முந்தைய அத்தியாயத்தில் திருநெல்வேலி திருச்சபையின் போற்றப்படும் சத்தியநாதன், கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக 1805-ல் தஞ்சாவூர் திரும்பியதையும், மிஷனுக்குள் எழுந்த உள்ளூர் மற்றும் வெளியூர் பிரிவுச் சிக்கல்களையும் கண்டோம். 20 ஆண்டுகள் அயராது உழைத்து, சிறிய சபைகளை ஆயிரக்கணக்கானோர் கொண்ட மாபெரும் திருச்சபையாக மாற்றிய சத்தியநாதனின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப, உபதேசியார் ஞானப்பிரகாசம் பொறுப்பேற்றார். மதுரை மற்றும் திண்டுக்கல் பகுதிகளிலும் ஊழியம் விரிவடைந்த நிலையில், பாளையங்கோட்டை ஊழியத்திற்காக கோல்ஹாஃப் ஒரு புதியவரை வரவழைக்கத் திட்டமிட்டார். அந்தப் புதிய ஊழியர் யார்? அவர் வருகையால் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்ன? என்பதை இந்த மாதத் தொடர்ச்சியில் காண்போம்.
திருநெல்வேலியில் ரிங்கல்தௌபே, 1806 முதல் 1808 வரை:
சிலேசியாவில் உள்ள ப்ரெசெக்கிற்கு அருகிலுள்ள ஷிடெல்விட்ஸின் விகாரான கோட்லீப் ரிங்கல்தௌபேவின் முதல் குழந்தை இவர். அவர் ஆகஸ்ட் 8, 1770 இல் பிறந்தார். இந்தியாவின் தெற்கே முதல் புராட்டஸ்டன்ட் மிஷனரி ஆவார். வில்லியம் டோபியாஸ் ரிங்கல்தௌபே 1804 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் தொடக்கத்தில் தரங்கம்பாடிக்கு வந்து சேர்ந்தார். அவர் 1797 ஆம் ஆண்டில் S.P.C.K. இன் மிஷனரியாக கல்கத்தாவுக்குச் சென்றார், ஆனால் அடுத்த ஆண்டு ஐரோப்பாவுக்குத் திரும்பினார், தனது உதவித்தொகை போதுமானதாக இல்லை என்றும், அங்கு பயன்பாடு செய்வதற்கான வாய்ப்பு இல்லை என்றும் கூறினார். 1803 ஆம் ஆண்டில் அவர் லண்டன் மிஷனரி சங்கத்தின் மிஷனரியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார், இது 1797 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. டேனிஷ் மிஷனரிகளால் தமிழ் நாட்டில் பணியாற்ற சங்கத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது, ரிங்கல்தௌபே "கோரமண்டல் கடற்கரைக்கு விரைவாகச் செல்ல வேண்டும். அங்கு அல்லது இலங்கையில் ஒரு மிஷனரியாகச் செயல்பட வேண்டும், பின்னர் திரு. கெரிக்கேயுடன் கலந்தாலோசித்த பிறகு எது மிகவும் விரும்பத்தக்கதாகத் தோன்றுகிறதோ அதைச் செய்ய வேண்டும்." என்று கூறப்பட்டது.
இரண்டு புதிய மிஷனரிகளான கிரான் (Cran) மற்றும் டெஸ்கிரான்ஜஸ் (Desgranges) அவருடன் 1804 ஆம் ஆண்டில் பயணம் செய்தனர். அவர்கள் தரங்கம்பாடிக்கு வந்தவுடன், சென்னைக்குச் சென்று பணியாற்ற தயாராகினர்; ஆனால் ரிங்கல்தௌபே, சில மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு கடிதத்தில் கூறியது போல, ஐரோப்பியர்கள் வசிக்கும் பெரிய நகரங்களில் மிஷனை அவ்வளவாக சிறப்பாக நடத்த முடியாது என்று நினைத்தார், ஏனெனில் அவர்கள் சில சமயங்களில் மிஷனரியின் பக்தியுள்ள பிரயாசங்களையும் முயற்சிகளையும் எதிர்க்கிறார்கள், எனவே தெற்குப் பகுதியைப் பற்றி நினைத்தார், மேலும் 1806 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாத இறுதிக்குள்ளேயே திருநெல்வேலியில் உள்ள சபைகளுக்கு உதவச் செல்ல முன்மொழிந்தார், ஏனெனில், "ஒரு மேய்ப்பன் இல்லாததால் அவை ஏற்கெனவே சிதறத் தொடங்கிவிட்டன" என்று அவர் கேள்விப்பட்டிருந்தார். ஏப்ரல் மாதத்தில் அவர் மனப்பாட்டில் உள்ள டச்சு வர்த்தக நிலையத்தைச் சேர்ந்த திரு. கிராஷனுக்கு (Gratian) கடிதம் எழுதினார், அது ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நிலையம் என்று அவர் கேள்விப்பட்டிருந்தார்; திரு. கிராஷன் அவருக்குப் பதிலளித்தார், மேலும் ஜூன் 8 ஆம் தேதி ஒரு பொதுவான நண்பருக்கு எழுதிய இரண்டாவது கடிதத்தில், கிறிஸ்தவர்கள் கடுமையான துன்புறுத்தல்களைச் சந்தித்து வருவதால், விரைவில் வருமாறு அவரை வலியுறுத்தினார். அந்நேரத்தில் ஒரு கிராமத்தின் உபதேசியார் பாளையங்கோட்டைக்குத் தப்பியோட வேண்டியிருந்தது,
அதே சமயம், படுகாபட்டியிலிருந்து வந்த ஆத்திரமடைந்த கூட்டம், கிராமத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கிறிஸ்தவர்களின் வீடுகளைக் கொள்ளையடித்தது, மேலும் அவர்களது குடும்பங்களை உதைத்து, சவுக்கால் அடித்து, மற்ற மோசமான முறையில் துன்புறுத்தியது; இவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்ததாலும், பயத்தாலும் தன் வீட்டிற்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்த உபதேசியார் ஏசடியானைத் தாக்கி, உடைமைகளைப் பறித்து, கொள்ளையடித்து, கடுமையாகத் தாக்கவும் தயங்கவில்லை."
அதே நேரத்தில், திருவிதாங்கூரிலிருந்து ரிங்கல்தௌபேக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது, அது அவரை மிகவும் கவர்ந்தது. தென் திருவிதாங்கூரிலுள்ள மயிலாடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த வேதமாணிக்கம் என்ற ஒருவர், சிதம்பரத்தில் உள்ள பெரிய சிவன் கோவிலுக்குச் சென்றபோது, அது புனித ஸ்தலம் உலகமயமாய் இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் ஏமாற்றமடைந்தார், மேலும் அங்கு வந்ததற்காக அவரைக் கடிந்து கொண்டு, வீடு திரும்புமாறு கட்டளையிட்ட ஒரு தரிசனத்தைக் கண்டார். வீடு திரும்பியதும், அவர் தனது உறவினர்கள் சிலர் வசித்த தஞ்சாவூரில் தங்கினார், அவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள்; அவர்கள் அவரை கோல்ஹாஃபிடம் அழைத்துச் சென்றனர், அவர் அவருக்கு போதனை கொடுத்து விரைவில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தார். பின்னர் அவர் தனது வீட்டிற்குத் திரும்பி, தனது உறவினர்களுக்கும் அண்டை வீட்டாருக்கும் கிறிஸ்துவைப் பற்றி கூற நினைத்தார் ,ஆனால் அவருடன் வந்த அவரது உறவினர்களைக் கொண்ட ஒரு குழு எதிர்ப்பையும் துன்புறுத்தலையும் சந்தித்தது, அவர் மேலும் ஆலோசனைக்காக மீண்டும் தஞ்சாவூருக்கு வந்தார். அவர் ரிங்கல்தௌபே தெற்குப் பகுதிக்குச் செல்ல நினைத்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் அங்கு வந்து சேர்ந்தார், கோல்ஹாஃப் அவரை தரங்கம்பாடிக்கு ரிங்கல்தௌபேயைப் பார்க்க அனுப்பினார்.
ரிங்கல்தௌபே இறுதியாக திருநெல்வேலியில் உள்ள பணியை எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தார், மேலும், திருவிதாங்கூரிலும் சில பணிகளைச் செய்ய முடிவு செய்தது போல் தெரிகிறது. 1805 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 4 ஆம் தேதி லண்டன் மிஷனரி சங்கத்திற்கு எழுதிய கடிதத்தில், அவர் தென் திருநெல்வேலி பகுதியின் பொதுவான விளக்கத்தைக் கொடுத்தார், மேலும் திரு. வில்லியம் வீட்லி அவருக்கு உதவியாளராகச் சேர முடியும் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தி, பின்வரும் முன்மொழிவுகளை முன்வைத்தார்:
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள முழு மிஷனையும் சங்கம் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டால், ஆண்டுச் செலவு பின்வருமாறு இருக்கும்:
ரிங்கல்தௌபேக்கு £ 100வீட்லிக்கு £ 100முப்பது உபதேசியாளர்களுக்கு £ 300ஆண்டுக்கு மொத்தம் £ 500.
திருநெல்வேலியில் ஏற்கனவே ஐந்தாயிரம் பேர் கிறிஸ்துவை தங்கள் சொந்த ரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டு மனமாற்றம் அடைந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது, அதன்படி அவர்களில் ஒருவரின் நன்மைக்காக எங்கள் சங்கத்தின் ஆண்டுச் செலவு 2 ஷில்லிங் 4 பென்ஸ் ஆக இருக்கும்."
ஒரு மிஷனரி அவர்களிடையே வந்தவுடன் மனமாற்றம் அடைந்தவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் என்ற நியாயமான நம்பிக்கை உள்ளது. சங்கம் இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டால், நான் ஒருவேளை உபதேசியாளர்களில் பாதியை மனமாற்றமடையாதவர்கள் என்று நீக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன். இது செலவைக் கணிசமாகக் குறைக்கும். காலப்போக்கில், உபதேசியாளர்களின் எண்ணிக்கையை மேலும் குறைக்கலாம் என்றும், அவர்களுக்குப் பதிலாக, சில பயணப் பிரசங்கிகள் தங்கள் பணியைத் தொடரலாம் என்றும், ஒவ்வொரு சபையிலும் மிகவும் பக்தியுள்ளவர்கள் தலைவர்களாகவும், போதகர்களாகவும் செயல்படலாம் என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.
இருப்பினும், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, திருநெல்வேலி மிஷன் மிகவும் செலவுமிக்க திட்டமாக இருக்கும் என்று சங்கம் நினைத்தால், நான் அந்த மாகாணத்தின் ஒரு பகுதியில் தொடர்ந்து தங்கி, எனது சொந்த சிறிய மிஷனைத் தொடங்க வேண்டுமா? அத்தகைய சூழ்நிலையில், எந்த யோசனை மிகவும் பொருத்தமானதாக அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறது? இந்தக் கேள்வியை இன்னும் சரியான முறையில் விவாதிக்க, எங்கள் இயக்குநர்களுக்கு எதிர்காலத் தகவல்தொடர்புகளில் விரிவான தகவல்களை வழங்குவேன்.
சங்கத்தின் இயக்குநர்கள் ரிங்கல்தௌபேயின் உடனடி திட்டங்களை பெருமளவில் ஏற்றுக்கொண்டனர், ஆனால் முழு திருநெல்வேலி மிஷனையும் பொறுப்பேற்கும் யோசனை குறித்து எச்சரிக்கையாக இருந்தனர், மேலும் 1806 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 30 ஆம் தேதி ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினர்: "திரு. ரிங்கல்தௌபே 1805 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 4 ஆம் தேதி தேதியிட்ட கடிதத்தில் விவரித்த திருநெல்வேலி நாட்டில் மிஷனை மேலும் முன்னெடுப்பதன் மகத்தான முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, திரு. வீட்லி அல்லது வேறு ஒருவரை ஆண்டுக்கு £100 க்கு மிகாமல் கொடுத்து பணிக்கு அமர்த்த அவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்படுகிறது."
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள முழு மிஷனையும் சங்கத்தின் ஆதரவின் கீழ் கொண்டுவருவதன் பொருத்தத்தை திரு. ரிங்கல்தௌபே பரிந்துரைத்துள்ளார் - இந்த விஷயம் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தோன்றுவதால், அவரிடமிருந்து மேலும் முழுமையான தகவல்களைப் பெறுவது விரும்பத்தக்கது - இந்த இடைக்காலத்தில் அவருக்கு £100 கொடுக்கப்படுகிறது.
சத்தியநாதனின் இடமாற்றத்தால் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நிரப்ப, தேவன் ரிங்கல்தௌபே என்ற வைராக்கியமுள்ள ஊழியரை ஆயத்தம் செய்ததை இந்த வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது.வேதமாணிக்கம் கண்ட தரிசனமும், அதே காலகட்டத்தில் ரிங்கல்தௌபே தெற்கு நோக்கி வர எடுத்த முடிவும் எதேச்சையான நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை தேவனுடைய துல்லியமான திட்டமிடலாகும். ஒருபுறம் உபத்திரவங்கள், மறுபுறம் பணப்பற்றாக்குறை, லண்டன் மிஷனரி சங்கத்தின் தயக்கம் என பல சவால்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், சுவிசேஷத்தின் ஒளி அணையாமல் காக்கப்பட தேவன் புதிய பாதைகளைத் திறப்பதை இங்கே காண்கிறோம். மனிதர்கள் முழுமையாகப் பொறுப்பேற்கத் தயங்கினாலும், தேவன் தமது ஊழியத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளப் போதுமானவர் என்பதற்கு ரிங்கல்தௌபேக்குக் கிடைத்த அனுமதி ஒரு சான்றாகும்.
இன்று நாமும் எத்தனையோ நிச்சயமற்ற சூழ்நிலைகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் அல்லது எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் ஊழியம் செய்ய நேரலாம். ஆனால், மயிலாடியில் வேதமாணிக்கத்தையும், தரங்கம்பாடியில் ரிங்கல்தௌபேயையும் இணைத்து சரித்திரம் படைத்த அதே தேவன், இன்றும் தமது சித்தத்தை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறார். வசதிகளை விட தேவனுடைய அழைப்பிற்கே முன்னுரிமை கொடுக்கும்போது, அது தலைமுறைகளை மாற்றும் சரித்திரமாக மாறும்.
ரிங்கல்தௌபேயின் வருகை திருநெல்வேலி மற்றும் தென் திருவிதாங்கூர் சரித்திரத்தில் எத்தகைய மாற்றங்களை உண்டாக்கியது? அந்த "ஐந்தாயிரம்" ஆத்துமாக்களின் விசுவாசப் பயணம் எப்படித் தொடர்ந்தது? என்பதை அடுத்த இதழில் காண்போம்.
“சுகபோகம் துறந்து, சிலுவைதனைச் சுமக்க,
புறப்பட்டான் ஒரு வீரன் தென்னாடு நோக்கி.
மனிதன் தயங்கினாலும், மாறாத தேவன்,
தடைகளை உடைத்துத் திறப்பார் புது வழி!”
தொடர்ந்து பயணிப்போம்……