சாராள் டக்கரின் கடிதங்கள் - கடிதாசி ஒன்பது

அன்புள்ள லூசி,

நம்ம இந்தியாவுல இருக்கிற பெண்கள் நிலைமை நம்ம நாட்ல இருக்கிற பெண்களோட நிலைமைய விட எவ்ளோ வித்தியாசமா இருக்கு தெரியுமா! இங்க வேதத்தோட ஒளி பிரகாசமா ஒளிரும் போது, பெண்கள் தங்கள் அப்பா, அண்ணன், கணவன் எல்லாருக்கும் நண்பர்களாகவும், துணைவர்களாகவும் கருதப்படறாங்க. அவங்களோட உணர்வுகள் மதிக்கப்படுது, சௌகரியங்கள் கவனிக்கப்படுது, மனசு வளர்ச்சிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுது.

ஆனா இந்தியாவுல இருக்கிற பெண்களோட நிலைமை வேற மாதிரி. கடவுள்கிட்ட அவங்களுக்கு என்ன உறவுன்னு தெரியாததால, ஆம்பளைங்களுக்கு அவங்க என்ன உபயோகம்னு மட்டும்தான் பார்க்கறாங்க. அவங்க வாழ்க்கை ஆம்பளைங்களோட நல்லதுக்காக மட்டும்தான்னு நினைக்கிறாங்க.

உயர்ந்த குடும்பத்துல இருக்கிற பெண்கள் வீட்டுல தனியா அறையில அடைக்கப்பட்டு, குழந்தைங்க, வேலைக்காரங்க கூட மட்டும் இருக்கணும். கணவர் எப்பவாச்சும்தான் வந்து பார்ப்பாரு. அவங்க நாள் முழுக்க சும்மாவே இருந்துட்டு இருப்பாங்க.

ஏழை குடும்பத்துல இருக்கிற பெண்கள் வீட்டு வேலைக்காரங்க மாதிரி. வீட்டு வேலை முடிஞ்சதும், நெல் குத்த, தண்ணி எடுக்க, சாணம் பொறுக்க, கட்டிட வேலைக்கு கூட போகணும். அந்நேரம் அவங்க புருஷன் வீட்ல தூங்கிட்டோ, சும்மா உக்காந்துட்டோ இருப்பாரு.

உயர்ந்த ஜாதியா, தாழ்ந்த ஜாதியான்னு பாக்காம, பொண்டாட்டி எப்பவுமே புருஷன் கூடவோ மகன்கள் கூடவோ சாப்பிட முடியாது. அவங்க சாப்பிட்டு முடிக்கிறவரை பின்னாடி நின்னுட்டு, மிச்சம் மீதி சாப்பாட்ட எடுத்துட்டு தனியா போய் சாப்பிடணும்.

நீ நெனச்சது மாதிரியே, இவங்க படிப்பு விஷயத்துல கவனம் செலுத்தறதே இல்ல. பசங்க பள்ளி போய் படிக்க, எழுத, கணக்கு போட கத்துக்கிறாங்க. ஆனா பாவம் பொண்ணுங்க முழுசா அறியாமையிலயே வளர்றாங்க.

பொதுவா உயர்குடி மக்கள் இன்னைக்கும் வெள்ளைக்கார தாக்கத்தை ஏத்துக்க மாட்டேங்கறாங்க. படிச்சா பொண்ணுங்க கெட்டுப்போயிடுவாங்கன்னு சொல்றாங்க! ஆனா நல்லவேளை ஏழை மக்கள் அப்படி இல்ல. முதல்ல பொண்ணுங்கள பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்ப தயங்குனாங்க. இப்ப அதோட நல்லத தெரிஞ்சதும், தயக்கம் குறைஞ்சு, சில இடங்கள்ல ஆர்வமா கூட அனுப்பறாங்க.

Bishop Heber சொல்றது என்னனா, "மோசமான சாப்பாடு, கிழிஞ்ச துணி, கஷ்டமான வேலை, அடி உதை எல்லாமே பொண்ணுங்களுக்குத்தான்னு நினைக்கிறாங்க."

பெண் கல்விக்கான பள்ளிகள் இன்னும் ரொம்ப குறைவாத்தான் இருக்கு. பெத்தவங்களுக்கு பணம் கட்ற சக்தி இல்ல. தென் இந்தியாவுல இப்ப இருக்கிற பள்ளிகள் எல்லாமே கிறிஸ்தவ நண்பர்கள் உதவியால நடத்தப்படுது.

மெட்ராஸ்ல பெண் கல்விக்கான முதல் முயற்சி இந்தியர்கள் கிட்டேருந்துதான் வந்துச்சு. 1824-ல, சில பெத்தவங்க Mrs. Ridsdale கிட்ட தங்கள் பொண்ணுங்களுக்கு day பள்ளி ஆரம்பிக்க கேட்டாங்க. அதுக்கப்பறம் இன்னும் பல பள்ளி-கள் வந்துச்சு. ஆனா 1830 வரைக்கும் சரியான திட்டம் இல்ல. அப்பதான் மெட்ராஸ்ல இருந்த சில மேடம்ஸ் கமிட்டி அமைச்சு, நிறைய பள்ளிகள தொடங்க முடிவு பண்ணாங்க.

குழந்தைங்க படிக்க ஆர்வமா வந்ததும், புத்திசாலித்தனமா கத்துக்கிட்டதும் அவங்களுக்கு உற்சாகம் கொடுத்துச்சு. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு பிளாக் டவுன்ல ஒரு பெரிய central பள்ளி கட்டுனாங்க.

இந்த பள்ளி Mrs. Winckler பொறுப்புல இருக்கு. அவங்க குழந்தைங்க மேல வச்சிருக்கிற அன்பும் அக்கறையும், குழந்தைங்களோட பள்ளிமேல இருக்கிற ஆசையும், படிக்கணும்னு இருக்கிற ஆர்வமும் பாக்கும்போது, அவங்களோட நம்பிக்கையும் அன்போட உழைப்பும் வீணா போகாதுன்னு தெரியுது.

சாதாரணமா 140 பொண்ணுங்க வரைக்கும் வருவாங்க. நீ பாத்தா சந்தோஷப்படுவ - அவங்க நல்ல சாந்தமா ஆனா ஆர்வமான முகத்தோட class-ல நின்னுட்டோ, அல்லது பெரும்பாலும் தரையில கால் குறுக்கா போட்டு உக்காந்துட்டு, பாடம் படிச்சுட்டோ, பின்னல் பண்ணிட்டோ, வேலை செஞ்சுட்டோ, எழுதிட்டோ இருப்பாங்க. இங்கிலாந்துல கூட இவ்ளோ நேர்த்தியா வேலை செய்யற பள்ளி நிறைய இல்லன்னு சொல்லணும்.

அவங்க எழுதற விதத்த பாத்தா நீ ஆச்சரியப்படுவ. காகிதத்துக்கு பதிலா, ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஓலை இருக்கும் - பனை ஓலையை அஞ்சு சென்டிமீட்டர் அகலத்துல, 30-60 சென்டிமீட்டர் நீளத்துல வெட்டி எடுப்பாங்க. இத இடது கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, பேனா மை-க்கு பதிலா வலது கையில கூர்மையான இரும்பு கம்பி வச்சுக்குவாங்க. இத இடது கை பெருவிரல் நகத்துல ஒரு பள்ளத்துல ஊன்றி, ஓலைல வார்த்தைகள எழுதுவாங்க.

அப்பறம் கரி பொடியையோ அல்லது ஏதாவது செடி இலையையோ அதுமேல தடவுவாங்க. அது கீறல்ல ஊறி எழுத்துக்கள கருப்பா அல்லது பச்சையா மாத்திடும்.

நமக்கு இது கஷ்டமா சங்கடமா தோணும். ஆனா இந்தியாவுல பழக்கத்தால நல்லா நேர்த்தியா வேகமா எழுதிடுவாங்க.

அவங்களோட பள்ளி புத்தகங்களும் உனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கும். அதுவும் அதே ஓலைல தான் - ஆனா சிறிய துண்டுகளா, எல்லாம் ஒரே அளவுல வெட்டி வச்சிருப்பாங்க. ஒரு சங்கு கூட கயித்தால கட்டி வச்சிருப்பாங்க. கயிறு நீளமா இருக்கும், ஓலைகள படிக்க வசதியா பிரிக்க ஏதுவா இருக்கும். படிக்காத நேரத்துல கயித்த சுத்தி வச்சுடுவாங்க. சில நேரம் வெளி ஓலைகள்ல அழகான வேலைப்பாடுகள் செஞ்சிருப்பாங்க. நல்லா செஞ்சா ரொம்ப நேர்த்தியா அழகா இருக்கும்.

திருமதி வின்க்லர் (Mrs. Winckler) பள்ளி-ல சில குழந்தைங்களோட பெத்தவங்க வெள்ளைக்காரங்க கிட்ட வேலை பாக்கறதால, நல்லா சம்பாதிக்கறாங்க. அதனால குழந்தைங்களுக்கு நல்ல துணிமணி வாங்கி குடுத்து, ஒரு நாள்ல ரெண்டு வேளை சாப்பாடும் குடுக்க முடியுது. ஆனா மத்தவங்க ரொம்ப ஏழையா பரிதாபமா இருக்காங்க. பாதி நிர்வாணமா, அழுக்கா, சில நேரம் சாப்பாடே இல்லாம பள்ளி-க்கு வர்றாங்க. பல நேரம் class-ல நிக்கும்போதே பசியாலயும் சோர்வாலயும் மயங்கி விழுந்துடுவாங்க.

இந்த பாவமான பொண்ணுங்களோட வெளி வாழ்க்கை ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. ஆனா அவங்களுக்கு உண்மையான செல்வம் - அக்கினியால சோதிக்கப்பட்ட தங்கமும், ஆட்டுக்குட்டியோட இரத்தத்தால வெளுக்கப்பட்ட ஆடையும் கிடைக்கிற வழிய கத்துக்கிட்டா அவங்க பாக்கியசாலிங்க.

பெத்தவங்க ரொம்ப ஏழையா இருப்பதால சொந்த வீடே இல்ல. பணக்கார வீடுகளோட வராண்டால தங்கி இருக்காங்க. தென்ன ஓலையாலயோ மூங்கிலாலயோ தடுப்பு போட்டு இருப்பாங்க. சட்டி பாணங்கள் தவிர வேற பொருள் எதுவும் இல்ல - ஒரு சட்டில நெருப்பு போட்டு, மத்த சட்டிகள்ல சமைச்சு, அரிசி தண்ணி வச்சுக்குவாங்க. சில நேரம்தான் தூங்கறதுக்கு பாய் இருக்கும்.

இந்த ஏழை மக்கள் வறுமையால கிடைக்கிற எதையும் சாப்பிடணும் - மீன், செத்த மிருகங்கள், கிடைக்கிற தானியங்கள எல்லாம் வேக வச்சு சாப்பிடுவாங்க. ஆனா உயர்ந்த ஜாதிக்காரங்க சாப்பாட்டுல ரொம்ப கவனமா இருப்பாங்க. வழக்கத்துக்கு மாறி சாப்பிட்டா ஜாதி போயிடும்.

இந்த உயர்ந்த வகுப்பார் பெரும்பாலும் சாதம், காய்கறி, கறி மசாலா மட்டும் சாப்பிடுவாங்க. சில நேரம் பெருங்காயம் சேப்பாங்க - இறைச்சி சாப்பிட்ட மாதிரி சுவை கிடைக்குமுன்னு சொல்வாங்க. கீழ் ஜாதிக்காரங்க கூட அபூர்வமாத்தான் குடிப்பாங்க. உயர்ந்த ஜாதிக்காரங்க கிட்ட குடிய பாக்கவே முடியாது. அவங்க தண்ணி அல்லது பால் மட்டும்தான் குடிப்பாங்க.

வீட்டுல தனியா இருக்கும்போது பித்தளை பாத்திரத்துல சாப்பிடுவாங்க. ஆனா விருந்தாளிங்க வந்தா, அல்லது பயணம் போகும்போது, தீட்டு ஆகாம இருக்க இலைல மட்டும்தான் சாப்பிடுவாங்க.

இந்த இலை தட்டுங்க ரொம்ப அழகா இருக்கும். பெரிய இல ஒண்ணு போதுமானதா இருந்தா அதுல, இல்லன்னா சின்ன இலைகள குச்சியால சேத்து கட்டி பயன்படுத்துவாங்க.

பணக்கார பிராமணாள் விருந்து ரொம்ப சுவாரஸ்யமா இருக்கும். விருந்தாளிங்க எல்லாம் தரையில உக்காந்துப்பாங்க. ஒவ்வொருத்தர் முன்னாடியும் இருபது முப்பது இலை தட்டுல பல வகையான உணவு இருக்கும். இலை தட்டுகள் எல்லாம் வெறும் தரையில வைக்கப்படும். மேஜை விரிப்புக்கு பதிலா, தரையில பல வண்ண மணல்ல பூ வடிவங்கள் அழகா அமைச்சிருப்பாங்க. சாப்பாடு முடிஞ்சதும் இந்த அலங்காரம் எடுத்துடுவாங்க.

அதே தீட்டு பயத்துல, மண் பாத்திரங்கள யாரும் பாக்கறத விரும்பமாட்டாங்க. கடைக்கோ கிணத்துக்கோ போகும்போது பித்தளை அல்லது ஈயத்துல ஆன பாத்திரங்கள மட்டும் எடுத்துட்டு போவாங்க - இத நல்லா கழுவி சுத்தம் பண்ணலாம்னு நெனப்பு.

ஆனா நான் திருமதி வின்க்லர் பள்ளில இருந்து ரொம்ப தூரம் வந்துட்டேன். இப்ப கொஞ்ச நேரம் அங்க திரும்பி போவோம்.

ஒவ்வொரு மாசமும் பரீட்சை நடக்கும். அதோட வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை பெரிய பரீட்சை நடக்கும். அப்போ மேடம்ஸ் கமிட்டிக்கு கீழ் இருக்கிற எல்லா மெட்ராஸ் பள்ளி-லேர்ந்தும் குழந்தைங்க central பள்ளி-ல கூடி, மேல் வகுப்புல இருக்கிற எல்லாரும் பரீட்சை எழுதுவாங்க.

பல தடவை பரீட்சைக்கு வந்திருந்த ஒரு மேடம் இப்படி சொல்றாங்க:

"ரூம் பெருசா உயரமா, பக்கத்துல தூண்கள் இருக்கும். ஒரு பக்கம் விசிட்டர்ஸ்க்கு bench-கள் இருக்கும். பரீட்சை எழுதற 90 பொண்ணுங்க இன்னொரு பக்கம் உக்காந்திருப்பாங்க. சின்ன பசங்க ரூம் ஓரத்துல தூணுக்கும் சுவருக்கும் நடுவுல உக்காந்திருப்பாங்க. மொத்தம் 500 பேருக்கு மேல இருப்பாங்க. நடுவுல இருக்கிற மேஜைல அவங்க எழுதினதும் தைச்சதும் வச்சிருப்பாங்க. இன்னொரு மேஜைல பரிசு பொருள்கள் இருக்கும்.

நான் முதல்ல போனப்போ பாத்த காட்சி ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு - எல்லா பொண்ணுங்களும் தரையில உக்காந்து, முன்னாடி ஓலை காப்பி வச்சு, கையில புத்தகமோ சேலைத்துணியோ வச்சிருந்தாங்க.

நான் சீக்கிரமா போனதால சுத்தி பாக்க நேரம் கிடைச்சுது. ஒரு பொண்ண எழுத்து பாக்க கூப்பிட்டாங்க. காலி ஓலை இல்லாததால, டேனியல் (மெட்ராஸ் தலைமை catechist) எழுதின ஓலைய கிழிச்சு ரெண்டு பக்கமா ஆக்கினார். பொண்ணு ஓலைய முழங்கால்ல வச்சு கொஞ்சம் வரிகள நேர்த்தியா வேகமா எழுதினா.

விசிட்டர்ஸ் எல்லாம் வந்து எல்லாம் ரெடியான உடனே, ஆங்கில tune-ல தமிழ் பாட்டு பாடுனாங்க. அப்பறம் ஆங்கிலத்துல பிரார்த்தனை - அத டேனியல் தமிழ்ல மொழி பெயர்த்தார். அப்பறம் எல்லா பொண்ணுங்களும் சேர்ந்து தமிழ்ல கர்த்தருடைய ஜெபம் சொன்னாங்க.

முதல்ல ஆதியாகமம் 18-ஆம் அதிகாரத்தை படிச்சு வந்திருந்தாங்க, அதுல நல்லா பதில் சொன்னாங்க. அங்க இருந்த chaplain ஒருத்தர் வேத புத்தகத்துல இருந்து பல கேள்விகள் கேட்டார். இது எனக்கு இன்னும் ஆர்வமா இருந்துச்சு - ஏன்னா இதுக்கு தயார் பண்ணல, ஆனாலும் திருப்திகரமா பதில் சொன்னாங்க.

ஆதாம் ஏவாள் விழுந்தது, அதுக்கான தீர்வு எல்லாம் நல்லா புரிஞ்சு வச்சிருந்தாங்க. 'ஆதாமும் ஏவாளும் தடை செய்யப்பட்ட கனிய சாப்பிட்டதால என்ன இழந்தாங்க?' 'தேவனுடைய சாயலை இழந்தாங்க.' 'இப்போ மனுஷன் தேவனுடைய சாயலில பிறக்கிறானா?' 'இல்லை' - நிறைய குரல்கள்ல பதில் வந்துச்சு. நான் தமிழ் தெரியாததால நிறைய miss பண்ணிட்டேன். chaplain கேள்வி பதில்கள translate பண்ணினாரு, ஆனா அது வேற மாதிரி. குறிப்பா நிறைய பேர் ஒரே நேரத்துல பதில் சொல்லும்போது, அவருக்கு சரியா தோணின பதில மட்டும் சொன்னாரு. ஆனா 'ஆமா' 'இல்லை'ன்னு சொல்லும்போது எனக்கு புரிஞ்சு enjoy பண்ண முடிஞ்சுது.

ஆபிரகாமோட சரித்திரம் நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருந்தாங்க. அவரோட விசுவாசத்தப் பத்தி கேட்டப்போ, ஒரு பொண்ணு ரோமர் 4-ல இருந்து பெரிய quote சொல்லி நல்லா பதில் சொன்னா. 'ஆபிரகாம் அவரோட நீதியினால நீதிமானாக்கப்பட்டாரா?' 'இல்லை!' - நிறைய குரல்கள். 'அப்போ எப்படி?' 'விசுவாசத்தினால.' 'யாருடைய நீதியினால?' 'கர்த்தருடைய நீதியினால.' இயேசு கிறிஸ்து மூலமா மட்டும்தான் இரட்சிப்பு கிடைக்கும்னு நல்லா புரிஞ்சு வச்சிருந்தாங்க. விஷ்ணுவாலயோ சிவனாலயோ இரட்சிக்க முடியுமான்னு கேட்டப்போ, ரூம் முழுக்க கேட்ட 'இல்லை' அவங்க மனசுலேர்ந்து வந்தது மாதிரி தெரிஞ்சுது.

இந்த பாவமான பொண்ணுங்க விக்கிரகங்களால இரட்சிப்பு இல்லைன்னு இப்படி உண்மையா சொல்லிட்டு, வீட்டுக்கு போய் பெத்தவங்க கூட சேர்ந்து அதையே வணங்கறத பாக்கறது வருத்தமா இருக்கு."

ஆனாலும் சில பொண்ணுங்க தங்கள் பழைய மதம் பொய்ன்னும், கிறிஸ்தவம் உண்மைன்னும் உறுதியா நம்பி, அத வெளிப்படையா சொல்லி, அதனால நிறைய கஷ்டப்பட்ட சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கு.

ஒரு பொண்ணு கோவிலுக்கு போக மறுத்துட்டா. பலவந்தமா கூட்டிட்டு போனப்போவும் விக்கிரகத்த வணங்க மறுத்துட்டா. இன்னொரு பொண்ணு வீட்டலேர்ந்து வெளியேத்தப்பட்டு ஒரு catechist வீட்டுல தஞ்சம் புகுந்தா. இந்த ரெண்டு பொண்ணுங்களப் பத்தி இன்னும் நிறைய சொல்ல ஆசையா இருக்கு, ஆனா அப்பறம் என்னாச்சுன்னு எனக்கு தெரியல.

"பரீட்சை முடிஞ்சதும், பொண்ணுங்க தங்கள் எழுத்தையும் வேலையையும் காட்ட வந்தாங்க. இங்கிலீஷ் பழக்கம் இல்லாததுக்கு பதிலா அவங்க அழகான சலாம் போட்டாங்க.

அப்பறம் பரிசுகள் குடுத்தாங்க - பெரும்பாலும் இங்கிலாந்து நண்பர்கள் அனுப்பின பை, ஊசி புத்தகம், கத்தரிக்கோல். அத அனுப்பின நல்ல மனசுகள் இத பாத்திருந்தா எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டிருப்பாங்க - குழந்தைங்க முகத்துல இருந்த சந்தோஷமும், புன்னகையும், சலாமும் பாக்க வேண்டியதுதான்."

இதே மேடம் சொன்ன இன்னொரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் - இந்த குழந்தைங்க கிட்ட ஒரு பொம்மைய காட்டினப்போ நடந்தது. அது ஆங்கில கலாச்சார வீட்டு வேலைக்கரங்க மாதிரி dress பண்ணி இருந்தது. ஆனா வெள்ளைக்காரங்கன்னா எல்லாரும் ladies gentlemen-ஆத்தான் இருப்பாங்கன்னு நம்பற இந்த குழந்தைங்களுக்கு இது பெரிய குழப்பமா போயிடுச்சு. 'என்ன! ஆயாமார் ladies மாதிரி dress பண்ணுவாங்களா?' 'அவங்க கூட தங்கி இருந்து சாப்பிடுவாங்களா?' 'கத்தி முள்ளு வச்சு சாப்பிடுவாங்களா, விரல்ல சாப்பிடுவாங்களா?' 'shoes socks-உம் போடுவாங்களா! மழை பெய்யாதா? சேறு இல்லையா? வெளிய போகும்போது கூட போடுவாங்களா?' இப்படி ஆச்சரியமா கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டாங்க.

வெள்ளைக்காரங்க எல்லாம் ladies gentlemen-ன்னு நினைக்கிற பழக்கம் இந்த பாவமான குழந்தைங்களுக்கு மட்டும் இல்ல. சின்ன வயசுலேர்ந்தே இந்தியாவுல வளர்ந்து சமீபத்துலதான் முதல் தடவையா இங்கிலாந்துக்கு போன ஒரு gentleman என்கிட்ட சொன்னார் - அவரும் முதல்ல இதே மாதிரி நினைச்சாராம். லண்டன் தெருவுல நடக்கும்போது எல்லா வேலைக்காரங்களும் குறஞ்ச ஜாதி மக்களும் எங்க இருக்காங்கன்னு அடிக்கடி யோசிச்சாராம்.

ஆனா என் கடிதம் வழக்கத்துக்கு மீறி நீளமாயிடுச்சு. அதனால இத்தோட முடிச்சுக்கிறேன்.

உன் அன்புள்ள,

சாராள் டக்கர்