அன்புள்ள லூசி,
எப்போதாவது நீ மிஷனரி பத்திரிகையை எடுத்து, அதன் உள்ளடக்கத்தைப் பார்க்கும்போது, அதில் புதிதாக அல்லது சிறப்பாக ஏதும் இல்லையேன்னு ஏமாந்து வச்சிருவியா? நானும் அப்படித்தான் செஞ்சிருக்கேன், ஆனா உண்மையை சொல்லணும்னா இது பத்திரிகையோட தப்பு இல்லை, என்னோட தப்புதான். ஏன்னா எனக்கு ஒவ்வொரு மிஷன் பத்தியும் சரியா தெரியல.
உதாரணமா, "வணக்கத்துக்குரிய திரு மற்றும் திருமதி _____ இங்கிலாந்துக்குத் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது" போன்ற செய்திகளைப் படிக்கிறோம். ஆனா நமக்கு அவங்களை தெரியாதப்போ, அல்லது அவங்க வேலையைப் பத்தி தெரியாதப்போ, ஆண்டவரொட ஊழியர் ஒருத்தர் விலகி போறாரேன்னு கொஞ்ச நேரம் வருத்தப்படறோம், அவ்ளோதான். அப்புறம் அது மறந்தே போயிடும்.
ஆனா அந்த குறிப்பிட்ட மிஷனோட வளர்ச்சியை நாம கவனிச்சிருந்தா, அதோட சிரமங்களையும் இப்போதைய நிலைமையையும் தெரிஞ்சிருந்தா, நம்ம உணர்வுகளே வேற மாதிரி இருக்கும்.
இப்போ என்னவெல்லாம் நடக்குதுன்னா - கேட்டகிஸ்ட்களுக்கு வழிகாட்ட யாருமில்ல, பள்ளிக்கூடங்களுக்கு சரியான மேற்பார்வை இல்ல, நல்லா நடந்துட்டிருந்த பொண்ணுங்க பள்ளிக்கூடம் மூடப்பட்டு, குழந்தைகள் அவங்க சோகமான வீடுகளுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டிருக்காங்க. சபைக்கு வந்த மக்களுக்கு இப்போ ஆத்மீக வழிகாட்டுதல் இல்ல, உண்மையைத் தேடி வந்த இந்துக்களுக்கு யாரும் பதில் சொல்ல இல்ல - இதெல்லாம் நம்ம மனசுல ஆழமா பதிஞ்சு, நம்ம பரிதாபத்தையும் ஜெபங்களையும் தூண்டும்.
இந்தியாவுல இப்படி அடிக்கடி மிஷன்கள் பாதிக்கப்படறது வழக்கம். காலநிலை காரணமா திடீர்னு ஊழியர்கள் வெளியேற வேண்டியிருக்கு. ஊழியர்கள் குறைவா இருக்காங்க, ஒரு ஸ்டேஷனுக்கும் இன்னொரு ஸ்டேஷனுக்கும் நிறைய தூரம் இருக்கு. அதனால விட்டுப்போன மிஷனுக்கு வெளியிலிருந்து உதவி கிடைக்கறது கஷ்டமா இருக்கு.
ஒரு மிஷனரி போனா, அந்த இடத்துக்கு புதுசா யாராவது வர மாசக்கணக்குல ஆகுது. சில நேரம், மெட்ராஸ், மாயவரம் போன்ற இடங்களுல வருஷக்கணக்குல ஆகியிருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது பள்ளிக்கூடங்கள் சோர்ந்து போவதிலயும், கிறிஸ்தவர்கள் ஆர்வம் குறையறதிலயும், இந்துக்கள் அலட்சியமா ஆகிறதிலயும் என்ன ஆச்சரியம் இருக்கு? ஆனா கடவுளோட கிருபையை பாருங்க - இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையிலும் கூட அவர் தன்னோட சாட்சிகளை விட்டு வைக்கல. ஒரு பெருந்தீயைbவெள்ளப்பெருக்கு அணைக்க முயற்சிச்சாலும், ஒரு சிறு தீப்பொறியை அவர் காப்பாத்தி வச்சிருக்கார்.
மெட்ராஸ் மிஷனும் மிஷனரிகள் போனதாலயும், புதுசா யாரும் வராததாலயும் நிறைய கஷ்டப்பட்டிருக்கு. 1831ல ரெவரண்ட் ரிட்ஸ்டேல் இறந்ததுக்கு அப்புறம், ஆங்கிலோ இந்தியர்களையும் மிஷன் சாப்பல்ல நடக்கிற ஆங்கில வழிபாடுகளையும் கவனிக்கிற பொறுப்பு ரெவரண்ட் பிளாக்மேன்கிட்ட போச்சு. ஏற்கனவே அவருக்கு மெட்ராஸ்லயும் சுத்துப்பட்ட கிராமங்களிலயும் இருக்கிற இந்திய மிஷன் வேலை முழுக்க இருந்துச்சு.
எதிர்பார்த்தது போலவே இந்த கூடுதல் வேலை அவருக்கு ரொம்ப ஜாஸ்தியா போச்சு. 1833ல ரெவரண்ட் பெட்டிட் வந்து சேர்ந்தாலும், பிளாக்மேன் உடல்நிலை சரியில்லாம நீலகிரிக்கு போக வேண்டியிருந்துச்சு.
மிஸ்டர் பெட்டிட் தமிழ் கத்துக்கறதுல முழு மூச்சா இறங்கினார். ஆனா அவர் தமிழ் நல்லா பேச கத்துக்கிட்ட நேரத்துல, 1835ல சில சூழ்நிலைகள் காரணமா அவரை திருநெல்வேலிக்கு மாத்திட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் இன்னைக்கு வரைக்கும் (ரெவரண்ட் ஹார்லி கொஞ்ச மாசம் இருந்ததைத் தவிர) மெட்ராஸுக்கு மிஷனரி யாரும் இல்ல. இந்திய கேட்டகிஸ்ட்கள் கவனிச்சுக்கிறாங்க. ஒரு ஐரோப்பியர் வழிநடத்தும்போது இவங்க நல்லா உதவறாங்க, ஆனா முழு மிஷனையும் நடத்தறதுக்கு இவங்களால முடியல.
மிஸ்டர் பெட்டிட் போனதுக்கு அப்புறம் கொஞ்ச காலம், மிஸ்டர் டக்கர் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல மிஷன் சாப்பல்ல நடக்கற தமிழ் வழிபாட்டுக்கு வருவார். டேனியல் கேட்டகிஸ்ட் பிரார்த்தனைகளை வாசிப்பார், மிஸ்டர் டக்கர் பாவமன்னிப்பு வாக்கியங்களை சொல்லி ஆங்கிலத்துல பிரசங்கம் பண்ணுவார், டேனியல் அதை தமிழ்ல மொழிபெயர்ப்பார்.
அந்தக் காட்சி உனக்கு சுவாரஸ்யமா இருந்திருக்கும் - ஆங்கில சபையோர் உட்காரற பெஞ்சுகளை எடுத்துட்டு, சாப்பல் நடுவுல வெருந்தரை இடம் விட்டிருப்பாங்க. அங்க இந்தியர்கள் தரையில உட்கார்ந்துப்பாங்க. முழங்கால்ல நிக்கறப்போ, அவங்க நெத்தி தரையில படறவரைக்கும் குனிஞ்சிருப்பாங்க. பொம்பளைங்க முழு நேரமும் துணியால தலையை மூடிட்டு இருப்பாங்க.
பிரசங்கத்துல இடையிடையே பிரசங்கி நின்னு சபையோரை கேள்வி கேட்டு, பதிலையும் வாங்கறது உனக்கு ஆச்சரியமா இருந்திருக்கும். நமக்கு இது வித்தியாசமா தெரிஞ்சாலும், இது நல்ல திட்டம்தான். அவங்க கவனமா கேக்கறாங்களான்னு பார்க்கலாம், சொல்றது புரியுதான்னும் தெரிஞ்சுக்கலாம்.
ஆனா இந்த ஏற்பாடு நீண்ட நாள் நடக்கல. மிஸ்டர் டக்கருக்கு ஏற்கனவே ஞாயித்துக்கிழமை ரெண்டு ஆங்கில ஆராதனை இருந்துச்சு. அதனால ஞானஸ்நானம் அல்லது கர்த்தருடைய இராப்போஜனம் நடக்கறப்போ மட்டும் தமிழ் வழிபாட்டுக்கு வர்ற அளவுக்கு அவர் குறைச்சுக்க வேண்டியிருந்துச்சு. மறுபடியும் கேட்டகிஸ்ட்கள்கிட்ட விட்டுட்டாங்க, இப்போ அவங்கதான் நடத்தறாங்க. சபைல ஜனங்கள் குறைவா வர்றதும், சிலர் ஒழுங்கில்லாம நடந்துக்கறதும், மிஷனுக்கு ரெகுலர் மிஷனரியோட மேற்பார்வை எவ்ளோ அவசியம்னு காட்டுது.
இருந்தாலும், நம்மை ஊக்கப்படுத்தறதுக்கும் உற்சாகப்படுத்தறதுக்கும் நிறைய இருக்கு. காலைல சீக்கிரமா அல்லது மாலையில, தோட்டத்துல இருந்து தமிழ் பாடல்கள் பாடற இந்தியர்களோட குரல் மிஷன் வீட்டுக்கு மெதுவா கேக்கும்போதெல்லாம் நன்றியும் நம்பிக்கையும் பொங்கி வரும்.
சில கேட்டகிஸ்ட்கள் கடவுளோட வார்த்தையை ஜனங்களுக்கு கத்துக்கொடுக்கறதுல நிறைய கவனம் எடுத்துக்கறாங்க. ஒரு அம்மா சொன்னாங்க, அவங்க இந்து ஆயா ஆராதனை ரெகுலரா வருவாங்களாம். அவங்க கேட்டதை என்கிட்ட சொல்லும்போது எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கும். அவங்க முகத்துல ஆர்வமும் உற்சாகமும் தெரியும். தமிழ்ல கேட்டதை தன்னோட broken ஆங்கிலத்துல சொல்ல முயற்சி பண்ணும்போது, தான் நேரில் பார்த்த மாதிரியே கதையையோ உவமையையோ விவரிப்பாங்க. பெரும்பாலும் அதோட அர்த்தத்தையும் சரியா புரிஞ்சுக்குவாங்க.
அந்த அம்மா ஒரு இந்திய பெண்ணோட ஞானஸ்நானத்தையும் ரொம்ப ஆர்வமா பார்த்தாங்க. மிஸ்டர் டக்கர் ஆராதனை நடத்தினார், டேனியல் மொழிபெயர்த்தார். அந்தப் பொண்ணு ரொம்ப அழகா இருந்தாங்க. அது ஒரு வித்தியாசமான, மனசைத் தொடற காட்சி. அவங்க சிவப்பு கலர்ல துணியை தலைல போட்டுக்கிட்டு தொட்டியில நின்னாங்க. தண்ணி தெளிக்கறப்போ மட்டும் துணியை கொஞ்சம் பின்னாடி தள்ளினாங்க. அவ்ளோ சீரியஸா, உண்மையான ஈடுபாட்டோட இருந்தாங்க, நெடுநாளா கிறிஸ்தவர்களா இருக்கறவங்க கூட இவங்களைப் பார்த்து வெட்கப்படணும். அவங்களுக்கு வெளிப்புற அடையாளத்தோட உள்ளான ஆவியின் கிருபையும் கிடைச்சிருக்கும்னு நம்பறேன். "கிறிஸ்துவோட உண்மையான போர் வீரராகவும் ஊழியராகவும் வாழ்நாள் முழுக்க இருப்பாங்க"ன்னும் நம்பறேன். அன்னைக்கு எல்லா பரிசுத்த ஆத்துமாக்களின் தினம், அதனால அந்த நாளுக்கான நிருபம் ரொம்ப பொருத்தமா இருந்துச்சு. "இதோ, எல்லா தேசத்திலிருந்தும், குலத்திலிருந்தும், ஜனங்களிலிருந்தும், பாஷைகளிலிருந்தும் வந்த யாராலும் எண்ண முடியாத பெரிய கூட்டம்" அப்படின்னு வரும் வாக்கியத்துக்கு அவங்க தமிழ்ல பதில் சொன்னது நல்ல எடுத்துக்காட்டா இருந்துச்சு.
இந்திய கிறிஸ்தவர்கள்கிட்ட நாம அதிகமா எதிர்பார்க்கறோம்னு நினைக்கிறேன். சில நேரம் அவங்க பழைய பாதைக்கு திரும்பறதையோ, அவங்களோட அறிவின் தரம் இன்னும் உயரலையேன்னு கேள்விப்படறதையோ பார்த்து சோர்ந்து போறோம். ஆனா கொரிந்தியர்கிட்டயும் கலாத்தியர்கிட்டயும் பவுல் எழுதின நிருபங்களையும், வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தோட ரெண்டாவது மூணாவது அத்தியாயங்களையும் பார்த்தோம்னா, அப்போஸ்தலர்கள் காலத்துலயே ஆரம்ப சபைகள்ல எவ்வளோ பெரிய தப்புகள் இருந்துச்சுன்னு தெரியும். ஆனா கர்த்தர் அவங்களை கைவிடல, அவரோட ஊழியர்களும் நம்பிக்கை இழந்து விடல. கர்த்தர் கண்டிக்கும்போதே அன்போட பேசினார். அவரோட அப்போஸ்தலர்கள் அந்த ஜனங்களை உண்மையிலும் பரிசுத்தத்திலும் திரும்ப கொண்டுவரணும்னு ஆர்வப்பட்டாங்க.
அல்லது நம்ம சொந்த நாட்டு சபையைப் பாருங்க. நமக்கு சின்ன வயசிலிருந்தே ரெகுலர் ஊழியம், கடவுளோட வார்த்தை, தொடர்ந்த கிருபையின் வழிகள் எல்லாம் இருக்கு. ஆனாலும் எத்தனை பேர் தங்களோட விசுவாசத்துக்கு ஏத்த மாதிரி வாழறாங்க?
அப்படி இருக்கும்போது, சின்ன வயசிலிருந்தே எல்லா விதமான மூடநம்பிக்கைகளையும் கத்துக்கிட்டு, "எஜமான் சொல்றது என்ன"ன்னு மட்டும் யோசிச்சு வளர்ந்து, இப்போ கூட கெட்ட சூழ்நிலையில வாழற இந்த பாவமான ஜனங்கள், சில நேரம் சுத்தி இருக்கற வலைகள்ல மாட்டிக்கிட்டு, நாம நினைக்கற அளவுக்கு நல்ல கனிகளை கொடுக்காததுல என்ன ஆச்சரியம் இருக்கு?
ஆனா அவங்களுக்குள்ள பரிசுத்த ஆவி செய்திருக்கற வேலையை லேசா எடுத்துக்க கூடாது. இங்க ஒரு பவுலும் நடறதுக்கு இல்ல, ஒரு அப்பொல்லோவும் தண்ணி ஊத்தறதுக்கு இல்ல, ஆனாலும் அவர் கிருபையா கொஞ்சம் விளைச்சல் தந்திருக்கார். ஒரு உதாரணம் சொல்றேன் - சமீபத்துல மெட்ராஸ்லிருந்து வந்த கடிதங்கள்ல குறிப்பிடப்பட்ட ஒரு செய்தி என்னன்னா உதவி கேட்டகிஸ்ட்டோட மரணம்.
இந்த இளைஞர் பேரு ஏனோக். இந்திய கிறிஸ்தவர்களோட மகன். அவரோட விதவையான அம்மா, பெண் கல்விக்கான லேடீஸ் கமிட்டில பள்ளிக்கூட ஆசிரியையா இருக்காங்க. பெரம்பூர்ல இருக்கற சர்ச் மிஷனரி செமினரில படிச்சார். மிஸ்டர் பெட்டிட் பாளையங்கோட்டைக்கு மாறும்போது, ஏனோக்கும் கூட போய் திருநெல்வேலி மிஷன்ல வேலை பார்த்தார். அங்கிருந்து ஏதோ தப்பு பண்ணனதுக்காக நீக்கப்பட்டு மெட்ராஸுக்கு திரும்பி வந்தார். உண்மையான மனம் வருத்தமும் பணிவும் காட்டினாலும், அவரோட மனந்திரும்புதல் உண்மையான்னு நிரூபிக்க கொஞ்ச காலம் குறைந்த சம்பளத்துல வேலை பார்க்கணும்னு முடிவு பண்ணாங்க.
அதனால அவரை குறைஞ்ச சம்பளத்துல மிஷன் வீட்டுல இருக்கற இந்திய வேலைக்காரங்களோட பிள்ளைங்களுக்கு டீச்சரா போட்டாங்க. குடும்ப வழிபாட்டுல பையங்க பதில் சொல்லறதைப் பார்த்தா, அவர் எவ்ளோ உழைச்சிருக்கார்னு தெரியும்.
கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, நம்பிக்கைக்கு தகுதியானவர்னு நிரூபிச்சதும், டேனியல், கார்னீலியஸ் கீழ உதவி கேட்டகிஸ்ட்டா ஆக்கினாங்க. பள்ளிகளுக்கு போய் பார்க்கறது, நல்ல புத்தகங்களை விநியோகிக்கறது, ஜனங்களுக்கு வேத வாக்கியங்களை வாசிச்சு காட்டறதுன்னு பல வேலைகள் செஞ்சார். புதுசா வேலை கிடைச்சவுடனே முழு மனசோடு ஈடுபட்டார். புது வாய்ப்புகளை ஆர்வமா தேடி எடுத்து, வேலையை ரெகுலரா செஞ்சார்.
அவரோட அன்பான, உதவி செய்யற குணம் அவரோட தொடர்புல இருந்த எல்லாருக்கும் பிடிச்சிருந்துச்சு. மிஷனரி வேலையில ஆர்வம் உள்ள இங்கிலாந்து நண்பர்களுக்கு அனுப்ப சின்ன சின்ன பரிசுகளை கொண்டு வந்து, தன்னோட நன்றியையும் அன்பையும் காட்டறதுல சந்தோஷப்படுவார்.
ஆனா அவர் நல்லா உபயோகமா இருக்கும்போதே கடவுள் அவரை அழைச்சுக்கிட்டார். கொஞ்ச மாசங்களுக்கு முன்னாடி நுரையீரல்ல ஏற்கனவே இருந்த பிரச்சனை மோசமாகி, வேகமா உடல்நிலை சரியில்லாம போனார். அவரோட கடைசி நேரத்தை பத்தி கடிதங்கள்ல விவரம் இல்லை. ஆனா கடைசி வரைக்கும் விசுவாசமா, சுறுசுறுப்பா இருந்தார்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதனால அவர் ஆண்டவரோட கிருபையை வீணாக்கலன்னு நம்பிக்கையா சொல்லலாம்.
மெட்ராஸ் சர்ச் மிஷனரி ரெக்கார்ட்ஸ்ல அவ்வப்போது, சுவிசேஷத்தோட விசுவாசத்திலயும் அன்பிலயும் உயிரை விட்டவங்களைப் பத்தி குறிப்பிட்டிருக்காங்க. இன்னைக்கும் இதயத்துல சுவிசேஷத்தோட வல்லமையை காட்டற சாட்சிகள் இருக்காங்க. ஆனா அவங்களோட போராட்டம் இன்னும் முடியல, அதனால அவங்களைப் பத்தி குறிப்பா சொல்ல மாட்டேன்.
ஆனா விரைவில மெட்ராஸ் மிஷனுக்கு ரெகுலர் மிஷனரி கிடைக்கும்னு நம்பறேன். அப்போ மிஷன்ல இன்னும் அதிகமா பலன் கிடைக்கும்னு எதிர்பார்க்கலாம்.
உன்னோட அன்புள்ள,
சாராள் டக்கர்