அன்புள்ள லூசி,
ஐயோ பாவம்! இந்த ஏமாந்து போன மக்கள்! இவங்களோட மதமே இவங்க மனசை கெடுக்குது. நல்லதை விட கெட்டதையே வளர்க்குது பாருங்க!
மனுஷங்க செய்யற எல்லா பாவத்துக்கும் இவங்க தேவதைங்க காட்டுற வழி வேற! பாருங்க, பிரம்மா கூட என்ன பண்றாரு தெரியுமா? தம்பிங்களோட சண்டை போட்டுக்கிட்டே இருக்காரு. ஒரு சண்டையில சிவன் அவரோட தலையையே வெட்டிட்டாரு! காளி தேவி பாருங்க - அவங்களுக்கு மனுஷங்க, மிருகங்க ரத்தம் தான் குடிக்க பிடிக்கும். மக்களை துன்புறுத்துறது தான் அவங்களுக்கு பெரிய சந்தோஷம்! கிருஷ்ணர் கூட - எல்லாருக்கும் பிடிச்ச தெய்வம்னு சொல்வாங்க - ஆனா என்ன? கெட்ட குணங்க நிறைய இருக்கு. திருட்டு வேற!
திருநெல்வேலில பாருங்க, கிருஷ்ணரை பெரும்பாலும் திருடன்னு தான் வழிபடறாங்க. சமீபத்துல ரெவரண்ட் ஜே.தேவசகாயம் அவங்களோட பொண்ணு அன்னா, இங்கிலாந்துல இருக்கற தன் தோழிக்கு ஒரு சின்ன விக்ரகம் அனுப்பி வெச்சாங்க. அந்த விக்ரகம் ஒரு அங்குலம் கூட இருக்காது - கிருஷ்ணர் பக்கத்து பால்காரன் வீட்டுல இருந்து வெண்ணெய திருடி, அதை கையில வெச்சுக்கிட்டு குதிச்சு ஆடற மாதிரி இருக்கு!
இப்படி கெட்டதையே தெய்வமா வணங்குற மக்கள் எப்படி நல்லவங்களா இருக்க முடியும்? கிறிஸ்தவம் எவ்ளோ பெரிய வரப்பிரசாதம்னு பாருங்க - இதய பூர்வமா ஏத்துக்காதவங்க கூட, அதோட தார்மீக போதனைங்களால நல்ல மாற்றம் அடையறாங்க!
ஆனா, இந்த இந்துக்கள் ஆன்மீக இருட்டுல இருந்தாலும், இவங்களோட இயல்பான குணம் ரொம்ப நல்லது. பரிசுத்த ஆவி இவங்க மேல ஊத்தப்பட்டா, இவங்க குணம் அழகா மாறும்.
இவங்களோட முக்கிய குறை என்னனா - பொய் சொல்றதும், ஏமாத்தறதும் தான். இவங்கள கொடூரமானவங்கன்னு சொல்றாங்க - ஆனா அது மத்தவங்க கஷ்டத்த பொருட்படுத்தாம இருக்கறது தான், வேணும்னு யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்க மாட்டாங்க. வன்முறை சம்பவங்கள் நடந்திருக்கு - ஆனா அதெல்லாம் வேற காரணங்களுக்காக. சத்திரங்கள், குளங்கள்னு கட்டி வெச்சிருக்காங்க பாருங்க - அதெல்லாம் மத்தவங்களுக்கு நல்லது செய்யணும்னு தான்.
இவங்க பேச்சும், நடத்தையும் மிருதுவா இருக்கும். அன்பான மனசு. வெள்ளைக்காரங்க வீட்ல வேல செய்யறவங்க, நல்ல முறையில நடத்தப்பட்டா, எஜமானர் கிட்ட ரொம்ப விசுவாசமா இருப்பாங்க. உடம்பு சரியில்லாம இருந்தாலோ, கஷ்டம் வந்தாலோ, இரவு பகலா கவனிச்சுப்பாங்க. குழந்தை சுகமில்லாம இருந்தா, ஆயா என்ன பண்ணுவாங்கன்னா - தூக்கம், சாப்பாடு எல்லாத்தையும் மறந்துடுவாங்க. தரையில உட்கார்ந்து, கிழக்கத்திய பாணில குழந்தையை மடியில வெச்சு, மணிக்கணக்கா ஆட்டிக்கிட்டே இருப்பாங்க.
இது தமிழ் நாட்டு மக்களோட குணம் - புலிகாட்ல இருந்து கன்னியாகுமரி வரை இருக்கற கிழக்கு மண்டலத்து மக்கள். ஆனா தெலுங்கு மக்கள் இன்னும் கொஞ்சம் வித்தியாசம். அவங்க நாடு மதராசுக்கு வடக்கே - புலிகாட்ல இருந்து கஞ்சம் வரை கடற்கரையோரமா இருக்கு. உள்நாட்ல ஐதராபாத், பெல்லாரி வரைக்கும் பரவி இருக்கு. தமிழ் நாட்லயும் சில கிராமங்கள்ல இருக்காங்க. வீட்டு வேலைக்காரங்கள்ல சிலரும், பல்லக்கு தூக்குறவங்களும் தெலுங்கு பேசறவங்க தான். தமிழ் இல்லாம வேற மொழி பேசறாங்க, வேற ஜாதிக்காரங்க மாதிரி தான்.
உடம்பாலயும், மனசாலயும் பக்கத்து ஜாதிக்காரங்கள விட பலமானவங்க. அன்பா இருக்கற அதே நேரம், வெளிப்படையா, நம்பகமா இருப்பாங்க. மிஷன் வீட்ல நடந்த ஒரு சம்பவம் சொல்றேன் கேளுங்க - இவங்க எப்படிப்பட்டவங்கன்னு புரியும்.
அங்க வேல பார்க்கற ஒரு பழைய தெலுங்கு ஆளு இருக்காரு - பேரு குருப்பா. பல வருஷமா அங்க இருக்காரு, வீட்டை பொதுவா பார்த்துக்கறது அவரு பொறுப்பு. முன்னாடி அவரு வேல பார்த்த பாதிரியாரு பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி இறந்துட்டாரு. அவரு குடும்பம் இங்கிலாந்துக்கு திரும்பிட்டாங்க.
இரண்டு மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, அந்த குடும்பத்து பையன் ஒருத்தன் வர்த்தக கப்பல்ல வேல பார்த்துக்கிட்டு மதராசுக்கு வந்தான். பழைய வீட்ல தங்க அழைச்சாங்க. அவன் வந்திருக்கான்னு கேள்விப்பட்டதும், குருப்பா நேரா மேல மாடி உட்கார்ந்துருக்கும் அறைக்கு வந்துட்டாரு. அப்ப எல்லாரும் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க. பழைய எஜமானரோட பிள்ளைய பார்த்ததும், அன்பும் உணர்ச்சியும் ததும்ப, அவன் கிட்ட போய் நின்னுக்கிட்டு, தடவிக் கொடுத்து, பாசத்தோட பேசினாரு. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு போனாரு - ஆனா அன்னைக்கு மாலையும், மறுநாள் காலையும் பல தடவை அறைக்குள்ள வந்து அவனை பார்த்துக்கிட்டே இருந்தாரு, அன்பை பொழிஞ்சுக்கிட்டே இருந்தாரு.
கப்பல் சில நாள்ல புறப்படப் போகுது. ஆனா கிழவருக்கு ஒரு தடவை கூட பார்க்கணும்னு ஆசை. காலையில ரொம்ப நேரகாலமா கப்பல்ல ஏறி, உடனே திரும்பலாம்னு பார்த்தாரு. ஆனா அந்த நாள் கேப்டன் கடற்கரையோரம் பயணம் போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டாரு. குருப்பா இறங்கி போக முடியற வரைக்கும், நங்கூரம் தூக்கி கப்பல் புறப்பட்டுடுச்சு. மாலை வரைக்கும் கரை சேர முடியல. ராத்திரி ஆகி வீட்டுக்கு வந்தாரு.
காலையில சாதி வழக்கப்படி சோறு சாப்பிடற நேரத்துக்கு முன்னாடியே போயிட்டாரு. வேற சாதிக்காரங்க கிட்ட இருந்து சோறோ தண்ணியோ வாங்கி சாப்பிட்டா சாதி போயிடும். அதனால பாவம் கிழவரு ஒரு துளி தண்ணி கூட குடிக்காம, ஒரு பிடி சோறு கூட சாப்பிடாம முழு நாளும் இருந்துட்டாரு. "பரவாயில்ல, நான் என் சின்ன எஜமானரை பார்த்துட்டேன்" - இது தான் அவரு சொன்னாரு.
இப்ப இருக்கற பாதிரியாரு இரண்டு வருஷமா தனியா இருந்தப்ப, குருப்பா தினமும் காலையில பூ வெச்சு போடுவாரு காலை உணவு மேசையில. பாதிரியாரு சில வாரம் மதராசுல இல்லாத போது கூட, தினமும் மேல மாடிக்கு வந்து அம்மா கிட்ட விசாரிப்பாரு.
ஆனா வேதனையான விஷயம் என்னனா - இந்த நல்ல மனுஷருக்கு கடவுள் மேல எதிர்ப்பு! அவ்ளோ நல்லவரு, நேர்மையானவரு, எஜமானர் கிட்ட விசுவாசமானவரு, எல்லார் கிட்டயும் அன்பா இருப்பாரு. ஆனா மதத்தைப் பத்தி பேசினா - அன்போட பேசினாலும் கூட - முகம் மாறிடும், கவலையா ஆயிடும், கோபமா திரும்பிக்குவாரு.
முன்னாடி திரு.ரேனியஸ், திரு.ரிட்ஸ்டேல் இவர்கிட்ட பேசும் போது, "இதெல்லாம் எனக்கு புரியாதுங்க"னு சொல்லுவாரு. இப்போ என்ன சொல்றாருன்னா - "நான் வயசானவன், இப்போ மாற முடியாது"ன்னு சொல்றாரு.
எவ்ளோ கஷ்டமான விஷயம் பாருங்க - அவரோட இனிமையான சலாம், புன்னகை, அடிக்கடி கொண்டு வர்ற மணமுள்ள ஆரஞ்சு பூக்கள் எல்லாம் வாங்கிக்கிட்டு, ஆனா அவரு "கடவுள் இல்லாம உலகத்துல" இருக்காரேன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கறது!
ஐயோ, பரிசுத்த ஆவி இப்போ கூட - கடைசி நேரத்துல கூட - இவர் மேல இறங்கி, "உண்மையான ஒரே கடவுளையும், அவர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும்" அறிய வைக்கணும்!
நாம எல்லாரும் இந்த மக்களுக்காக கிருபையின் சிங்காசனத்துக்கு முன்பாக ஜெபிக்க வேண்டும்.
அன்போடு,
சாராள் டக்கர்