேட்டாரு. அவங்க கோபப்பட்டு விட்டு போயிட்டாங்க. அப்புறம் ஒருநாளும் வீட்டுக்கு திரும்பி வரவே இல்ல. ஆனா செடும்பரம் தன் முடிவுல உறுதியா இருந்தாரு. தானே சோறு எடுத்து சாப்பிட்டாரு. இதை பாத்து அவரோட குடும்பத்துக்காரங்க எல்லாம் அதிர்ச்சி அடைஞ்சாங்க.

குடும்பத்துல இருந்து எதிர்ப்பு வந்ததனால என்ன ஆச்சுன்னா, வேதாகமத்தை இன்னும் ஆழமா படிக்க ஆரம்பிச்சாரு. தேவபிரசாதம் கிட்ட இருந்து ஊக்கமும் உதவியும் கிடைச்சது. கொஞ்சம் கொஞ்சமா தைரியம் வந்து, அக்கம் பக்கத்து இந்துக்கள்கிட்டயும், சொந்தக்காரங்ககிட்டயும் வேதாகமத்தை படிச்சு விளக்க ஆரம்பிச்சாரு. வீட்லயும் குடும்ப பிரார்த்தனை பண்ண துவங்கினாரு.

ஆசிரியர் வேலையை ஆரம்பத்துல இருந்தே நல்லா பண்ணினாரு. ஆனா இப்போ உயர்ந்த நோக்கத்தோட, பெரிய லட்சியத்தோட செஞ்சாரு. குழந்தைகளுக்கு இரட்சிப்பின் அறிவை கொடுக்கணும்னு ஆவலா இருந்தாரு. யாரும் சொல்லாமலேயே பள்ளியை ஜெபத்தோட துவங்கி, ஜெபத்தோட முடிச்சாரு. ஞாயித்துக்கிழமைகள்ல குழந்தைகளை கூப்பிட்டு, வேற வழி இல்லாததால, நம்ம சர்ச் சர்வீஸை படிச்சு காட்டி, வேத வசனங்களை சொல்லிக் கொடுத்தாரு.

ஆச்சரியமா, இந்து பெத்தவங்களுக்கு இதெல்லாம் கோபத்தை வரவழைக்கல. மாறா அந்த பள்ளி வளர வளர, அந்த ஊர்ல இருந்த பிரைவேட் பள்ளிகள் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மூடிக்கிட்டு போச்சு.

ஆனா இவ்வளவு நடந்தும் கூட, செடும்பரம் இன்னும் ஞானஸ்நானம் வாங்கல. கிறிஸ்தவ நண்பர்கள் அடிக்கடி இதை பத்தி பேசினாங்க. ஆனா குடும்பத்துல வரப்போற பிரச்சனைகளை நினைச்சு தள்ளிப் போட்டுக்கிட்டே இருந்தாரு. இப்படியே ரெண்டு வருஷம் ஓடிடுச்சு.

1839ல திடீர்னு உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. அப்போ விசுவாசானந்தன் அந்த பக்கம் பள்ளிகளை பாக்க வந்திருந்தாரு. அவரு செடும்பரத்தை இனி தாமதிக்க வேணாம்னு கெஞ்சினாரு.

செடும்பரம் பதில் சொன்னாரு - இது அவருக்கும் ரொம்ப நாளா இருக்கற கவலைன்னு. மயிலாடுதுறையில மிஷனரி இல்லாததாலயும், அவரால நகர முடியாத அளவுக்கு உடம்பு சரியில்லாததாலயும், கும்பகோணத்துக்கு (Combaconum) போயி ரெவரெண்ட் திரு. கூம்ப்ஸ் (Rev. Mr. Coombes) கிட்ட ஞானஸ்நானம் கொடுக்க வரச் சொல்லி கேட்க சொன்னாரு. கூம்ப்ஸ் சாஹேப் சொசைட்டி ஃபார் ப்ராபகேட்டிங் தி காஸ்பெல்ல (Society for Propagating the Gospel) இருந்தாரு.

துரதிருஷ்டவசமா, கூம்ப்ஸ் சாஹேப் ஊர்ல இல்ல. விசுவாசானந்தனால் வேற ஒண்ணும் செய்ய முடியல. கிறிஸ்துவோட விலையேறப்பெத்த இரத்தத்தை மட்டும் நம்பும்படி சொல்லி, ஜெபிச்சுட்டு மயிலாடுதுறைக்கு திரும்பிட்டாரு.

இதுக்கப்புறம் செடும்பரத்துக்கு கொஞ்சம் தேறல் வந்துச்சு. சில நாள்ல பள்ளிக்கு போகலாம்னு நினைச்சாரு. ஆனா அவருக்கு ஏதோ முன்னறிவு இருந்த மாதிரி... முதல் நாளே சாப்பாட்டு நேரத்துக்கு வீட்டுக்கு திரும்பாம, வீடு வீடா போயி, மத விஷயத்துல தன்கிட்ட கோபமா இருந்த நண்பர்கள்கிட்ட எல்லாம் சமாதானம் பண்ணிக்க முயற்சி பண்ணினாரு.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம், அவருக்கு முன்னாடி இருந்த அதே நோய் திரும்ப வந்துடுச்சு. தன்னோட முடிவு நெருங்கிட்டு இருக்குனு தெரிஞ்சதும், உடனே குடும்பத்தார் எல்லாரையும் பிரார்த்தனைக்கு கூப்பிட்டார். ஞானஸ்நானம் எடுக்கிறத தள்ளி போட்டதுக்காக தன் மனைவிகிட்ட ஆழமா வருத்தப்பட்டார். அவங்க கிட்ட உண்மைய தாமதம் இல்லாம ஏத்துக்கணும்னு கெஞ்சினார்.

அப்புறம் அவர் தன் மனைவிகிட்டயும், அவர் கிட்ட கூடி இருந்த மத்த நண்பர்கள் கிட்டயும், தன்னோட உடல தகனம் பண்ணாம புதைக்கணும்னு வாக்குறுதி வாங்கிட்டார். அப்போ அவர் மனைவி வேற ஏதாவது அறிவுரை சொல்றீங்களான்னு கேட்டாங்க. அதுக்கு அவர், "கர்த்தர் மேல நம்பிக்கை வையுங்க, அவர் உங்களை ஆசீர்வதிச்சு காப்பாத்துவார்"னு சொல்லிட்டு, கொஞ்ச நேரத்துல கண்ண மூடிட்டார்.

இந்த மிஷன் ஸ்டேஷன் (Mission Station) எவ்வளவு காலமா மிஷனரி இல்லாம இருந்துச்சுன்னு யோசிக்கும்போது, பல வருஷமா இங்க கிருபையின் வழிகள் அரிதா தான் இருந்துச்சு. ஆனா இந்த சின்ன கதை நமக்கு நம்பிக்கை தருது. கடைசி நாள்ல, சபைக்கு தெரியாத நிறைய பேர் இருப்பாங்க. ஆனா கர்த்தர் அவரோட பரிசுத்த ஆவியால அவங்கள ரகசியமா போஷிச்சு, மிக குறைவான வசதிகளோட கூட அவரோட இளைப்பாறுதலுக்கு கொண்டு வந்திருப்பார்.

தேவபிரசாதம் (Devaperasadam), செதும்பரம் (Chedumbrum) பத்தி எழுதும்போது சொல்றார்: "நாம உண்மையிலேயே ஒரு சுறுசுறுப்பான, கடின உழைப்பாளி, நம்பிக்கையான ஊழியர இழந்துட்டோம். அவர் கிறிஸ்துவின் சபைல ஞானஸ்நானத்தோட சேர்க்கப்படல, ஆனா அவர் கிறிஸ்தவரா வாழ்ந்து கிறிஸ்தவரா இறந்தார்னு தைரியமா சொல்ல முடியும். கர்த்தர் அவரோட ஏழ்மையான, துன்பப்பட்ட குடும்பத்துக்கு ஆறுதல் தந்து, அவர்களை விரைவில் இயேசு கிறிஸ்துவின் அறிவுக்கு கொண்டு வரட்டும்."

இப்போ நான் என் பேனாவ கீழே வைக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு. ஆனா விரைவிலேயே திருநெல்வேலி (Tinnevelly) மற்றும் மலபார் (Malabar) கடற்கரையில நடக்கும் மிஷனரி வேலைகளைப் பத்தியும், இந்திய பெண்கள் பள்ளிகளைப் (Native Female Schools) பத்தியும் கொஞ்சம் விவரமா எழுதுவேன்னு நம்பறேன்.

கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம், இந்த இரண்டு மிஷன்களும் மெட்ராஸ் (Madras) மற்றும் மாயவரம் (Mayaveram) மிஷன்களை விட ரொம்ப வித்தியாசமான காட்சிய காட்டுது. இங்க தொடர்ச்சியா மிஷனரிகள் இருந்திருக்காங்க, அவங்களோட உழைப்பு பெரிய அளவில பலன் கொடுத்திருக்கு.

ஆனா நான் முன்கூட்டியே எல்லாத்தையும் சொல்லிடமாட்டேன். முடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, உங்களை ஒரு விஷயம் கேட்டுக்கறேன். இந்தியாவோட மேப்ப எடுத்து, நம்ம சர்ச் (Church Missionary Society அல்லது Society for Propagating the Gospel) மூலமா நாம எந்தெந்த இடத்துல வேலை செய்யறோம்னு பாருங்க. அப்புறம் அதை, நாம இன்னும் மோட்சத்தின் வெளிச்சத்த கொண்டு போய் சேர்க்காத பெரிய பெரிய, ஜனங்கள் நிறைஞ்ச பகுதிகளோட ஒப்பிட்டு பாருங்க.

ஓ! இங்கிலாந்து (England) தன்னோட சலுகைகளையும், பொறுப்புகளையும் உணர்ந்துக்கனும். ஏன்னா 140 மில்லியன் அமர ஆத்துமாகளோட பொறுப்பு நம்ம கையில ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கு. நம்மோட அன்பான சர்ச் எழும்பி பிரகாசிச்சு, இன்னும் இருட்டுலயும் மரண நிழலிலயும் உட்கார்ந்திருக்கிற நம்மல போல உள்ள சக மனுஷர்கள் கிட்ட ஜீவனுடைய சுத்தமான வெளிச்சத்த கொண்டு போய் சேர்க்கனும்.

ஆனா, என் அன்பு லூசி, நாடும் சர்ச்சும் தனி ஒரு மனுஷங்களால தான் உழைப்பில தான் உருவாக்கப்பட்டிருக்குன்னு மறந்துடாத. நீயும் நானும் இந்த புனிதமான வேலை வெவ்வேறு அளவுல ஒப்படைக்கப்பட்டவங்க. அப்படின்னா நாம என்ன பண்ணிருக்கோம், இந்த மகிமையான நோக்கத்துக்காக என்ன பண்ண முடியும்? நம்மோட செல்வாக்கு எவ்வளவு சின்னதா இருந்தாலும், நம்மோட வசதிகள் எவ்வளவு குறைவா இருந்தாலும், ஜெபத்தோடயும் தன்னை மறந்த முயற்சியோடயும் நம்மோட ஒரே தாலந்த கூட எஜமானரோட சேவைக்கு பயன்படுத்தினா, அவர் நம்மோட சின்ன முயற்சிய எவ்வளவு தூரம் ஆசீர்வதிப்பார்னு நமக்கு தெரியாது. ஒண்ணு மட்டும் நமக்கு நிச்சயமா தெரியும் - அவரோட நாமத்துக்காக நாம காட்டின விசுவாசத்தின் வேலையையோ, அன்பின் உழைப்பையோ, நம்பிக்கையோட பொறுமையையோ அவர் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டார். "காலையிலே உன் விதையை விதை; மாலையிலே உன் கையை நெகிழவிடாதே; அதுவோ, இதுவோ, எது வாய்க்குமோ என்றும், இரண்டும் சரியாய்ப் பயன்படுமோ என்றும் நீ அறியாயே.. பிரசங்கி 11:6"

உங்கள் அன்புள்ள,

சாராள் டக்கர்