அன்புள்ள லூசி,
நீ என்கிட்ட இந்தியாவுல இருக்கிற "ஜாதி" பத்தி விளக்கமா சொல்லனும்னு கேட்டிருந்த. நான் சொல்ல முயற்சி பண்றேன். ஆனா இது ரொம்ப சிக்கலான விஷயம்னு தெரிஞ்சுக்கோ. அதனால நான் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கு போக மாட்டேன்.
நம்ம இங்கிலாந்து மாதிரி இல்லைன்னு புரிஞ்சுக்கோ. இங்க வர்க்க வித்தியாசம் இருந்தாலும், அது சமூக உறவுகளை பாதிக்காது. ஆனா இந்தியாவுல ஜாதி என்பது மத ரீதியான பிரிவு. யாராவது இந்த எல்லையை தாண்டினா, அவங்க தீட்டு ஆயிடறாங்க. இது தலைமுறை தலைமுறையா வந்துட்டிருக்கு. வேதத்தோட சக்தி தெரியாதவங்க கூட இதை ஒரு உடைக்க முடியாத கட்டுன்னு சொல்றாங்க.
தென் இந்தியாவுல முக்கியமா பிராமணர்களும் சூத்திரர்களும் இருக்காங்க. இது தவிர நிறைய உப பிரிவுகளும் இருக்கு. பறையர்கள்னு ஒரு பெரிய பிரிவு இருக்கு. இவங்களுக்கு உண்மையில ஜாதியே இல்லைன்னாலும், இவங்களுக்குள்ளயும் நிறைய பிரிவுகள் இருக்கு. இவங்களை தாழ்த்தப்பட்டவங்கன்னு சொல்வாங்க.
ஜாதி வித்தியாசம் பணத்தை பொறுத்து இல்ல. ஒரு பறையர் கோடீஸ்வரராக இருக்கலாம், ஒரு பிராமணர் ஏழையா இருக்கலாம். சில ராஜாக்கள் கூட தங்களோட சமையல்காரங்க கூட சாப்பிட முடியாத நிலை இருந்திருக்கு! பொதுவா எல்லா அரசாங்க உயர் பதவிகளும் பிராமணர்களுக்கே போகும். வியாபாரிகளும் கைவினைஞர்களும் சூத்திரர்களாக இருப்பாங்க. சில நேரங்களில் பிராமணர்கள் வியாபாரம் செய்யவும் செய்வாங்க.
ஜாதிகளுக்கு இடையில உள்ள தடுப்பு சுவர் தாண்ட முடியாதது. இதனால சமூக முன்னேற்றமே கிடையாது. எவ்வளவு திறமை இருந்தாலும், உழைப்பு இருந்தாலும், வெற்றி கிடைச்சாலும் ஒருத்தர் தன்னோட பிறப்பால வந்த நிலைமையை மாத்த முடியாது. ஒரு பறையர் எப்போதும் சூத்திரர் ஆக முடியாது, சூத்திரர் பிராமணர் ஆக முடியாது. இது எல்லா உப பிரிவுகளுக்கும் பொருந்தும். விருப்பமோ இல்லையோ, இளைஞர்கள் தங்க அப்பாவோட தொழிலையே தொடர வேண்டியிருக்கு. வியாபாரியின் பிள்ளை வியாபாரியாதான் ஆகணும், தச்சன் மகன் தச்சனாதான் ஆகணும், வண்ணான் பிள்ளைகள் அதே வேலைய செய்யணும், இல்லன்னா பட்டினி!
அய்யோ! நம்ம இங்கிலாந்து இளைஞர்கள் இந்த அநியாயமான கட்டுப்பாட்டை எதிர்த்து நிப்பாங்க! கடவுள் கொடுத்த திறமைகளை பயன்படுத்த முடியாம போறதுக்கு எதிரா குரல் கொடுப்பாங்க. இந்த கட்டுப்பாடு இல்லாததுக்கு அவங்க எவ்வளவு நன்றியோட இருக்கணும்!
ஜாதி விட்டா, அடுத்த ஜாதிக்கு போக முடியாது. எல்லா ஜாதியிலேருந்தும் விலக்கி வைக்கப்படுவாங்க. குடும்ப வாழ்க்கை, குடிமகன் உரிமை எல்லாம் பறிபோயிடும். அப்பா வீட்டுக்கு கூட போக முடியாது, நெருங்கிய உறவினர் கூட பேச மாட்டாங்க.
வெவ்வேறு ஜாதிகள் ஒருத்தரோட ஒருத்தர் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டாங்க. ஜாதி வித்தியாசம் ஜாஸ்தி இருந்தா ஒருத்தரோட வீட்டுக்குள்ள கூட போக மாட்டாங்க. திருநெல்வேலில, சூத்திரருக்கு அடுத்த படியா இருக்கற சாணார்கள், தாசில்தார் கிட்ட புகார் சொல்ல போனா, வெளிய வராண்டாவுல நின்னுக்கிட்டு இருப்பாங்க. தாசில்தார் ஜன்னல் வழியா கேட்பார். இல்லன்னா, எல்லாரும் சேர்ந்து உக்கார கூடிய ஷெட்டுக்கு போவார்.
வெவ்வேறு ஜாதிக்காரங்க ஒருத்தரோட ஒருத்தர் பார்த்துக்கிட்டு சாப்பிட மாட்டாங்க. ஒருத்தரை ஒருத்தர் தொட மாட்டாங்க, துணிகளை கூட தொட மாட்டாங்க. தாழ்ந்த ஜாதிக்காரங்க தொட்ட தட்டுல சாப்பிட மாட்டாங்க, தண்ணி குடிக்க மாட்டாங்க. ஆனா விசித்திரமா, எந்த ஜாதிக்காரனுக்கும் சமைக்கலாம், "தீட்டான கிறிஸ்தவனுக்கு" கூட சமைக்கலாம். அதனால ஒரு பிராமணர் பறையருக்கு சமையல்காரராக இருக்கலாம், ஆனா பறையர் பிராமணருக்கு சமையல் பண்ண முடியாது. இதனால பள்ளிக்கூடங்களில் உயர்ந்த ஜாதி சமையல்காரன் வேணும். திரு. ரேனியஸ் பாளையங்கோட்டைக்கு போன புதுசுல, சில பிள்ளைகள் மத்தவங்க கூட ஒரே ரூம்ல சாப்பிட மாட்டோம்னு சொல்லி, பள்ளிக்கூடத்தையே மூட வேண்டி வந்துடுச்சு.
தீ விபத்து, பஞ்சம் எல்லாம் வந்தாலும் ஜாதி உணர்வு போகாது. பிளாக் டவுன்ல தீ விபத்து வந்தப்போ, பிராமணர்கள் தங்களோட கிணத்துல இருந்து தண்ணி எடுக்க விடல. அந்த கிணறுதான் பக்கத்துல இருந்தது.
இந்தியாவுல வர்ற கொடூரமான பஞ்சம் யூரோப்ல இல்ல. சாலையோரம் செத்துப்போனவங்களையும், சாகப்போறவங்களையும் பார்க்கும்போது மனசு கலங்கிடும். யூரோப்பியர்கள் எவ்வளவு முயற்சி பண்ணாலும் அத முழுசா தடுக்க முடியாது.
குண்டூர்ல பாதி மக்கள் பஞ்சத்துல செத்துப்போன நேரத்துல, ஒரு மேடம் அந்த வழியா பயணம் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. ஒரு ஏழை பெண் பசியோட வந்து உணவு கேட்டா. மேடம்கிட்ட இருந்தது ஒரு சின்ன துண்டு பிரட் மட்டும்தான். அதை கொடுத்தாங்க. அந்த பெண் பிரட்டை வாங்கினா, ஆனா சாப்பிடறதுக்கு முன்னாடி, மேடம் தொட்ட பகுதியை எல்லாம் கிள்ளி போட்டுட்டு அப்புறம்தான் சாப்பிட்டா!
தண்ணீர் பந்தல் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். இது சாலை ஓரங்களிலும், ஊருக்குள்ள தனியா இருக்கற தெருக்களிலும் இருக்கும். பணக்கார ஜனங்க புண்ணியத்துக்காகவோ, பாவ நிவர்த்திக்காகவோ போடற மூங்கில் கொட்டகைதான் இது. இங்க தாகமா இருக்கற எந்த பயணியும் தண்ணி குடிக்கலாம், மோரும் குடிக்கலாம். ஆனா தண்ணி கொடுக்கறவர் பிராமணராதான் இருக்கணும், அவர்தான் எல்லாருக்கும் கொடுக்க முடியும்.
பிராமணர் வந்தா பாத்திரத்தையே கொடுப்பாங்க. சூத்திரர்கள், பறையர்கள் வந்தா வாய்க்குள்ள ஊத்தணும், அல்லது கையை குழாய் மாதிரி வச்சு ஊத்தணும். சில இடங்களில் மூங்கிலை பிளந்து அதுல தண்ணி விடுவாங்க. இப்படி பிராமணர் தீட்டு ஆகாம பாத்துக்குவாங்க.
ஜாதியால வர்ற சிக்கல்களுக்கு முடிவே இல்ல. ஒரு தடவை பறையர்கள் வழக்கு போட்டாங்க. அவங்க சொன்னது என்னன்னா, இன்னொரு பறையர் குடும்பம் சவ சடங்குல ரெண்டு சாத்தி தண்ணி ஊத்தணும்னு இருக்கும்போது மூணு சாத்தி ஊத்திட்டாங்கன்னு! இன்னொரு சம்பவம், காஞ்சிபுரம் பக்கத்துல ஒரு பிராமண ஜட்ஜ் இருந்தார். அவரை வேற ஊருக்கு மாத்த சொன்னப்போ அவர் கண்ணீரோட இங்கிலீஷ் அதிகாரிகள்கிட்ட வந்து கெஞ்சினார். அவர் சொன்னது என்னன்னா, "நான் அங்க போனா எனக்கு சமைக்க ஆளு இருக்க மாட்டாங்க, நான் செத்துப்போனா பிணத்த கூட எடுக்க ஆளு இருக்க மாட்டாங்க"ன்னு. காரணம் என்னன்னா, அவரோட ஜாதி உப-பிரிவுல பன்னிரெண்டு குடும்பங்கள்தான் இருந்துச்சு. அதுவும் எல்லாமே காஞ்சிபுரம் பக்கத்துலதான் இருந்தாங்க. அதிகாரிகள் ஒரு யோசனை சொன்னாங்க - "உங்களுக்கு நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும்ல, அந்த பணத்துல சில குடும்பங்களை கூட்டிட்டு போங்க"ன்னு. அவரும் சந்தோஷமா ஒத்துக்கிட்டார்!
இதெல்லாம் வெறும் அன்றாட சிரமங்கள்தான். ஆனா கிறிஸ்தவத்தோட தாக்கத்துக்கு ஜாதி எவ்வளவு பெரிய தடையா இருக்குன்னு பாருங்க. பணிவு, அன்பு இதெல்லாம் வளர விடாம தடுக்குது. வேற ஜாதிக்காரங்க மேல அக்கறையே இல்லாம போயிடுது.
சமீபத்துல தஞ்சாவூர் பக்கம் ஒரு பறையர் பெண் பயணம் பண்ணிட்டு இருந்தா. அவளுக்கு வழி தெரியல. களைப்புல தாகமா இருந்தப்போ ஒரு சின்ன குடிசைய பார்த்தா. அதை பார்த்ததும் இது தன் ஜாதி வீடுன்னு நெனச்சா. வீட்ல யாரும் இல்ல. வெளிய இருந்த சாத்துல கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சுட்டு போனா.
ஆனா அந்த குடிசை பள்ளர் குடும்பத்துக்கு சொந்தமானது. பள்ளர்கள் பறையர்கள விட கொஞ்சம் உயர்ந்த ஜாதி. அவங்க நெல் வயல்ல வேல பாத்துட்டு இருந்தாங்க. இந்த பெண் தண்ணி குடிக்கறத பார்த்துட்டாங்க. உடனே ஓடி வந்து பறையர் பெண்ணுன்னு தெரிஞ்சதும், சாத்தை தீட்டு ஆக்கிட்டான்னு கோவப்பட்டு அவள பிடிச்சு இழுத்து அடிச்சாங்க. அந்த அடியிலேயே அவ கொஞ்ச நாள்ல செத்துப்போயிட்டா.
முதல் காலத்து மிஷனரிகள் ஜாதியோட கெட்ட தாக்கத்த புரிஞ்சுக்கல போல. அதனால அதுக்கு எதிரா உறுதியா நிக்கல. அதனால்தான் தென் இந்தியாவுல இருக்கற பெரும்பாலான கிறிஸ்தவங்க இன்னும் ஜாதிய பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. சின்ன வயசுலேருந்தே இது அவங்க மனசுல ஊறிப்போயிடுச்சு. நல்ல படிப்பறிவு உள்ளவங்க கூட பறையர்கிட்ட இருந்து தண்ணி வாங்கி குடிக்க மாட்டாங்க.
இன்னைக்கும் கூட கர்த்தருடைய இராப்போஜனம் கொடுக்கும்போது, மிஷனரி கவனமா பாக்கணும். இல்லன்னா கேட்டகிஸ்ட் (போதகர்) தாழ்த்தப்பட்டவங்களை கடைசில வச்சுடுவார்.
ஜாதிய முதல் தடவையா உடைக்கறது ஒரு கிறிஸ்தவனோட வாழ்க்கையில முக்கியமான படி. மாயவரத்துல இருந்த ரெவரண்ட் பேர ன்புரூக் ஒரு சம்பவத்த எழுதி இருக்கார். ரெவரண்ட் ஜே. தேவசகாயம் அப்போ அவரோட கேட்டகிஸ்ட்டா இருந்தார். "ஜே. தேவசகாயம் என் ரூமுக்கு வந்து, 'நீங்க சொல்றது போல நான் ஜாதிய ஆதரிக்கல்லன்னு வெளிப்படையா காட்டணும்னா, நான் ஒரு கிராமத்து கேட்டகிஸ்ட்டையும், நம்ம ரீடர்ஸ்ல ஒருத்தரையும் என்கூட சாப்பிட கூப்பிட்டிருக்கேன். இவங்க ரெண்டு பேரும் தாழ்த்தப்பட்டவங்க'ன்னு சொன்னார். எனக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு. நான் சூத்திர கிறிஸ்தவங்களையும் கூப்பிடலாம்னு சொன்னேன். அவர் கூப்பிட்டார். நானும் திரு. ஷாப்டரும் அவர் ரூமுக்கு போனோம். அங்க நிறைய கிறிஸ்தவங்களும் செமினரி மாணவர்களும் இருந்தாங்க. ஜான் தெளிவா சொன்னார் - 'நான் வேதத்தோட ஒப்பிட்டு பார்த்தேன். ஜாதி வேதத்துக்கு எதிரானது. அதனால நான் இனி ஜாதிய ஆதரிக்க மாட்டேன். அத காட்டறதுக்காக தாழ்த்தப்பட்ட இரண்டு பேரை சாப்பிட கூப்பிட்டிருக்கேன். எல்லாரும் சேர்ந்து அன்போட சாப்பிடலாம்.' ஞானஸ்நானம் வாங்கின பிறகு ஜாதிய விட்ட கார்னீலியஸ் மட்டும் தங்கி சாப்பிட்டார். மத்தவங்க எல்லாம் வீட்டுக்கு போயிட்டாங்க."
இளைஞர்கள்கிட்டயும் ஜாதி உணர்வு பலமா இருக்கு. ஒரு நாள் மிஷன் வீட்ல ஒரு நல்ல கிறிஸ்தவ இளைஞர் முன்னாடி ஜாதி பத்தி பேசினாங்க. அவன் முகம் கவலையா ஆயிடுச்சு. "நீ என்கூட தண்ணி குடிக்க மாட்டியா?"ன்னு கேட்டதும் அவன் கண்ணு கலங்கிடுச்சு. கண்ணீர் வழிஞ்சுச்சு. பிறகு அவனால சரியா பேச முடியல. சவரிமுத்து (அவன் பேருதான் அது) அப்போ கிராமர் ஸ்கூல்ல ( இலக்கண பள்ளி) படிச்சுட்டு இருந்தான். இங்கிலாந்துல இருந்த நண்பர்கள் அவனோட படிப்புக்கு பணம் அனுப்பி உதவி பண்ணாங்க. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அவன் கடவுள்கிட்ட போயிட்டான். அங்க இந்த உலக வித்தியாசம் எல்லாம் இல்ல. எல்லாமே கிரிஸ்த்துதான்! காலரா நோய் காலை ஏழு மணிக்கு வந்து ராத்திரி பதினொரு மணிக்கு அவன் உயிரை எடுத்துடுச்சு! அவனோட மாமா தேவசூடாமணி (கேட்டகிஸ்ட்) மூலமா திரு. டக்கருக்கும், கிராமர் ஸ்கூல் ஆசிரியர்களுக்கும் ஒரு செய்தி அனுப்பினான் - "நான் இயேசுவில் நம்பிக்கையோடும், பாவ மன்னிப்போடும் தூங்கப் போறேன்"னு. சவரிமுத்து பிற்காலத்துல அவனோட ஊர்ல இருக்கற புறஜாதி மக்களுக்கு இரட்சிப்பின் தூதுவனா மாறுவான்னு நாங்க நம்பி இருந்தோம். ஆனா கடவுள் தன்னோட பக்தர்களோட நம்பிக்கையையும் பொறுமையையும் சோதிக்க நெனச்சாரோ என்னமோ, அவன மட்டும் இல்ல, கிராமர் ஸ்கூல்ல இருந்த இன்னொரு நல்ல நேர்மையான இளைஞனையும் அதே சமயத்துல கூப்பிட்டுட்டார்.
என் அன்பு லூசி, "மனுஷன் மேல நம்பிக்கை வைக்காதே"ன்னு நாம செய்யற எல்லா காரியத்துலயும் எழுதி இருக்கு இல்லையா?
உன் அன்புள்ள,
சாராள் டக்கர்