திருநெல்வேலி திருச்சபையின் வரலாறு - பகுதி 12

முந்தைய அத்தியாயங்களில், மிஷனரி கெரிக்கேயின் (Gericke) மரணத்திற்குப் பிறகு, திருநெல்வேலியில் உள்ள சபைகளின் பொறுப்பு கோலேஃப்பிடம் (Kohlhoff) ஒப்படைக்கப்பட்டதையும், சத்தியநாதன் (Sattiyanadan) அந்தப் பணிகளை முன்னெடுத்துச் சென்றதையும் கண்டோம். கிறிஸ்தவர்கள் தொடர்ந்து துன்புறுத்தப்பட்டபோதிலும், அவர்களின் விசுவாசம் உறுதியாக இருந்தது. சத்தியநாதன் (Sattiyanadan) சபைகளைப் பலப்படுத்துவதிலும், புதிய இடங்களில் சுவிசேஷத்தை அறிவிப்பதிலும் கவனம் செலுத்தினார். இதன் தொடர்ச்சியை இந்த மாதத்தில் காண்போம்...

டிசம்பர் 1804-ல், சத்தியநாதன் (Sattiyanadan) கோலேஃபிற்கு (Kohlhoff) எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார்:

"பல்லிபட்டு (ஜெருசலேம்) (Pallipattu-Jerusalem) என்ற இடத்தில் இருபது நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அங்கு ஒரு ஆயத்த ஆராதனையை நடத்தி, முப்பது பேருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்தேன். அங்கிருந்து இருபத்தைந்து பேருடன் முதலூருக்கு (Mudalur) சென்றேன். பின்னர், வாலியடிக்குச் (Valaiyadi) சென்று, அங்கே இருந்த சில பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைத்தேன். அதன்பின் பெத்லகேம் (Bethlehem) சென்று, அங்கிருந்து உவரிக்குச் (Uvari) சென்றேன். உவரியில் (Uvari), கர்த்தர் கல்லிசப் பிள்ளை அவர்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட தேவாலயத்தை நான் பிரதிஷ்டை செய்தேன். பிறகு, இடையன்குடி (Idaiyangudi) மற்றும் சோட்டக்காவிளை (Sottakaivilai) ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்று, அப்புவிளை (Appuvilai) என்ற இடத்தில் ஒரு புதிய தேவாலயத்தை பிரதிஷ்டை செய்தேன். இந்த தேவாலயம், முன்பு அஞ்ஞானிகளால் அழிக்கப்பட்ட ஆலயத்திற்குப் பதிலாக மக்களாலேயே கட்டப்பட்டிருந்தது. மிட்டவாகை (Nittuvagai) என்ற இடத்திலும் ஒரு தேவாலயத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தேன். பின்னர், மணப்பாடு (Manapad) என்ற இடத்தில் நடந்த ஒரு பிரச்சினை காரணமாக அங்கு சென்றேன். மணப்பாடு (Manapad) கிறிஸ்தவர்கள், திருச்செந்தூரில் (Tiruchendur) உள்ள சிலை தேரை கட்டி முடிப்பதற்காக தலைக்கு 15 பணம் வீதம் சந்தா கொடுத்ததாக ஒரு செய்தி பரவியது. நான் விசாரித்தபோது, அந்த செய்தி உண்மை என்பது உறுதியானது. இந்த விஷயத்தை நான் திரு. கிராஷனின் (Mr. Gratton) கவனத்திற்குக் கொண்டு சென்றேன். அவர்களும் தங்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு, தங்களைச் சபையிலிருந்து நீக்கிவிடுமாறு என்னிடம் கேட்டார்கள். நான் அவர்கள் அனைவரையும் தேவாலயத்தில் கூட்டி, கடுமையாகக் கண்டித்தேன் ஏனென்றால் கிறிஸ்து அதில் பிரியப்படமாட்ட்டார் இது அவருடய பார்வைக்கு முன்பதாக பாவமாக காணப்படும் என்பதால் கண்டித்தேன். எதிர்காலத்தில் அவர்கள் நல்ல முறையில் நடந்துகொள்வதற்கான ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்து, அவர்களை பாக்கியநாதன் (Pakkyanadan) என்ற உபதேசியாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, முதலூருக்குத் (Mudalur) திரும்பினேன்."

"முதலூருக்குத் (Mudalur) திரும்பியதும், நான் ஏசடியான் (Yesadian) என்ற உபதேசியாரைத் திருவிதாங்கூருக்கு (Travancore) அனுப்பினேன். அவர் அங்கு சென்ற நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, உள்ளூர் அதிகாரிகள் ஒரு ஐரோப்பியரைச் சிறைபிடித்த செய்தி தெரியவந்தது ( இது ஒரு தவறான வதந்தி ). இதைக் கேட்ட கிறிஸ்தவர்கள், 'ஆங்கிலேயர்களால் திருவிதாங்கூருக்கு (Travancore) அனுப்பப்படும் எந்த நபரும், கோட்டைக்குள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுவார்' என்று கூறி, உபதேசியார் ஏசடியானைத் (Yesadian) திரும்பவும் திருநெல்வேலிக்கு (Tinnevelly) அனுப்பிவிட்டனர். திருவிதாங்கூரில் (Travancore) உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் நல்ல மக்கள் என்றும், அந்த இடத்தில் செய்யப்படும் கிறிஸ்துவுக்கான பிரயாசம் வீணாகாது என்றும், ஆனால் இப்போதைக்கு அங்கே மேற்கொண்டு எந்தப் பணியையும் செய்யாமல் இருப்பது நல்லது என்றும் உபதேசியார் ஏசடியான் (Yesudian) என்னிடம் தெரிவித்தார்."

"அக்டோபர் மாதத்திலிருந்து மிஷனரி பணிக்கு எனக்கு எந்தப் பணமும் வரவில்லை. மக்கள் அனைவரும் தங்களின் சம்பளத்திற்காக என்னிடம் கேட்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், தற்போது எல்லாவற்றின் விலையும் மிகவும் அதிகமாக உள்ளது, பற்றாக்குறையால் அனைவரும் அவதிப்படுகிறார்கள்."

"சின்னப்பன் என்ற உபதேசியார் (Catechist) ஆற்றுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதிகளான ஏரல் (Eral), நட்டாத்தி (Nattatti), மற்றும் சிறுத்தொண்டு (Sirutondu) ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்று அங்குள்ள மக்களைக் கவனித்துக்கொள்கிறார். நான் குண்டல் (Kundal), காரிகோவில் (Karikóvil), மற்றும் மரக்கெட்டுவிளை (marakottuvilai) ஆகிய மூன்று கிராமங்களில் தலா ஒரு உபதேசியாரை நியமித்துள்ளேன். புதூர் (Pudur) ஒரு பெரிய இடம் என்பதால், அங்கே ஞானமுத்து உபதேசியாருடன் (Catechist) சேர்த்து ஒரு பாடசாலை ஆசிரியரையும் நியமித்திருக்கிறேன். அவர் மரக்ண்டலையும் (Marakundal) கவனித்துக்கொள்கிறார்." கடிதத்தின் இறுதியில் அவர் மேலும் குறிப்பிடுகிறார்: "வாலியடி (Valaiyadi) மக்கள் மிகுந்த துன்பத்தை அனுபவித்து வருகிறார்கள். சுவாமிதாசன் இதுகுறித்த எல்லா விவரங்களையும் உங்களிடம் சொல்வதற்காக தஞ்சாவூருக்கு (Tanjore) வருகிறார்." என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1804-ம் ஆண்டுக்கான ஞானஸ்நானப் பட்டியல் பின்வருமாறு:

ஜனவரி 1805-ல், சத்தியநாதன் (Sattiyanadan) கோலேஃபிற்கு (Kohlhoff) மற்றொரு கடிதம் எழுதினார். அதில், கிறிஸ்துமஸ் தினத்தன்று முதலூரில் (Mudalur) உள்ள புதிய தேவாலயத்தில் முப்பத்தைந்து பேரும், புத்தாண்டு தினத்தன்று பதினைந்து பேரும் பரிசுத்த நற்கருணை (Communion) பெற்றதாகக் குறிப்பிட்டார். மேலும், பாளையங்கோட்டைக்கு (Palamcottah) வெளியே உள்ள நாட்டுப்புற சபைகளின் முழுமையான பட்டியலையும் கொடுத்தார். அதில் முப்பத்து நான்கு சபைகள் இருந்தன. இந்த பட்டியல், ஒரு உபதேசியார் (Catechist) அல்லது உதவியாளர் நியமிக்கப்பட்ட, அல்லது ஒரு உபதேசியாரால் (Catechist) தவறாமல் சந்திக்கப்பட்ட நிரந்தரமான சபைகளை மட்டுமே உள்ளடக்கியதாகத் தெரிகிறது. மேலும், குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு கிராமமும், அருகிலுள்ள சிறிய கிறிஸ்தவ குழுக்களையும் உள்ளடக்கியதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இந்தப் பட்டியலில் சுமார் இருபத்தாறு தேவாலயங்கள் அல்லது ஜெப வீடுகளும், பதினொரு பாடசாலைகளும் காட்டப்பட்டுள்ளன. இடையன்குடிக்கு (Idaiyangudi) அருகிலுள்ள கிராமங்களின் மையப் பகுதிக்கு தென்மேற்கிலும் வடமேற்கிலும் இரண்டு புதிய ஊழியத் தளங்கள் திறக்கப்பட்டதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்: "இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, குலசேகரப்பட்டினம் (Kulasēkharapatnam) என்ற இடத்திலிருந்து ஐந்து பேர் வந்து, எட்டு நாட்களாக இங்கே தங்கியிருந்து, தங்கள் கிராமத்திற்கு வருமாறு என்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேலும், பரப்பாடியைச் (Parappadi) சேர்ந்த முத்தையா என்பவர், முன்பு அவர் வழிபட்ட கோவிலை இடித்துவிட்டு, புத்தகங்களை வாங்கித் தானே வாசித்து வருகிறார். மேலும், அவர் தனது ஆட்களில் இருவரை என்னிடம் அனுப்பி, நான் வந்து அவருக்கு உதவுமாறு வற்புறுத்துகிறார். இவையெல்லாம் என் பலனிற்கு மீறிய பாரமாக இருக்கிறது. அங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பின்னர் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன். மேலும், திருவிதாங்கூர் (Travancore) கம்பெனியின் வசமாகிவிட்டதாகத் தெரிகிறது. அங்குள்ள ஏழை கிறிஸ்தவ மக்கள், நான் வந்து அவர்களைச் சந்திக்குமாறு வற்புறுத்துகிறார்கள்." இது ஒரு தவறான வதந்தியாகும். அந்த நேரத்தில், முன்மொழியப்பட்ட ஒரு புதிய ஒப்பந்தம் தொடர்பாக திருவிதாங்கூர் அரசாங்கத்திற்கும் கம்பெனிக்கும் இடையே பதற்றம் நிலவியதால் இந்த வதந்தி எழுந்தது.

மேற்கண்டவற்றிலிருந்து, 1803 முதல் 1805 வரை, சத்தியநாதனின் (Sattiyanadan) பணி முக்கியமாக சபைகளைப் பலப்படுத்துவதாகவே இருந்தது, இருப்பினும் சில புதிய கிராமங்களிலும் மனந்திரும்பியவர்கள் தோன்றினர். ஆற்றுக்கு வடக்கே உள்ள ஏரல் (Eral), நட்டாத்தி (Nattatti), மற்றும் சிறுத்தொண்டு (Sirutondu) ஆகிய இடங்களில் ஏற்பட்ட எழுப்புதல், இன்றைய பண்ணைவிளை (Pannaivilai) மற்றும் சாயர்புரம் (Sawyerpuram) வட்டாரங்களில் உள்ள பெரிய சபைகளின் தொடக்கமாக அமைந்தது. பாளையங்கோட்டைக்கு (Palamcottah) வெளியே திருநெல்வேலியில் (Tinnevelly) பல ஆண்டுகளாக மிகப்பெரிய கிறிஸ்தவ மையமாக விளங்கும் நாசரேத்தின் (Nazareth) தொடக்கத்தையும் நாம் கவனிக்கிறோம். இதை குறித்த விளக்கமான வரலாறை கர்த்தருக்கு சித்தமானால் பின்வரும் நாட்களில் காண்போம். வாலியடியில் (Valaiyadi) முதல் ஞானஸ்நானங்கள் அக்டோபர் 1802-ல் பதிவு செய்யப்பட்டன. மேலும், இருபத்தி மூன்று சாணார் (Shanars) மக்கள் கொண்ட ஒரு குழு ஜூன் 1803-ல் ஞானஸ்நானம் பெற்றது. அதன்பிறகு மிக விரைவில், வாலியடிக்கு (Valaiyadi) வெளியே நாசரேத் (Nazareth) ஒரு குடியேற்றமாக உருவானதாகத் தெரிகிறது. கால்டுவெல் (Caldwell) "ஆரம்பத்திலிருந்தே இது அனைத்து மிஷனரி கடிதப் பரிமாற்றங்களிலும் 'நாசரேத்' (Nazareth) என்றே அழைக்கப்பட்டது. ஆனால், 'வாலியடி முதலூர்' (Valaiyadi Mudalur), அதாவது வாலியடிக்கு (Valaiyadi) அருகிலுள்ள முதலூர் (Mudalur) என்ற பெயர், பொதுமக்களால் பரவலாக அழைக்கப்பட்டது. இது ஒரு ஆரம்ப காலத்திலேயே உருவாகியிருக்க வேண்டும். இந்த இரட்டைப் பெயர், திருநெல்வேலியின் (Tinnevelly) வடக்குப் பகுதிகளில் 'முதலூர்' (Mudalur) என்று சுருக்கப்பட்டது. பின்னர், உண்மையான முதலூரிலிருந்து (Mudalur) இதைப் வேறுபடுத்துவதற்காக, முதலூர் (Mudalur) அடிக்கடி 'தெற்கு முதலூர்' (South Mudalur) என்று அழைக்கப்பட்டது." என குறிப்பிடுகிறார்:

குறிப்பிடப்பட வேண்டிய மற்றொரு முழுமையான கிறிஸ்தவ மக்கள் குடியிருப்பு, திசையன்விளை (Tisayanvilai) நகரின் புறநகரில் உள்ள சமாரியா (Samariah) ஆகும்.

1804 மற்றும் 1805 ஆம் ஆண்டுகள் முழுவதும், கீழ்நிலை இந்து அதிகாரிகளால் கிறிஸ்தவர்கள் துன்புறுத்தல்களாலும், அநியாயமான வரி விதிப்புகளாலும் தொடர்ந்து தொந்தரவுக்கு உள்ளானார்கள். இது குறித்து கோலேஃப் (Kohlhoff), மார்ச் 1805-ல் கிறிஸ்தவ அறிவு அபிவிருத்தி சங்கத்திற்கு (S.P.C.K.) எழுதிய கடிதத்தில் பல்வேறு எடுத்துக்காட்டுகளைக் கொடுக்கிறார். மேலும், கலெக்டர்கள் (1804-ல் திரு. பாரிஷுக்குப் (Mr. Parish) பிறகு திரு. காக்ரேன் (Mr. Cochrane) பொறுப்பேற்றார்), கிறிஸ்தவர்கள் தங்களுக்கு சாதகமான நிலை இருப்பதாகக் கருதி எந்த வகையிலும் வரம்பு மீறாமல் இருக்க ஆழமாகக் கண்காணித்தாலும், துன்புறுத்தல் அல்லது அநீதி தொடர்பான எந்தவொரு புகாரையும் விசாரிக்கவும், குற்றவாளிகள் எனக் கண்டறியப்பட்டவர்களைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கவும் தயாராக இருந்தனர் என்பதையும் அந்தக் கடிதம் காட்டுகிறது. கிறிஸ்தவ அறிவு அபிவிருத்தி சங்கமும் (The Christian Knowledge Society) கெரிக்கே (Gericke) மற்றும் கோலேஃப்பின் (Kohlhoff) அறிக்கைகளின் அடிப்படையில் இந்த விஷயத்தைக் கையில் எடுத்து, கம்பெனியின் இயக்குநர் குழுவிடம் முறையிட்டது. இதன் விளைவாக, இந்த விஷயம் குறித்து ஒரு முக்கியமான உத்தரவு மதராஸுக்கு (Madras) அனுப்பப்பட்டது. கால்டுவெல் (Caldwell) குறிப்பிடுவது போல, "இது, இந்துக்களுக்கும் முகமதியர்களுக்கும் (Mahomedans) காட்டத் தயாராக இருந்த மத சகிப்புத்தன்மையை, இந்தியக் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் (Native Christians) நீட்டிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை கிழக்கிந்திய கம்பெனி அரசாங்கம் முதன்முறையாக அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டது." இந்த உத்தரவில், கிறிஸ்தவ அறிவு அபிவிருத்தி சங்கத்திடமிருந்து (S.P.C.K) பெறப்பட்ட முறையீடுகள் கம்பெனியின் ஐரோப்பிய ஊழியர்களைக் குறைசொல்லும் நோக்கத்தில் இல்லை என்று குறிப்பிட்ட பிறகு, கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட அநீதியைத் தடுக்க திரு. லுஷிங்டன் (Mr. Lushington) எடுத்த வலுவான நடவடிக்கையை அங்கீகரித்து, இயக்குநர்கள் மேலும் கூறினார்கள்:

"எங்கள் அரசாங்கத்திலோ அல்லது வேறு விதத்திலோ எந்தத் தீய நோக்கமும் இல்லை என்பதில் நாங்கள் திருப்தி அடைகிறோம். எங்கள் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட நாடுகளில் எந்தவிதமான மதத்தன்மையையும் நாங்கள் ஒருபோதும் ஆதரிக்கவில்லை. முகமதியர்கள் (Mahomedans), பார்சிகள் (Parsees), இந்துக்கள் (Hindoos) என அனைத்துப் பிரிவினரும் எந்தத் தடையுமின்றி தங்கள் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளைப் பின்பற்ற அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஐரோப்பிய, ஆர்மீனிய அல்லது இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை (Christian faith) பின்பற்றுபவர்களும் அதே சலுகைகளையும் பாதுகாப்பையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதில் எந்தக் கேள்விக்கும் இடமில்லை. எனவே, எங்கள் நிர்வாகப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ள ஐரோப்பிய மற்றும் இந்திய அதிகாரிகள் உட்பட அனைத்து மட்டங்களிலும் உள்ள அதிகாரிகள் இந்த பொதுவான கொள்கைகளுக்கு இணங்க வேண்டும். இதிலிருந்து இப்போது அல்லது எதிர்காலத்தில் ஏற்படும் எந்தவொரு விலகலும் எங்கள் மேலுள்ள அதிருப்தியை ஏற்படுத்தும். இந்த அதிகாரிகள், அரசாங்கத்திற்குக் கீழ்ப்படிதலையும், செலுத்த வேண்டிய வருவாயையும் உறுதி செய்வதில் கவனமாக இருக்கும் அதே வேளையில், மதம் சார்ந்த தீங்கு விளைவிக்கும் செயல்களிலிருந்து ஒவ்வொரு மக்களையும் பாதுகாப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். மிஷனரிகளைப் (Missionaries) பொறுத்தவரை, அவர்கள் இதுவரை நடந்துகொண்டது போல், விவேகமாகவும் நேர்மையாகவும் நடந்துகொள்ளும் வரை, அவர்களுக்கும் அவர்களின் பதவிக்கும் உரிய மரியாதை அளிக்கப்படும் என்பதில் எங்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை."

சத்தியநாதனின் கடிதங்கள் வெறும் வரலாற்று ஆவணங்கள் அல்ல; அவை கர்த்தர், மனிதர்களுக்கு மத்தியில் தம்முடைய ராஜ்ஜியத்தை எவ்வாறு கட்டி எழுப்புகிறார் என்பதற்கான ஜீவனுள்ள சாட்சிகள் ஆகும். ஜெனிக்கே, கெரிக்கே மற்றும் இன்னும் பல குருவானவர்கள் மற்றும் உபதேசியார்களால் போன்ற தேவ மனிதர்களால் விதைக்கப்பட்ட விசுவாசத்தின் விதை, சத்தியநாதன் போன்ற தேவ பிள்ளைகளின் கண்ணீராலும் ஜெபத்தாலும் போதனையினாலும் வளர்க்கப்பட்டது. ஆலயங்கள் அழிக்கப்பட்ட அதே இடத்தில், மக்களின் கரங்களாலேயே புதிய தேவாலயங்கள் எழும்பியது, சாத்தானின் கோட்டைகளை கிறிஸ்துவின் சபை தகர்த்தெறியும் என்பதற்கு அடையாளமாக நின்றது. மணப்பாடு கிறிஸ்தவர்களின் வீழ்ச்சியும், பின்னர் அவர்கள் மனந்திரும்பி தங்களை ஒப்புக்கொடுத்ததும், “கலப்பையின்மேல் தன் கையை வைத்துப் பின்னிட்டுப்பார்க்கிற எவனும் தேவனுடைய ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவன் அல்ல” லூக்கா 9:62: என்ற வசனத்தை நமக்கு நினைவுப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு விக்கிரகங்களை வணங்குவது மாத்திரம் அல்ல அந்த விக்கிரக கோவிலுக்கு வரிகளை செலுத்துவதும் தவறு என்ற சரியான கண்டிந்து கொள்ளும் போதனைகள் இருந்ததைக் காண முடிகிறது.

ஒருபுறம், ஆத்துமாக்களின் அறுவடை, புதிய ஆலயங்களின் பிரதிஷ்டை, ஞானஸ்நானத்தின் மகிழ்ச்சி; மறுபுறம், திருவிதாங்கூரில் மூடுப்பட்ட கதவுகள், நிதி நெருக்கடியின் பாரம், அதிகாரிகளின் அடக்குமுறை என வெளிச்சமும் இருளும் மாறி மாறி வந்தன. ஆனாலும், சத்தியநாதனோ, மக்களோ சோர்ந்துபோகவில்லை. ஏனென்றால், அவர்கள் தங்கள் கண்களை சூழ்நிலைகளின் மேல் அல்ல, கிறிஸ்துவின் மேல் வைத்திருந்தார்கள். துன்புறுத்தல்களின் அக்கினிச் சூளையில்தான், கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வடிவில் தேவன் தம்முடைய மக்களுக்கு ஒரு விடுதலையின் வாசலைத் திறந்தார்..

இன்று திருநெல்வேலியின் திருச்சபைத் தூண்களாக உயர்ந்து நிற்கும் நாசரேத்தும், சாயர்புரமும், பண்ணைவிளையும் அன்று சிறிய விசுவாசக் குழுக்களாகத் தொடங்கப்பட்டவையே. அன்று சத்தியநாதன் சுமந்த பாரம், இன்று நம் ஒவ்வொருவரின் தோள்களிலும் இருக்கிறது. நம்முடைய முன்னோர்கள் சந்தித்த அதே சோதனைகள் வேறுபட்ட வடிவில் இன்றும் நம்மைச் சந்திக்கின்றன. உலகத்தின் அநீதிகளும், சபைக்குள்ளான போராட்டங்களும், சண்டைகளும், பணம் மற்றும் பதவி ஆசைகளும், ஜெப குறைவுகளும், ஊழியத்தின் பற்றாக்குறைகளும் நம்மையும் சோர்வடையச் செய்யலாம். ஆனால், அன்று அவர்களை வழிநடத்திய அதே பரிசுத்த ஆவியானவர் இன்றும் நம்மோடு இருக்கிறார்.

சோதனைகளை சந்தித்த திருச்சபையை, கிறிஸ்துவின் தாங்கும் கிருபையின் கரம் சந்தித்தது;

அழிவு அல்ல, திடமான எழுப்புதலே அதன் முடிவானது!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்.....

படைத்தவரின் பாதையில்,

திருமதி. ரெமினா சுஜித்