அன்பு லூசி,
இப்போ நான் மெட்ராஸைப் பத்தி கொஞ்சம் சொல்லப்போறேன். முதல்ல கோட்டையைப் பத்தி சொல்லனும். நான் முன்னாடியே சொன்னது போல, கடற்கரையோரமா இருக்கு. பெரிய, நல்லா பாதுகாப்பான கட்டிடம். அதுக்குள்ள ஒரு தேவாலயமும், அரசாங்க அலுவலகங்களும் இருக்கு. ஆனா அதுல ரொம்ப சுவாரஸ்யமான விஷயமோ, அழகான காட்சிகளோ ஒண்ணும் இல்ல.
கோட்டைக்கு வடக்கே பிளாக் டவுன் இருக்கு. தெற்கே டிரிப்ளிகேன் இருக்கு. டிரிப்ளிகேன்ல ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் வசிக்கிறாங்க. கர்நாடக நவாப்போட அரண்மனையும் அங்க தான் இருக்கு. மெட்ராஸ் கிட்ட நிறைய கிராமங்கள் இருக்கு. சுத்தி மூணு நாலு மைல் தூரத்துக்கு "கார்டன் ஹவுஸ்"னு சொல்றாங்களே, அந்த வெள்ளைக்காரங்க வீடுகள் சிதறி இருக்கு.
பிளாக் டவுன்ல மட்டும் சிலர் சொல்றபடி 4 லட்சம் பேரு இருக்காங்க. வேற சிலர் 6 லட்சத்துக்கு மேல இருப்பாங்கன்னு சொல்றாங்க. பெரும்பாலும் நம்ம ஊர்க்காரங்க தான். ஆனா நல்ல எண்ணிக்கையில ஈஸ்ட் இந்தியன்ஸும் இருக்காங்க.
நம்ம ஊர்க்காரங்க வீடெல்லாம் மண்ணால கட்டுனது. தெருப்பக்கம் ஜன்னல்கள் இல்லாததால கொஞ்சம் மங்கலா தெரியும். நடுத்தர வர்க்கத்துக்காரங்க வீட்டுல நாலு அஞ்சு அறைகள் இருக்கும். நடுவுல சின்ன முற்றம் இருக்கும், அதுல தான் எல்லா அறைகளும் திறக்கும். ஓடு போட்ட கூரை சுவருக்கு வெளியே நீண்டு இருக்கும். உள்ளே நாலு பக்கமும் சாஞ்சு வந்து மேலே சின்ன இடம் மட்டும் திறந்து இருக்கும். தெருப்பக்கம் கூரை நீட்டி ஒரு திறந்த ஷெட் மாதிரி இருக்கும். சுவரோட மண் திண்ணை இருக்கும், உட்கார்ந்துக்க.
அறைகள் சின்னதா தாழ்வா இருக்கும். கூரை வரைக்கும் திறந்தே இருக்கும். வெள்ளை அடிச்ச சுவர்ல வேற அலங்காரம் ஒண்ணும் இல்ல. விளக்கு வைக்க முக்கோண வடிவத்துல சின்ன சின்ன தாழ்வாரங்கள் மட்டும் இருக்கும். அதுல பித்தளை அல்லது மண் விளக்கு வைப்பாங்க.
கதவுகள் ஒரு ஆளோட தோள் உயரத்துக்கு தான் இருக்கும். உள்ள இருக்கிற கூரையால ஆன நடைபாதைய பார்க்கற ஜன்னல்கள் இரண்டு அடி சதுரம் தான். வீட்டுக்குள்ள போக தாழ்வான கதவு வழியா ஒரு நடைபாதை இருக்கும். அதுவும் தாழ்வா தான் இருக்கும், ஆனா அகலமா இருக்கும். வராண்டால இருக்கற மாதிரியே இரண்டு பக்கமும் மண் இருக்கை இருக்கும். வீட்டு எஜமான் இங்க தான் விருந்தினர்களை சந்திப்பாரு, "வாசல்ல பேசறது"ன்னு சொல்வாங்க.
நல்ல வசதி உள்ளவங்க வீடு இரண்டு மாடி இருக்கும். வெளி சுவர்ல சில சமயம் அனுமான் படம் மாதிரி ரொம்ப மோசமா வரைஞ்ச படங்கள் இருக்கும். நடுத்தர வர்க்கத்து வீடுகள்ல இருக்கற மாதிரியே, அறைக்குள்ள இருக்கற சின்ன தாழ்வாரங்கள விட பெரிய முக்கோண தாழ்வாரங்கள் இருக்கும். ஊர்வலம் போகும்போது அதுல விளக்கு வைப்பாங்க.
ஏழை மக்கள் குடிசைல தான் இருக்காங்க. இரண்டு மூணு அடி உயரம் தான் மண் சுவரு இருக்கும். பனை ஓலையால வேய்ந்த கூரை (கயித்தால கட்டி இருக்கும்) தரைய தொடற அளவுக்கு கீழ வரை இருக்கும். கதவுன்னு ஒண்ணுமே இல்ல, கடைசில ஒரு வாசல் இருக்கும். அது கூட எவ்ளோ தாழ்வான்னா, குனிஞ்சு தான் உள்ள போகனும். இந்த ஏழை மக்கள் வேற இடத்துக்கு போகணும்னா, கூரைய மட்டும் பிரிச்சு எடுத்துட்டு போயிடுவாங்க. புது இடத்துல அதையே போட்டுக்குவாங்க. சுவரு மழை பெஞ்சா கரைஞ்சு போயிடும்.
நம்ம ஊர்க்காரங்க வீட்டுல இப்படி காத்து வெளிச்சம் இல்லாம இருந்தா எப்படி தாங்க முடியுதுன்னு நீ யோசிப்ப. அவங்களுக்கு ஏன் இப்படி காத்தும் வெளிச்சமும் வேணாம்னு இருக்காங்கன்னு எனக்கும் தெரியல. ஆனா வெயில் நம்மள பாதிக்கற மாதிரி அவங்கள பாதிக்காது. ஒரு நம்ம ஊர்க்காரன் கை எப்போவுமே குளிர்ந்து தான் இருக்கும். ஏழை மக்கள் வெயில்ல படுத்து தூங்குறத கூட பார்க்கலாம். அவங்களுக்கு அதனால ஒண்ணும் கஷ்டம் இல்ல போல.
ஏழை ஈஸ்ட் இந்தியன்ஸ் வீடு நம்ம ஊர்க்காரங்க வீட்ட விட பெரிய வித்தியாசம் இல்ல. ஆனா நல்ல வசதி உள்ளவங்க வீடு வெள்ளைக்காரங்க வீடு மாதிரியே இருக்கும்.
பிளாக் டவுன் தெருக்கள்ல சத்தமும் நெரிசலும் ஜாஸ்தியா இருக்கறதால வெள்ளைக்காரங்க அங்க குடியிருக்க மாட்டாங்க. சமீப காலம் வரைக்கும், சர்ச் மிஷனரி சொசைட்டியோட மிஷனரி மட்டும் தான் இந்த பெரிய கூட்டத்துல வசிச்சிட்டு இருந்த ஒரே புராட்டஸ்டண்ட் பாதிரியாரு. இப்போ கூட, ரெவரண்ட் ஜே. டக்கர் (மிஷன் வீட்ல இருக்கற கரஸ்பாண்டிங் கமிட்டி செக்ரெட்டரி), கிராமர் ஸ்கூல்ல இருக்கற ரெவரண்ட் ஏ. சைமண்ட்ஸ், ஜெனரல் அசெம்ப்ளி ஸ்கூல்ல இருக்கற ரெவரண்ட் ஜே. ஆண்டர்சன் எல்லாரும் இருந்தாலும், அவங்க வேலையே அவ்ளோ ஜாஸ்தியா இருக்கறதால சுத்தி இருக்கற லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு பெரிய உதவி பண்ண முடியல.
பிளாக் டவுன்ல முதல்ல வாழ ஆரம்பிக்கும் போது மனசு கஷ்டப்படும். எல்லா பக்கமும் விக்கிரக ஆராதனை பண்றவங்க. வேலைக்காரங்க கூட பெரும்பாலும் இந்துக்கள் தான், கொஞ்சம் பேரு மட்டும் கிறிஸ்தவர்களோ முஸ்லிம்களோ இருப்பாங்க. எங்க பார்த்தாலும் கடவுளுக்கு அவமரியாதை பண்றத தான் பார்க்க முடியும்.
நெத்தியிலயும் கையிலயும் தங்கள் தெய்வத்தோட அடையாளத்த வச்சிருப்பாங்க. சிவனோட வெள்ளை குறுக்கு கோடோ, அவரோட நெருப்பு கண்ண காட்டற வட்டமான பொட்டோ, விஷ்ணுவோட சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த முக்கோணமும் எல்லா முகத்துலயும் தெரியும்.
கிறிஸ்தவ குழந்தைங்க நெத்தியில போடற சிலுவை மாதிரி இல்ல இது. அது "இனிமேல் கிறிஸ்துவ நம்பிக்கைய வெட்கப்படாம சொல்லுவேன்"னு காட்டற அடையாளம். இது எல்லாம் பாவம் இந்துக்கள் இன்னும் சாத்தானோட அடிமையா இருக்காங்கன்னு காட்டறது. அவங்களுக்கு இயேசுவைப் பத்தி தெரியவே தெரியாது, அல்லது தெரிஞ்சாலும் வெளிச்சத்த விட இருட்டையே விரும்புறாங்க.
ஊர்வலங்கள் வரும்போது இந்த மக்கள் எவ்ளோ கஷ்டப்படறாங்கன்னு உண்மையா தெரியும். வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை, மொஹர்ரம் மாசத்துல, முஸ்லிம்கள் (இந்தியாவுல இருக்கற ஷியா பிரிவினர்) அலியோட மகன் ஹுசைன் இறந்தத நினைச்சு ஒரு பெரிய விழா நடத்துவாங்க. பத்து நாள் நடக்கும். அந்த நேரத்துல எந்த வேலையும் நடக்காது. இரவும் பகலும் தெருக்கள்ல ஊர்வலம் போவாங்க. பல விதமான உருவங்கள் கொண்டு போவாங்க, குறிப்பா ஹுசைனோட மருமகன் நினைவா ஒரு கை உருவம் எடுத்துட்டு போவாங்க. கூட சத்தமான வாத்தியங்களோட கூட்டம் கூட்டமா மக்கள். பல இடங்கள்ல மேடை போட்டு கர்பலாவுல நடந்த சோக சம்பவங்களையும் வீர கதைகளையும் சொல்வாங்க, சில சமயம் நடிச்சும் காட்டுவாங்க. முஸ்லிம் மக்கள் எல்லாரும் பரபரப்பா இருப்பாங்க.
இந்துக்களோட ஊர்வலத்தப் பத்தி சொல்லவே முடியாது - எவ்ளோ வகை, எத்தன எண்ணிக்கை! வருஷம் முழுக்க நடந்துட்டே இருக்கும். எந்த தெய்வத்துக்கு நடத்தறாங்கன்னு பொறுத்து மாறும். பெரும்பாலும் மாலையிலயோ ராத்திரியிலயோ தான் நடக்கும்.
ஒரு சமயம் பெரிய பயங்கரமான உருவத்த மேல கவிகை போட்டு விசிறி வீசிட்டே கொண்டு போவாங்க. இன்னொரு சமயம் பெரிய மயில் மேல ஏத்தி தெய்வத்த கொண்டு போவாங்க. முன்னாடி யானையோ ஒட்டகமோ போகும். எல்லாத்துக்கும் டாம்-டாம் (ஒரு வகை மத்தளம்) அடிப்பாங்க, கூட்டம் கூட்டமா மக்கள் பின்னாடி வருவாங்க. நிறைய பந்தங்கள் கொண்டு போவாங்க, மஞ்சள் நிற வெளிச்சம் வீசும். அப்பப்போ கந்தகம் போட்டா நீல நிற வெளிச்சம் பளிச்சுன்னு வரும், எல்லாத்தையும் பேய் மாதிரி காட்டும். அப்புறம் புகை மூட்டம் எழும்பி எல்லாம் இருட்டா போயிடும்.
மிகவும் பிரபலமான ஊர்வலம் வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை சிவனுக்காக நடத்தறது. தெய்வத்த ஜுகர்நாத் தேரு மாதிரி தேர்ல வச்சு தெருவுல ஊர்வலமா இழுத்துட்டு போவாங்க. பந்தமும் டாம்-டாமும் இருக்கும், மக்கள் கூட்டமா பாட்டு பாடுவாங்க, கத்துவாங்க. இதுக்கு வார கணக்குல தயாரிப்பு நடக்கும். தேர கோவில் வளாகத்துல இருந்து வெளிய கொண்டு வந்து, பெயிண்ட் அடிச்சு, கொடி வச்சு அலங்கரிப்பாங்க. தெருவுல கொடி வச்சு மேலகட்டி போட்டு விளக்கு வைப்பாங்க, பூ மாலை கட்டி இரு பக்கமும் தொங்க விடுவாங்க. ஊர்வலத்துக்கு கூட்டம் கூட்டமா வருவாங்க. மக்கள் ரொம்ப உற்சாகமா இருப்பாங்க. பயங்கரமா இருந்தாலும் கம்பீரமா இருக்கும்.
டாம்-டாம் சத்தம் இப்படி விழாக்கள்ல மட்டும் இல்ல, நாள் முழுக்க எப்பவும் கேட்கும். சில சமயம் மிஷன் சாப்பல்ல பிரார்த்தனை நடக்கும்போது கூட, இந்த சத்தத்துனால கவனிக்க முடியாம போயிடும்.
கோவில்கள (வெள்ளைக்காரங்க பகோடான்னு சொல்றாங்க) பெரும்பாலும் உயரமான சுவர் சுத்தி இருக்கும். கூட குளம் இருக்கும், படிக்கட்டு மாதிரி அகலமான படிகள் தண்ணி வரைக்கும் இறங்கும்.
மிஷன் வீட்டுக்கு எதிர்ல இப்படி ஒரு கோவில் இருக்கு. கொஞ்சம் தூரம் தான், அதனால அங்க நடக்கறத எல்லாம் பார்க்க முடியும், கேட்க முடியும்.
ஒரு நாள், அங்க இருந்த ஒரு பெண்மணிக்கு நாள் முழுக்க டாம்-டாம் சத்தமும் கூச்சலும் கேட்டுட்டே இருந்தது. இது சாதாரணமா நடக்கறது தான், அதனால அவங்க கவனிக்கல. ஆனா மாலைல சத்தம் வழக்கத்த விட ஜாஸ்தியாச்சு, வெடி சத்தமும் கேட்டது. அப்போ தான் வெளிய வராண்டாவுக்கு போனாங்க. மிஷன் வீடு இரண்டு மாடி கட்டிடம், அதனால சுத்தி இருக்கற குடிசைகளுக்கு மேல இருந்து பார்க்க முடிஞ்சது.
ஏழு மணி ஆகப் போகுது. நீ தெரிஞ்சது போல, அந்த பகுதில ஆறு மணிக்கு சூரியன் மறைஞ்சுடும், மாலை வெளிச்சம் கொஞ்ச நேரம் தான் இருக்கும். இருட்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சு.
கோவில் பக்கம் பார்த்தா, கூட்டம் கூட்டமா மக்கள் - ஆம்பளை, பொம்பளை, பொம்பள புள்ளைங்க எல்லாம் குளத்து படிக்கட்டுல ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் நின்னுட்டு இருந்தாங்க. சிலர் டாம்-டாம் அடிச்சிட்டு இருந்தாங்க, சிலர் எரியற பந்தத்த ஆட்டிட்டு இருந்தாங்க, எல்லாரும் கத்திட்டு இருந்தாங்க. எல்லாரும் ரொம்ப ஆர்வமா பார்த்துட்டு இருந்தாங்க.
பந்தத்தோட வெளிச்சம் அடிக்கடி தெளிவா விழுந்து எல்லா கூட்டத்தையும் காட்டிடுச்சு, அப்புறம் புகை மூட்டத்துல எல்லாம் மறைஞ்சு போயிடும். கோவில் கோபுரத்தோட மேல் பகுதியும், குளத்து பக்கம் இருக்கற தென்ன மரமும் மட்டும் தெரியும். இடைவெளில ராக்கெட் வெடிகள் வெடிச்சிட்டு இருந்தது, சத்தமும் கூச்சலும் நீ யோசிக்க முடியாத அளவுக்கு இருந்தது.
இதெல்லாம் எதுக்குன்னு கேட்கறயா? வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை அந்த உயிர் இல்லாத விக்கிரகத்த அதோட இருக்கற இடத்துல இருந்து எடுத்து தெப்பத்துல வைப்பாங்க. சுத்தி பூசாரிகளும் தேவதாசிகளும் இருப்பாங்க. குளத்த சுத்தி இழுத்துட்டு போயி, அப்புறம் திரும்ப அந்த இருட்டு அறைக்குள்ள கொண்டு போயி வச்சுடுவாங்க!
நட்சத்திரங்கள் தெளிவா மின்னிட்டு இருந்தது, தென்ன மரத்தோட இலைகள் மெதுவா காத்துல ஆடிட்டு இருந்தது. அந்த பெண்மணி பத்தொன்பதாவது சங்கீதத்தப் பத்தி யோசிச்சாங்க. "வானங்கள்" தங்களோட "மகத்தான படைப்பாளர" புகழ்ந்துட்டு இருக்கும்போது, நம்மளப் போலவே ஆத்துமா உள்ள இந்த ஏழை மக்கள் அவரோட புனிதமான பெயருக்கு அவமரியாதை பண்றத பார்க்கும்போது மனசு கஷ்டப்பட்டது. ஆனா "அவரைப் பத்தி கேள்விப்படாம எப்படி நம்புவாங்க? போதகர் இல்லாம எப்படி கேள்விப்படுவாங்க?" இன்னும் நிறைய மிஷனரிகள் வந்து இரட்சிப்பின் நற்செய்தியை சொல்லணும்னு ஆசைப்பட்டாங்க.
அப்போ தான் தோட்டத்தோட கடைசில இருக்கற சின்ன மிஷன் சாப்பல்ல இருந்து மணி அடிக்கற சத்தம் கேட்டுச்சு. திரும்பி பார்த்தா விளக்கு எரிஞ்சிட்டு இருந்தது. புதன்கிழமை மாலைன்னு நினைவு வந்தது. மனந்திரும்பின நம்ம ஊர்க்காரங்களுக்கு தமிழ்ல பிரார்த்தனை நடக்கற நேரம். கொஞ்சம் கொஞ்சமா உள்ள போற மக்கள பார்த்தப்போ அவங்க மனசு ஆறுதல் அடைஞ்சது, தைரியம் வந்தது. கொஞ்ச நேரத்துல பாட்டு சத்தம் கேட்டுச்சு - பிரார்த்தனை ஆரம்பமாச்சு. தெற்கு இந்தியாவுக்கு மிஷனரி வராம இருந்திருந்தா விக்கிரக கோவில்ல கத்திட்டு இருந்திருக்க வாய்கள்ல இருந்து யெகோவாவுக்கு துதியும் பிரார்த்தனையும் எழும்புச்சு.
இதுவரை பார்த்தா, புறமதத்தவர்களில இருந்து நம்ம பக்கம் வந்தவங்க மிகவும் குறைவுதான். கோடிக்கணக்கான மக்கள் இன்னமும் விக்கிரக வழிபாட்டுலயே இருக்காங்க. கடற்கரையில இருந்து ஒரு சில மணல் துகள்களை எடுக்கறது மாதிரிதான் இது தெரியுது. சிலசமயம் நம்ம நினைப்போம் - இவ்வளவு பணம், நேரம், சக்தி, உயிர் எல்லாமே வீணா போயிடுச்சோன்னு.
ஆனா, ஒரு ஆத்துமாவோட மதிப்பை நாம நினைச்சுப் பார்த்தோம்னா - அது இந்த உலகத்தை விட மிகவும் விலைமதிப்புள்ளது. அப்படி பார்க்கும்போது, நம்ம செலவழிச்சது எல்லாமே சரிதான்னு தோணும். நம்ம மிஷனரிங்களோட வேலையை கடவுள் ஆசீர்வதிச்ச ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்துக்கும் நன்றி சொல்லணும்.
அதுவும் இல்லாம, இப்ப நாம பார்க்கறதை விட குறைவான பலனே தெரிஞ்சாலும், கடவுளோட கட்டளை தெளிவா இருக்கு - "சுவிசேஷத்தை சகல சிருஷ்டிகளுக்கும் பிரசங்கியுங்கள்." அதோட வாக்குத்தத்தமும் அப்படியே தெளிவா இருக்கு - "உலகத்தின் முடிவு பரியந்தம் நான் உங்களோடு கூட இருப்பேன்."
என் அன்பு லூசி, நாம இந்த வாக்குத்தத்தத்தை உண்மையா உணர முயற்சி செய்யோம். அப்படி செஞ்சோம்னா, இந்த கட்டளை நமக்கு ஒரு கடமையா மட்டுமில்லாம ஒரு சலுகையாவும் இருக்கும்.
அன்புடன்,
சாராள் டக்கர்