முந்தைய அத்தியாயத்தில், மிஷனரி ரிங்கல்தௌபே திருநெல்வேலி மற்றும் திருவிதாங்கூர் பகுதிகளில் ஆற்றிய ஊழியத்தின் இறுதி நாட்களையும், அவர் விட்டுச்சென்ற அழியாத முத்திரையையும் பார்த்தோம். அதன் தொடர்ச்சியாக இந்த மாதக் கட்டுரையில், அவர் சென்றபின் 1808 முதல் 1816 வரையிலான காலகட்டத்தில் திருநெல்வேலி திருச்சபை சந்தித்த பெரும் சவால்கள், கொடிய காய்ச்சல், பஞ்சத்தின் பிடியில் மக்கள் பட்ட பாடுகள் மற்றும் புதிய போதகர்களின் வருகை குறித்த வரலாற்றுப் பதிவுகளைக் காண்போம்.

திருநெல்வேலியில் ரிங்கல்தௌபேயின் பணி குறுகிய காலமாக இருந்தாலும், அவரது நினைவுகள் அங்கும், அவரது முக்கியப் பணித்தளமான தென் திருவிதாங்கூரிலும் நிலைத்து நிற்கின்றன. அவர் வறுமையையோ அல்லது சந்நியாசத்தையோ நேரடியான ஆவிக்குரிய மதிப்பாகக் கருதவில்லை என்ற ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், அவரை 'முதல் புராட்டஸ்டன்ட் மிஷனரி சாது' என்று நியாயமாக வர்ணிக்கலாம். வாழ்வதற்கு ஒரு சிறிய குடிசை, உண்பதற்குக் கிராமத்து உணவு ஆகியவை மட்டுமே அவரது தேவைகளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தன. பயணம் செய்யும் போது தவிர மற்ற நேரங்களில் அவர் தன் முதுகில் ஒரு கோட் அணிவது அபூர்வம் (கர்னல் ட்ரொட்டர் (Col. Trotter) கொடுத்த ஒரு கோட் மற்றும் ஓரிரு உடைகள் மட்டுமே அவரிடம் இருந்தன). தனது சம்பளத்தை அவர் பனை ஓலைகளுக்காகவோ அல்லது சுவிசேஷகர்களுக்காகவோ செலவிட்டார்.

இரட்சகர் இயேசு கிறிஸ்து மீது ஆழ்ந்த தனிப்பட்ட பக்தி கொண்டவராகவும், கண்கூடாக ஜெப ஆவியோடும் வாழ்ந்த இந்த வாழ்க்கை இந்தியர்களால் மிகவும் மதிக்கப்பட்டது மற்றும் ரசிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், ஆங்கிலேயர்கள் அவரது அர்ப்பணிப்பையும் பக்தியையும் ஏற்றுக்கொண்டாலும், அவரை ஒரு வித்தியாசமான மனிதராகவே (eccentric) கருதினர். ஹஃப் (Mr. Hough) என்பவர் தனது 'இந்தியாவில் கிறிஸ்தவத்தின் வரலாறு' (தொகுதி IV, ப. 284, கால்டுவெல் நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது, ப. 166f) என்ற நூலில் அவரது குணாதிசயங்களைப் பற்றி சற்றுக் குறைவான மதிப்பீட்டையே (depreciatory view) அளித்துள்ளார். ரிங்கல்தௌபேயை நன்கு அறிந்த சில மிஷனரிகளும் மற்றவர்களும், அவரது செயல் திட்டங்கள், அவரது நாட்குறிப்புகள் மற்றும் L.M.S.-உடனான அவரது கடிதப் பரிமாற்றங்கள் ஆகியவற்றைப் பார்க்கும்போது, அவர் முற்றிலும் தீவிரமான, வழக்கத்திற்கு மாறான சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தக்கூடியவர் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

வரலாற்றுப் பதிவுகளின் பற்றாக்குறை (1808 - 1816):1808 முதல் 1816 வரையிலான ஆண்டுகளில் திருநெல்வேலி மிஷனரிப் பணிகள் குறித்து மிகக் குறைவான தகவல்களே நமக்குக் கிடைக்கின்றன. இதற்கு முக்கியக் காரணம், தஞ்சாவூர் மற்றும் திருச்சிராப்பள்ளி மிஷனரிகளின் அறிக்கைகள் மற்றும் கடிதங்கள் அடங்கிய 'நியூ கெஷிச்டே' (Neue Geschichte) என்ற வெளியீட்டிற்குத் தகவல்கள் செல்லாததே ஆகும்; முந்தைய அத்தியாயங்களில் நாம் அதிலிருந்தே பல தகவல்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளோம். இதன் ஆசிரியர்களால் 1808 முதல் 1815 வரை எந்தப் புதிய பகுதிகளையும் வெளியிட முடியவில்லை. ஐரோப்பாவில் நடந்த போர் காரணமாகப் பல ஆண்டுகளாகத் தகவல் தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டதும் இதற்குக் காரணம் என்றும், மிஷனரிகள் அனுப்பியதாகக் கூறப்படும் பல நாட்குறிப்புகளும் அறிக்கைகளும் தங்களுக்கு வந்து சேரவில்லை என்றும் 1815-ல் அவர்கள் விளக்கமளித்தனர்.

இருப்பினும், அந்தக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சில நாட்குறிப்புகள் மற்றும் கடிதங்கள் இறுதியில் 'நியூ கெஷிச்டே'-வில் வெளியிடப்பட்டன, மேலும் சில தகவல்கள் S.P.C.K. கிழக்கு இந்திய மிஷன் குழுவின் அறிக்கைகளிலும் காணப்படுகின்றன. ஆனால் திருநெல்வேலியைப் பற்றிய தகவல்கள் குறைவாக இருப்பதற்குப் பெரிய காரணம் என்னவென்றால், அங்குள்ள திருச்சபையின் வாழ்வு குறித்து மிஷனரிகளால் அறிக்கை அளிக்க ஏதுமில்லாமல் இருந்ததுதான். இந்தக் காலகட்டத்தில் எந்த மிஷனரியும் திருநெல்வேலிக்கு வரவில்லை; 1810-ல் சத்தியநாதன் ஒரு குறுகிய பயணம் மட்டுமே மேற்கொண்டார்; மேலும் இந்தக் காலகட்டத்தின் கடைசி இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே ஒரு இந்திய குருவானவர்கள் அந்த மாவட்டத்தில் பணியமர்த்தப்பட்டார்.

இந்திய குருவானவர்களின் அபிஷேகம் (1811):இந்தக் காலகட்டத்தில் போலே (Pohle) திருச்சியிலும், கோல்ஹாஃப் (Kohlhoff) தஞ்சாவூரிலும் "ஆங்கில மிஷனரிகளாகப்" பணியாற்றினர். கெரிக்கே (Gericke) என்பவருடன் பதினொரு ஆண்டுகள் வேப்பேரியில் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய ஹார்ஸ்ட் (Horst) என்பவர், 1806-ல் குருத்துவ அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு, தஞ்சாவூரில் கோல்ஹாஃபுடன் இணைந்தார், ஆனால் அவர் 1810-ல் இறந்துவிட்டார். இந்திய குருவானவர்களின் தேவையை அவர்கள் கடுமையாக உணர்ந்தனர். 1807-ல் சில உபதேசியர்களை குருவானவர்களாக அபிஷேகம் செய்ய அவர்கள் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஆனால், "இந்திய மத சமூகமும் மிஷனரிகளும் பெரிதும் விரும்பிய, முறையான திருச்சபை அமைப்பு (regular Church Establishment) நிறுவப்படும் வரை, அதாவது அதிக அதிகாரத்துடனும் முறையான ஒழுங்குடனும் அபிஷேகங்கள் செய்யப்படக்கூடிய ஒரு சாதகமான காலம் வரும் வரை இதனை ஒத்திவைப்பதே விவேகமானது என்று கருதப்பட்டது" என்று நமக்குக் கூறப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்தியாவில் ஒரு ஆங்கிலிகன் பிஷப் ஆட்சி (Anglican episcopate) உருவாகும் என்ற இந்த எதிர்பார்ப்பு முன்கூட்டியே கணிக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். 1810-ல் S.P.C.K., தென்னிந்திய மிஷன்களில் சிரியன் குருக்கள் பணியமர்த்த முடியுமா என்று தங்கள் மிஷனரிகளிடம் கேட்டது. இதற்குப் பதிலளித்த கோல்ஹாஃப் மற்றும் ஹார்ஸ்ட், அந்த குருவானவர்கள் முப்பத்தொன்பது வேத சித்தாந்த பிரமாணங்கள் (Thirty-nine Articles), அகஸ்டன் பாவ அறிக்கை (Augustan Confession), நிசேயா விசுவாசப் பிரமாணத்திற்கும் (Nicene Creed) எதிரான உபதேசங்களைக் கொண்டிருப்பதால், அவர்களுடன் இணைவதை நிராகரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதாக ஒரு குறிப்பாணை மூலம் தெரிவித்தனர். போலேயும் இதை ஒப்புக்கொண்டார், ஆனால் அவர்களின் மொழியை அறிந்த ஒருவர் ஓரிரு ஆண்டுகள் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தால், சிரியர்களின் தற்போதைய நிலைமையை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று பரிந்துரைத்தார்.

இறுதியாக, இனியும் காத்திருக்க முடியாது என்று மிஷனரிகள் முடிவு செய்தனர். S.P.C.K.-யும் எவ்வித ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்காததால், போலும், கோல்ஹாஃபும் மற்றும் சத்தியநாதனும் சேர்ந்து 1811 மார்ச் 17 அன்று திருச்சியில் ஞானப்பிரகாசம், அடைக்கலம், வேதநாயகம் மற்றும் ஆபிரகாம் ஆகிய நான்கு உபதேசியர்களைப் குருவானவர்களாக அபிஷேகம் செய்தனர். திருநெல்வேலி சபைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள வேதநாயகம் உடனடியாகப் பாளையங்கோட்டைக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

கொடிய காய்ச்சலும் திருச்சபையின் பாதிப்பும் (1811 - 1813):எனினும், அங்கு அவரது பணி மிகக் குறுகிய காலமே நீடித்தது. அப்போது அங்குப் பரவிய கொடிய காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டு 1813-ல் அவர் பாளையங்கோட்டையில் இறந்தார். அவருக்குப் பதிலாக ஆபிரகாம் அனுப்பப்பட்டார், அவரும் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டுத் தஞ்சாவூருக்குத் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று, மேலும் 1815 அல்லது 1816 வரை அவரால் மீண்டும் திருநெல்வேலிக்குச் செல்ல முடியவில்லை.

உண்மையில், 1811 முதல் 1813 வரை திருநெல்வேலி, மதுரை மற்றும் ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் மிகக் கொடிய காய்ச்சல் (epidemic of fever) பரவியது. 1810-ன் இறுதியில் கடும் மழையும் பெரு வெள்ளமும் ஏற்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து அடுத்த பிப்ரவரியில் தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் கனமழை பெய்தது. மேலும் மார்ச் மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களிலும் பெரிய அளவில் மழை பெய்தது. பொதுவாகச் சில லேசான சாரல்கள் அல்லது லேசான இடியுடன் கூடிய மழை மட்டுமே பெய்யக்கூடிய அந்தப் பருவத்தில் இது மிகவும் அசாதாரணமானதாகும். இதனால் ஏற்பட்ட காய்ச்சல், அநேகமாக மிகவும் கடுமையான மலேரியாவாக இருக்கலாம், இது மேற்கு மலைத்தொடர்களில் இருந்து தொடங்கி மாவட்டம் முழுவதும் பரவியது.

இந்தக் காய்ச்சல் மிகவும் வீரியம் மிக்கதாக இருந்தது, இதனால் தாக்கப்பட்ட பலர் மூன்றே நாட்களில் இறந்தனர். இறப்பு விகிதம் பயங்கரமாக இருந்தது; சில இடங்களில் மக்கள் தொகையில் பாதிப் பேர் இறந்துவிட்டதாகக் கூறப்பட்டது. இழப்பு மற்றும் வெள்ளத்தின் பாதிப்புகள் இணைந்து விரைவில் பஞ்சத்தைக் கொண்டுவந்தன. டிசம்பர் 1812 முதல் பிப்ரவரி 1813 வரையிலான மூன்று மாதங்களில் ராமநாதபுரம் நகரில் ஆறு பேரில் ஒருவர் இறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பஞ்சத்தின் விளைவாக ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தென் மாவட்டங்களில் இருந்து திருச்சிராப்பள்ளியின் சுற்றுப்புறங்களுக்குத் தப்பி ஓடிவிட்டதாகப் போலும் அறிக்கை அளித்தார். 1811 மே மாதத்தில் அதிகாரிகளால் ஒரு மருத்துவக் குழு கூட்டப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் அளித்த பரிந்துரைகளான கட்டில்களில் தூங்க வேண்டும், கதகதப்பான ஆடைகளை அணிய வேண்டும், நல்ல உணவை உண்ண வேண்டும் என்பன போன்ற அறிவுரைகள், பயிர்களை இழந்து ஏற்கனவே பாதிப் பட்டினியில் கிடந்த கிராமவாசிகளுக்குப் பெரிய அளவில் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகவே இருந்தன.

1811 ஆகஸ்டில் வேதநாயகம் அவர் இறப்பதற்கு முன்பதாக கோல்ஹாஃபுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் இந்தத் தொற்று காய்ச்சலால் ஏற்கனவே 20,000-க்கும் மேற்பட்டோர் இறந்துவிட்டதாகவும், காய்ச்சலுடன் சேர்ந்து திருநெல்வேலி மாகாணத்தின் பிற மாவட்ட மக்கள் விலக்களிக்கப்பட்ட சில கூடுதல் வரிகளும் கட்டாயமாக்கப்பட்டதால், அவரது மாவட்டத்தில் உள்ள அனைத்துக் கிறிஸ்தவர்களும் வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் சிதறிச் சென்று, புறஜாதிகளின் மற்ற கிராமங்களில் குடியேற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். காய்ச்சலால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையாலும், பலரின் பின்வாங்குதலினாலும் திருநெல்வேலியில் கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவு குறைந்தது.

காய்ச்சல் காரணமாகத் திண்டுக்கல் அல்லது மதுரை பற்றி எந்த அறிக்கையும் தர முடியவில்லை என்று 1812-ல் மிஷனரிகளின் கடிதம் ஒன்று கூறுகிறது. இது மக்களின் கிறிஸ்தவ ஒழுக்கத்தைக் கடுமையாகப் பாதித்திருந்தது, மேலும் கிறிஸ்தவர்கள் துரதிர்ஷ்டவசமாக மற்றவர்களுக்கு மோசமான முன்னுதாரணமாக இருந்தனர். 1813-ல் இந்தக் காய்ச்சல் தொடர்ந்து அந்த மாவட்டங்களில் கோரத்தாண்டவம் ஆடியதால் அங்கு எந்த உபதேசியாரையும் கிறிஸ்துவின் பணிக்காக அனுப்ப முடியவில்லை என்று அவர்கள் மீண்டும் அறிக்கை அளித்தனர்; இருப்பினும் 1814-ன் தொடக்கத்தில் மக்கள் மீண்டும் திண்டுக்கல் மற்றும் மதுரையில் குடியேறத் தொடங்கியுள்ளனர் என்றும், அங்குச் சிறிய காவல் படைகள் நிறுத்தப்பட்டுள்ளதால், விரைவில் மிஷனைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் அங்கு வாழ்வார்கள் என்று தாங்கள் நம்புவதாகவும் அவர்கள் எழுத முடிந்தது. இது உண்மையில் விரைவில் நடந்தது, 1815-ன் இறுதியில் மதுரை மற்றும் திண்டுக்கல்லில் 52 கிறிஸ்தவர்கள் இருந்தனர். சிவகங்கையில் உள்ள சிறிய சபை சமீபத்தில் கணிசமான வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளதாகவும், அங்கு ஒரு தேவாலயம் கட்ட தான் விரும்புவதாகவும், ஆனால் ஒரு துண்டு நிலம் கூடக் கிடைக்கவில்லை என்றும் கோல்ஹாஃப் 1814-ல் எழுதினார்.

1816-ஆம் ஆண்டில், கல்கத்தாவின் முதல் பிஷப்பாக 1814 நவம்பரில் வந்தடைந்த பிஷப் மிடில்டன் (Bishop Middleton), கொச்சி செல்லும் வழியில் திருநெல்வேலியைக் கடந்து சென்றார், மேலும் பாளையங்கோட்டை சபையை அவர் ஒரு கணம் பார்வையிட்டார். மார்ச் 22, 1816 தேதியிட்ட ஒரு கடிதத்தில் அவர் எழுதுகிறார்:

"தென்னிந்தியாவில் உள்ள திருநெல்வேலியின் தலைநகரான பாளையங்கோட்டையிலிருந்து நான் எழுதுகிறேன் என்பதை நீங்கள் கவனிப்பீர்கள். அதன் தென்கோடியான கன்னியாகுமரி (அல்லது கடலில் இருந்து இருபது மைல் தொலைவில் இருந்தாலும் மாலுமிகளின் அடையாளமாக விளங்கும் பிரம்மாண்டமான மலை, அது தவறாக முனையம் என்று அழைக்கப்படுகிறது) — நான் இப்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கும் ஜன்னலிலிருந்து வெறும் நாற்பது மைல் தொலைவில் அதன் உயர்ந்த மலையுச்சியைக் கண்முன் காட்டுகிறது. இன்னும் சில நாட்களில், திருவிதாங்கூர் செல்லும் வழியில் நான் அதன் மிக அருகில் செல்லப் போகிறேன், மேலும் கொச்சியில் (பத்திரிகைகள் எனக்குத் தெரிவிப்பது போல, பிஷப்பை அந்த மாகாணத்திற்குக் கொண்டு செல்ல பம்பாயில் இருந்து ஒரு கப்பல் புறப்பட்டுள்ளது), நான் மீண்டும் கடலில் பயணம் செய்யப் போகிறேன்."

"நேற்றைய மாலைப் பொழுதில் நடந்த ஒரு நிகழ்வை விட சுவாரஸ்யமான ஒன்றை எனது பயணத்தில் நான் சந்தித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் இந்த இடத்திலிருந்து சில மைல் தொலைவில் முகாமிட்டிருந்தேன் (ஏனெனில் நாங்கள் கூடாரங்களில் வசிப்பவர்கள், பல நாட்களாகச் சில உள்ளூர் குடிசைகளைத் தவிரச் சிறந்த எதையும் நாங்கள் பார்ப்பதில்லை); இரவு உணவை முடித்து எழுந்ததும், பல நபர்கள் தங்கள் மரியாதையைச் செலுத்தக் காத்திருப்பதாக எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. நான் வெளியே சென்றேன், ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் வழக்கம் போல, தரோகா (Darogah) எனப்படும் நூறு கிராமங்களுக்குப் பொறுப்பான ஒரு வகையான தலைமைக் காவலர், தனது அனைத்துப் பின்பற்றுபவர்களுடனும் வந்து பழங்கள் போன்றவற்றைக் கொடுத்து மரியாதை செலுத்தினார். நான் அவர்களை அனுப்பி வைத்ததும், மற்றொரு குழு வந்தது, அவர்களைச் சந்திக்க நான் அவ்வளவாகத் தயாராக இல்லை.

அவர்கள் திருநெல்வேலி கோயில்களைச் சேர்ந்த முப்பது அல்லது நாற்பது பிராமணர்கள் கொண்ட ஒரு குழுவினர். அவர்களும் பிஷப்பிற்கு மரியாதை செலுத்தவே வந்திருந்தனர், மேலும் அரசாங்கம் தங்களின் கோயில் நிலங்களின் விளைச்சலில் இருந்து மிகக் குறைவான தொகையையே தங்களுக்கு வழங்குவதாகவும், இதனால் அவர்களும் அவர்கள் மதமும் பட்டினியால் சாகும் அபாயத்தில் இருப்பதாகவும் முறையிட்டனர்; மேலும் இது சார்பாக நான் தலையிட வேண்டும் என்று மிகவும் இயல்பாகவே அவர்கள் என்னை எதிர்பார்த்தனர்! இதைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் ஒன்றை அறிய வேண்டும், அரசாங்கம் இங்கே ஒரு வகையான நிலச் சுவான்தாரர்களாக (lay-impropriators) செயல்படுகிறது. அவர்கள் கோயில் நிலங்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டு, கடமைகளைச் செய்வதற்கும் சடங்குகளின் செலவுகளுக்கும் எது நியாயமானது என்று நினைக்கிறார்களோ அதை வருமானத்திலிருந்து வழங்குகிறார்கள்; அந்த வகையில் அது தங்களுக்குப் போதாது என்று இந்தப் பிராமணர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்தக் கேள்வி முற்றிலும் எனது அதிகார வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்டது; ஆனால் கம்பெனியின் ஊழியர்கள் இதுபோன்ற நோக்கங்களுக்காக அரசாங்கம் வழங்கும் சலுகைகள் மிகவும் தாராளமானவை என்றே எனக்குப் பொதுவாக உறுதியளிக்கிறார்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார்.

ஆனால், மகிழ்ச்சியான பகுதி இனிமேல்தான் வரவிருக்கிறது..."

1808 முதல் 1816 வரையிலான காலகட்டம் திருநெல்வேலி திருச்சபைக்கு ஒரு கடுமையான சோதனைக் காலமாகவே அமைந்தது ஆனாலும் உபதேசியார்களும் குருவானவர்களும் மிஷனெரிகளும் கிறிஸ்துவுக்காக உழைத்தார்கள். முறையான ஐரோப்பிய மிஷனரிகள் இல்லாத நிலை, கொடிய காய்ச்சல், பஞ்சம் எனப் பல வழிகளில் திருச்சபை உபத்திரவங்களைச் சந்தித்தது. ஆயினும், தேவன் தம்முடைய மந்தையை முற்றிலுமாகக் கைவிடவில்லை. பிஷப் மிடில்டனின் வருகையும், அடுத்தடுத்து குருவானவர்கள், உபதேசியார்கள் மற்றும் மிஷனரிகள் எடுத்த முயற்சிகளும் இருண்ட சூழ்நிலையிலும் ஒரு நம்பிக்கையின் ஒளியைக் கொண்டுவந்தன. இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது, கிறிஸ்துவின் பாதையில் துன்பங்கள் வந்தபோது, பலர் பின்வாங்கினர். ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குள் விசுவாசமாக இருந்தவர்கள் மட்டுமே நிலைத்திருந்தார்கள். எப்படிப்பட்ட இன்னல் வந்தாலும், கிறிஸ்துவை விட்டு விலகாதவர்களாக நாம் வாழ வேண்டும்.

பிஷப் மிடில்டன் சந்தித்த நிகழ்வுகள் என்ன? அதனைத் தொடர்ந்து திருநெல்வேலி திருச்சபையின் அடுத்தகட்டப் பயணம் எவ்வாறு அமைந்தது? உபத்திரவங்களுக்குப் பின் தேவன் எப்படித் தம்முடைய சபையை மீட்டெடுத்தார்? என்பதை அடுத்த இதழில் விரிவாகக் காண்போம்.

“நோயும் பஞ்சமும் சூழ்ந்து மந்தை சிதறினாலும்,

மேய்ப்பனில்லா வேளையிலும் நல்ல மேய்ப்பன் சபையைத் தாங்கினாரே!

கடும் சோதனைகளைக் கடந்து, புதிய எழுச்சி விரைவில் மலர்ந்ததே!”

தொடர்ந்து பயணிப்போம்...

படைத்தவரின் பாதையில்,திருமதி. ரெமினா சுஜித்