அன்புள்ள லூசி,
நம்ம ஊர்ல பல வருஷமா இருந்து, சரியான அனுபவம் உள்ள ஒருத்தர் சொன்னாரு - தெற்கு இந்தியா என்பது தண்ணீருக்காக ஏங்கும் தரிசு நிலம் மாதிரி, ஆனா அதை பராமரிக்க ஆளே இல்லைன்னு.
இது உண்மைன்னு மெட்ராஸ் கரஸ்பாண்டிங் கமிட்டிக்கு வர்ர விண்ணப்பங்களே காட்டுது. புதுசா மிஷன் ஆரம்பிக்கணும்னு கேட்குறாங்க, இல்லேன்னா குறைஞ்சபட்சம் ஒரு பள்ளிக்கூடமாவது வேணும்னு கேட்குறாங்க. ஆனா என்ன பண்றது? வேலை செய்யறதுக்கு ஆளே இல்லை. குறிப்பா மெட்ராஸ் பக்கத்துல இது ரொம்ப தெரியுது. சொசைட்டி சில வருஷம் முன்னாடி அங்க ஒரு மிஷன் ஆரம்பிச்சது, ஆனா அதை சரியா நடத்த முடியல.
வாலவேரம்னு ஒரு ஊருல தான் இந்த மிஷனோட முக்கிய மையம் இருந்துச்சு. அது மெட்ராஸ்ல இருந்து 20-30 மைல் தூரத்துல இருக்கு. அங்க பக்கத்து பக்கத்து கிராமங்கள்ல மொத்தம் 2000 பேரு இருப்பாங்க - சிலரு இந்துக்கள், சிலரு கிறிஸ்தவர்கள்.
கொஞ்சம் பள்ளிக்கூடங்கள் திறந்தாங்க, ஒரு நேட்டிவ் கேடகிஸ்ட்-ஐ அங்க வச்சாங்க. மெட்ராஸ்ல இருந்து மாதம் ஒரு தடவை ஒரு மிஷனரி வந்து கம்யூனியன் கொடுப்பாரு, ஞானஸ்நானம் கொடுப்பாரு, பள்ளிகள்ல என்னென்ன நடக்குதுன்னு பாப்பாரு. ஆனா மெட்ராஸ்ல ரெகுலரா மிஷனரிஸ் இல்லாததால இந்த சிஸ்டமே இப்போ நின்னு போச்சு. கடந்த 4-5 வருஷமா, வெள்ளைக்காரர் யாராவது அப்பப்ப வந்து பாத்துட்டு போறதை தவிர, எல்லாமே அந்த கேடகிஸ்ட் கையில தான் இருக்கு.
மிஸ்டர் பிளாக்மேன் மெட்ராஸ்ல இருந்தப்ப இதை பாத்துக்கிட்டாரு. அப்போ ரொம்ப பேரு வந்து ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் பள்ளிக்கூடம் வேணும்னு கேட்டாங்க. சில சமயம் தூரத்துல இருந்து கூட இப்படி கேள்வி வரும். இப்போ கூட, அவங்களுக்கு எத்தனை தடவை ஏமாற்றம் வந்தாலும், கத்துக்கணும்னு ஆசை போகல. சமீபத்துல ஒரு வெள்ளைக்கார கேடகிஸ்ட் அங்க சில நாள் தங்கி இருந்தப்ப, அவரு எழுதுன லெட்டர்ல கூட இதே மாதிரி சொல்லி இருந்தாரு - எப்படி ஜனங்க படிப்பு வேணும்னு கெஞ்சி கேட்டாங்கன்னு.
அந்த கிராமங்கள்ல அவரு சுத்தி வந்தப்ப, சாயங்காலம் வேலை முடிஞ்சதும் ஜனங்க அவர் கிட்ட வந்து வேத வசனம் கேட்டாங்க, பிள்ளைங்களுக்கு ஞானஸ்நானம் வேணும்னு கேட்டாங்க, மிஷனரியும் டீச்சரும் வேணும்னு கேட்டாங்க. அவராலயும் நம்பிக்கை கொடுக்க முடிஞ்சிருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும்.
ஒரு தடவை, ஒரு இந்து கிராமத்துல தலைவரும் இன்னும் ரெண்டு முக்கியமான ஆளுங்களும் அவரோட பல்லக்கு பின்னாடி ஓடி வந்து, எல்லா ஊர்க்காரர் சார்பா ஒரு பெட்டிஷன் கொடுத்தாங்க - பள்ளிக்கூடம் வேணும்னு. ஒவ்வொரு தடவையும் "கமிட்டிக்கு உங்களுக்கு உதவ வழி இல்லை"ன்னு சொல்லணும்னா அவருக்கு எவ்வளவு கஷ்டமா இருந்திருக்கும்.
ஒரே ஒரு நேட்டிவ் கேடகிஸ்ட்டும், நாலஞ்சு சின்ன பள்ளிக்கூடமும் போதாதுன்னு தெரிஞ்சாலும், அதுக்கூட சுத்தி இருக்கிற இருட்டுல கொஞ்சம் வெளிச்சம் காட்டி இருக்கு. மெட்ராஸ்ல இருக்கிற நண்பர்களுக்கு இப்படி பல உதாரணங்கள் தெரியும்.
ஒருத்தர் ஒரு இந்து. அவரு மிஸ்டர் பிளாக்மேன் கிட்ட வந்து வழக்கம் போல கேள்வி கேட்டாரு. ஆனா அவரு கேட்ட கேள்விங்க எல்லாம் வேதத்தை பத்தி நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்காருன்னு காட்டுச்சு. இது மிஸ்டர் பிளாக்மேனுக்கு ஆச்சர்யமா இருந்துச்சு.
இன்னொருத்தர் ஒரு பொம்பள. அவங்க பையன் பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சிட்டு வந்து, சாயங்காலம் வீட்ல அம்மா கிட்ட பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பான். இந்த சின்ன கத்துக்கொடுக்கறதுனால, மெதுவா அவங்க மனசுல தெய்வீக சத்தியம் புரிஞ்சுச்சு. குறிப்பா பத்து கட்டளைகள் அவங்களுக்கு ரொம்ப தாக்கத்த ஏற்படுத்துச்சு - தான் வாழ்நாள் முழுக்க பண்ணுன விக்கிரக ஆராதனைய குத்தம் சாட்டுதுன்னு தோணுச்சு. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, அவங்களோட குடும்பத்துல இருந்து மொத்தம் இருபது பேரு ஞானஸ்நானத்துக்கு தயாராகி படிக்க ஆரம்பிச்சாங்க.
கொஞ்ச நாளுக்கு முன்னாடி, மெட்ராஸ்ல இருந்து ஒரு மிஷனரி வழக்கம் போல கிராமங்கள்ல சுத்தி வந்தப்ப, முன்னாடி போயிராத ஒரு கிராமத்துல இருந்து அழைப்பு வந்துச்சு. அவரு அங்க போனப்ப, ஜனங்க எல்லாம் கூடி "புனித புத்தகத்த" பத்தி கத்துக்க மிஷனரியும் டீச்சரும் அனுப்பி வையுங்கன்னு கேட்டாங்க. மிஷனரி அவங்க கிட்ட "என் புனித புத்தகத்த" பத்தி என்ன தெரியும்னு கேட்டாரு. அப்போ அங்க உக்காந்திருந்த ஒரு கிழவரு "எனக்கு கொஞ்சம் தெரியும்"னு சொல்லிட்டு யோவான் சுவிசேஷத்தின் முதல் பாகத்த தமிழ்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.
முதல் ரெண்டு மூணு அத்தியாயங்கள சரியா சொன்னாரு. மிஷனரிக்கு ஆச்சர்யமா இருந்துச்சு. அதுக்கு மேல ஆச்சர்யம் என்னன்னா அந்த கிழவரு முழுசா குருடு! எப்படி இது சாத்தியம்னு கேட்டப்ப, நான் முன்னாடி சொன்ன பள்ளிக்கூடத்துல படிச்ச ஒரு பசங்க அந்த ஊருல சில மாசம் வேலை பாத்தாராம். அவரு கிட்ட புது ஏற்பாட்டுல ஒரு பகுதி இருந்துச்சு. அத பலதடவை சத்தமா படிச்சப்ப, இந்த கிழவருக்கு அதுல ஆர்வம் வந்து நிறைய மனப்பாடம் பண்ணி வச்சுருக்காரு. அந்த பசங்க கொஞ்ச நாளுக்கு முன்னாடி ஊர விட்டு போயிட்டாரு, ஆனா கவனமா கேட்ட இந்த கிழவரோட மனசுல அந்த விலையுயர்ந்த சத்தியம் நிலைச்சு நிக்குது.
ஆனா என்ன பண்றது? மிஷனரியோ டீச்சரோ யாரையும் அனுப்ப முடியல. ஏன்னா வேலை செய்ய ஆளே இல்ல, பணமும் இல்ல. இந்த கிழவரு முழுசா சுவிசேஷத்த ஏத்துக்கிட்டு இரட்சிப்படைஞ்சிருந்தா கூட, அது மனுஷ உதவி இல்லாம நடந்திருக்கணும். ஆகவே அறுவடைக்கு வேலையாட்களை அனுப்பும்படி அறுவடையின் எஜமானரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள், ஏன்னா வயல்கள் ஏற்கெனவே அறுவடைக்கு தயாரா இருக்கு.
இந்த கிராமங்கள்ல இருக்கிற சிலரு ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள். மெட்ராஸ்லயும் அத சுத்தியும், உண்மையில தெற்கு இந்தியா முழுக்கவுமே ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள் நிறைய பேரு இருக்காங்க. இவங்க எல்லாம் பிரான்சிஸ் சேவியரும், மத்த போர்த்துகீஸ் மிஷனரிகளும் மதம் மாத்துன ஆளுங்களோட சந்ததி. அந்த மிஷனரிகள் எல்லாம் முதல்ல இந்த கடற்கரைல குடியேறினவங்க கூட வந்தவங்க.
சமீபத்துல ரெண்டு ஐரிஷ் ரோமன் கத்தோலிக் பிஷப்புகளும், பதினொரு பாதிரியார்களும் மெட்ராஸுக்கு வந்திருக்காங்க. பிளாக் டவுன்ல ஒரு கல்லூரியும் திறந்திருக்காங்க - அதுல ஐரிஷ் மாணவர்கள், ஈஸ்ட் இந்தியன்ஸ், நேட்டிவ் போர்டர்ஸ் எல்லாம் இருக்காங்க. இலக்கியமும் அறிவியலும் கத்துக்கொடுக்கிறோம்னு சொல்றாங்க.
ஆனா என்ன வருத்தம் தெரியுமா? இந்த சபைல இருக்கிற நேட்டிவ் கிறிஸ்தவர்கள் பெரும்பாலானவங்கள நெத்தியில விபூதி இல்லைன்னு தவிர, வேற எந்த விதத்துலயும் இந்துக்கள்ல இருந்து வேறுபடுத்தி சொல்ல முடியாது. அவங்க நடத்தையும், கொள்கைகளும் கிறிஸ்தவ நாமத்துக்கே அவமானமா இருக்கு. இந்த சபை ஆத்மீக நலனை விட வெளி அங்கத்தினர் எண்ணிக்கைய பெருக்கணும்னு ஆசைப்படுறதால, சுத்தி இருக்கிற பழக்க வழக்கங்களுக்கு ஏத்த மாதிரி தன்னை மாத்திக்கிட்டு இருக்கு.
நாட்டுல பல பகுதிகள்ல, சிலுவையையோ கன்னி மேரி படத்தையோ கூட்டத்துல தூக்கிட்டு போறத பாத்தா தவிர, ரோமன் கத்தோலிக் ஊர்வலத்துக்கும் இந்து ஊர்வலத்துக்கும் வித்தியாசமே தெரியாது - அதே சத்தம், அதே ஆர்ப்பாட்டம். அவங்க சர்ச்சுக்குள்ள போயி பாத்தா, சிலைகளும், படங்களும், புனிதப் பொருள்களும் வச்சிருக்கிறத பாத்தா, ஆவியிலும் உண்மையிலும் ஆராதிக்கணும்னு சொன்னவரோட ஆலயமான்னு நினைக்க முடியாது - பழைய இந்து கோவில்ல இருக்கோம்னு தான் தோணும். கிறிஸ்துவின் நாமம் இப்படி இந்துக்கள் மத்தியில அவமானப்படுத்தப்படுறது எவ்வளவு வருத்தமான விஷயம்!
ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள தவிர, பிளாக் டவுன்ல கொஞ்சம் ஆர்மீனியர்களும் இருக்காங்க. வியாபாரம் பண்ணணும்னு அவங்க சொந்த நாட்ட விட்டுட்டு இங்க வந்து செட்டில் ஆயிட்டாங்க. எஸ்பிளனேட் பக்கத்துல அவங்களுக்கு ஒரு சர்ச் இருக்கு. நீங்க மிஷன் ஹவுஸ்ல இருந்தீங்கன்னா, காலைல வாக்கிங் போறப்ப ஒரு நல்ல தோற்றமுள்ள கிழவர நீங்க பாக்கலாம் - நீள நீல துணியில உடை, தோல் பெல்ட், கழுத்துல மணி மாலை போட்டுக்கிட்டு, ஒரு தெரு மூலையில இருந்து எஸ்பிளனேட் வரைக்கும் போயிட்டு வருவாரு.
உதடு அசைஞ்சிட்டு இருக்கறதும், கை விரல்கள் மணிகள்ல நகர்றதும் பாத்தா அவரு பிரார்த்தனை பண்றாருன்னு புரியும். கொஞ்ச நேரத்துல மணி அடிக்கும் - ஆறு மணி சர்வீஸ் ஆரம்பிக்கப் போகுதுன்னு அர்த்தம். சர்ச் கதவு திறக்கும், அவரு உள்ள போயி காலை வழிபாட்ட முடிச்சுப்பாரு.
அவரு யாருன்னோ, எங்க இருந்து வந்தாருன்னோ எனக்கு தெரியாது. ஆனா எத்தனையோ வருஷமா காலைல அங்க வந்துட்டு இருக்காருன்னு தெரியும். அவரோட அமைதியான, பணிவான, தீவிரமான பார்வையும் நடத்தையும் பாத்தா, அவரோட சபையின் தப்புக் கொள்கைகள் மறைச்சிருந்தாலும், அவரோட மனசும் இதயமும் மேல இருந்து கொஞ்சம் வெளிச்சம் பெத்திருக்கும்னு நம்பலாம்னு தோணுது.
ஆர்மீனியர்கள் ரொம்ப அமைதியான ஜனங்க. இந்துக்கள் மத்தியில தெய்வீக சத்தியம் பரவணும்னு அவங்க முயற்சி எதும் எடுக்காட்டாலும், அத தடுக்கவும் செய்யறது இல்ல. நமக்கு மிஷனரிகள் அதிகமா இருந்திருந்தா, அவங்களுக்கும் சுவிசேஷத்தை முழுசா புரிய வைக்கலாம்னு நம்பிக்கை வரும்.
ஆனா ஏற்கெனவே நான் காட்டுன மாதிரி, ஆரம்பிச்சத கூட நடத்த போதுமான ஆட்கள் இல்ல. அதனால சொசைட்டியோட திட்டத்த விரிவு படுத்தணும்னு இப்ப நினைக்கறது வீண்.
அன்புடன்,
சாராள் டக்கர்