கடந்த மாதத்தின் தொடர்ச்சியான அருள்திரு.சத்தியநாதன் மற்றும் ஜெனிக்கே (Jaenicke) என்ற மிஷனரியின் பயணங்களையும், அவரது பணிகளையும் தொடர்ந்து காண்போம் மற்றும் அவரோடு கெரிக்கே ஆற்றிய சுவிசேஷப் பணியைப் பற்றியும் காண்போம். திருநெல்வேலியின் தொடக்ககால சுவிசேஷப் பணிகளில் அனைத்து கிறிஸ்தவ சபைகளின் வளர்ச்சியும் அதன் சவால்களும் முக்கியமானவை. பல ஊர்களில் தேவாலயங்கள் கட்டப்பட்டு, கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள் பெருகிய காலகட்டம் இது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் ஐரோப்பிய மிஷனரிகளும் இந்திய உபதேசியார்களும் இணைந்து செயல்பட்ட விதமும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட சமூக அரசியல் சவால்களும் குறிப்பிடத்தக்கவை.
ஜெனிக்கே தூத்துக்குடியிலிருந்து மணப்பாடுக்குப் புறப்பட்டார், அவர் 11ஆம் தேதி மணப்பாடு வந்தடைந்தார்.
மணப்பாடு திருச்சபையும் தேவ கிரியைகளும்
மணப்பாடு திருச்சபையானது திரு. மெக்கர்ன் (Mr. Meckern) அவர்களின் முயற்சியால் உருவாக்கப்பட்டது, இதில் முந்நூறு நபர்கள் இருந்தனர். இவர்கள் பெரும்பாலும் நெசவாளர்கள், திரு. மெக்கர்ன் அவர்கள் இவர்களுக்கு வீடுகளை கட்டிக் கொடுத்ததோடு பணமும் முன்பணமாக வழங்கியதால், இவர்கள் தற்போது மிகுந்த வசதியுடன் வாழ்ந்தார்கள்; ஆனால் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் இவர்கள் தூத்துக்குடியை விட பின்தங்கிய நிலையில் இருந்த்தனர். இதை முன்கூட்டியே அறிந்ததாலும், அங்குள்ள உபதேசியார் திறமையற்றவர் என்பதையும் அறிந்து, அவர் திரு. மெக்கர்னிடம் சிறந்த நபரை நியமிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார்; அதிர்ஷ்டவசமாக அப்போது தூத்துக்குடியில் இரண்டு உபதேசியார்கள் இருந்தனர், உடனே திரு. மெக்கர்ன் அவர்களில் சிறந்தவரை இங்கே அனுப்பினார். அங்குள்ள கிறிஸ்தவர்களுக்கு மாலை நேரங்களில் வேலை இல்லாததால், அவர்கள் ஒவ்வொரு மாலையிலும் கிறிஸ்தவ கோட்பாடுகளையும், தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்கவும் ஜெபங்களை செய்யவும் தேவாலயத்திற்கு வர வேண்டும் என ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. உபதேசியார் நேர்மையான மற்றும் சுறுசுறுப்பான வாலிபர்; எனவே சபையின் நிலை விரைவில் மேம்படும் என அவர் நம்பினார். இதுவே பின் நாட்களில் மாலை ஆராதனைகள் நமது ஆலயங்களில் தொடர்ந்து நடை பெற உதவியது.
ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, ஜெனிக்கே பாளையங்கோட்டைக்கு (Palamcottah) திரும்பினார், வழியில் ஆழ்வார்திருநகரி (Alvártirunagari) மற்றும் பர்ப்பநாதபுரம் ஆகிய இடங்களில் நின்றார். பாளையங்கோட்டையில் தேவாலயம் அப்போது முடிக்கப்பட்டிருந்தது, மேலும் அங்கும் பூவானிக்கும் (Púvání) அவர் மேற்கொண்ட பயணங்கள் பற்றிய குறிப்புகள் பின்வருமாறு:
"ஜூலை 22 அன்று அவர் பர்ப்பநாதபுரத்தில் அவரது விடைபெறும் பிரசங்கத்தை நிகழ்த்தினார், 27ம் தேதி பாளையங்கோட்டையிலும், 29ம் தேதி பூவனியிலும்; கடைசியானது (பூவனியில் உள்ள) புதிய தேவாலயத்தின் பிரதிஷ்டை பிரசங்கமாக இருந்தது."
ஆகஸ்ட் 5ம் தேதி சிறப்பு வேலைக்காக பர்ப்பனாதபுரத்திற்கு சென்று, அங்கு பொதுவான ஆராதனையை நடத்தினார். ஆகஸ்ட் 9ம் தேதி பர்ப்பநாதபுர சபையின் மீது விழுந்த கடும் புயலை அவரால் தடுக்க முடிந்தது. கம்பெனி அரசாங்கத்தின் கீழ், அங்குள்ள கிறிஸ்தவர்கள் சில அரசு சேவைகளிலிருந்து விலக்கு பெற்றிருந்தனர்; ஆனால், நவாபின் ஆட்கள் அவர்கள் விலக்குப்பெற்ற பிறகும் அந்த சேவைகளைச் செய்யுமாறு வற்புறுத்தினர்; அவர்கள் மறுத்து, தங்களுக்காக பேசுமாறு அவரிடம் கெஞ்ச வந்தனர். அவர் அவர்களிடம் மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துரைத்தார், மேலும் பல விஷயங்களில் அவர்கள் தங்களுக்கும் திருநெல்வேலி கிறிஸ்தவர்கள் அனைவருக்கும் துன்புறுத்தலை அளிப்பார்கள் என்றும், அவர்களது தேவாலயங்கள் இடிக்கப்படும் என்றும், அவர்கள் இஸ்லாத்தை (Maniu) தழுவ நிர்பந்திக்கப்படுவார்கள் என்றும் சுட்டிக்காட்டினார். கிறிஸ்தவர்கள் என்றால் எப்போதும் கீழ்ப்படிதலுக்கு முன்மாதிரியாக இருக்க கடமைப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அவர்களுக்கு வலியுறுத்தி, நீண்ட நேரம் அறிவுறுத்தினார். அவர்கள் தங்கள் தவறுக்காக மனம் வருந்தி, தேவைப்படும் அனைத்தையும் செய்வதாக வாக்குறுதி அளித்தனர். ஆகஸ்ட் 12ம் தேதி, அவர்களின் முதல் மறுப்பால் எந்த தீங்கும் ஏற்படாது என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டார்.
ஜெனிக்கே இறுதியாக ஆகஸ்ட் 28ம் தேதி தஞ்சாவூருக்குப் புறப்பட்டார், சில நாட்கள் தூத்துக்குடியில் தங்கினார், அங்கு திரு. மெக்கர்ன் ஸ்வார்ட்ஷிடம் கிறிஸ்தவ கோட்பாடுகள் மற்றும் கடமைகள் குறித்த தமிழ் பிரசங்கங்களின் தொகுப்பை வெளியிடுமாறு கேட்டுக் கொண்டார், அச்சிடும் செலவை ஏற்க வாக்குறுதி அளித்தார், ஏனெனில் அத்தகைய புத்தகம் கர்நாடகத்தில் உள்ள உபதேசியார்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் இலங்கையின் (Ceylon) கிறிஸ்தவர்களுக்கும் பெரிதும் பயன்படும். அவர் தஞ்சாவூரில் அடிக்கடி காய்ச்சல் தாக்குதல்களால் அவதிப்பட்டார், மேலும் 1794 பிப்ரவரி வரை பாளையங்கோட்டைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை.
1793ல் திருநெல்வேலியில் குருவானவர் சத்தியநாதன் அவர்களின் பணி பற்றிய விவரங்கள் நம்மிடம் இல்லை, ஆனால் கால்ட்வெல் தயாரித்த மிஷன் பதிவேட்டின் நகல் பெரும்பாலும் பாளையங்கோட்டை அருகில் உள்ள பல்வேறு கிராமங்களில் தனிநபர்களின் கணிசமான எண்ணிக்கையைக் காட்டுகிறது. சிவந்திபட்டியில் மூன்று அல்லது நான்கு மறவர் இன மக்கள் கூட்டத்தை சார்ந்த குடும்பங்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்றனர்.
ஜெனிக்கே அவர்கள் 1794 பிப்ரவரி 19ம் தேதி தஞ்சாவூரிலிருந்து பாளையங்கோட்டைக்குக் கிளம்பி , மார்ச் 18ம் தேதி பாளையங்கோட்டையை அடைந்து, 1795 ஜூலை 7ம் தேதி வரை அங்கேயே தங்கினார். ஆனால் அவரது நாட்குறிப்பு அவர் அடிக்கடி உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்ததையும், சுற்றுப்பயணம் குறைவாகவே மேற்கொள்ள முடிந்ததையும் காட்டுகிறது, அவர் பாளையங்கோட்டைக்கு சுமார் ஆறு முறை பயணித்ததாகவும், பூவனிக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை சென்றதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்;
ஜெனிக்கே நாட்குறிப்புகளில் இருந்து : ஒரு சமயம் பூவானியில், "முழு மாவட்டத்திலும் உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் ஒன்று கூடினர்; அவர்கள் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்டவர்கள். நான் இரண்டு பிரசங்ககளை வழங்கினேன், மேலும் பல தனிநபர்களுடன், குறிப்பாக பிரிந்து போக விரும்பிய இரண்டு திருமணமான தம்பதிகளுடன் பேசினேன்; அவர்கள் இணக்கமாயினர்."
சேரன்மகாதேவி (Sharmadevi) மற்றும் அம்பாசமுத்திரம் (Ambasamudram) ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றபோது, அவர் பிந்தைய இடத்தில் சில கிறிஸ்தவர்களைக் கண்டார்; அவர் பாஞ்சலங்குறிச்சியில் (Panjalamkurichi) உள்ள "கிறிஸ்தவர்களிடம்" பிரசங்கித்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார். ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை அவர் ஆத்தூரில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கினார், அங்கு சில கிறிஸ்தவர்கள் அல்லது குறைந்தபட்சமாக கிறிஸ்தவ ஆர்வம் உள்ளவர்கள் இருந்திருக்கலாம் என ஊகிக்கலாம்.
1795 ஜூலையில் திருநெல்வேலியை விட்டு வெளியேறிய ஜெனிக்கே முதலில் இராமநாதபுரம் சென்று, அங்கு மூன்று வாரங்கள் தங்கி, பரிசுத்த நற்கருணை ஆராதனையில் பதினைந்து பேருடன் கலந்து கொண்டு, பின்னர் தஞ்சாவூருக்குச் சென்றார். குருவானவர் சத்தியநாதன் 1794 செப்டம்பர் முதல் திருநெல்வேலியிலிருந்து வெளியேறி, அந்த நேரத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்கள் இராமநாதபுரத்தில் இருந்து, பாளையங்கோட்டையை விட்டு வெளியேறுவதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு திரும்பி வந்தார்.
ஜெனிக்கே தொடர்ந்து உடல்நலமின்றி இருந்ததாலும், இராமநாதபுரத்தில் புதிய தேவாலயம் கட்டப்பட்டு வந்ததாலும், அவர் 1796 செப்டம்பர் வரை பாளையங்கோட்டைக்குத் திரும்பவில்லை. ஆகஸ்ட் மாதம் 1794 ஸ்வார்ட்ஸ் திரு. வீட்லிக்கு எழுதினார்:
"உபதேசியார் அவர்கள் தேவாலயத்தின் சீரழிந்த நிலை குறித்து என்னிடம் தெரிவித்துள்ளார்; அவருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆலோசனை வழங்கவும் மேலும் தயவு செய்து நீங்கள் சில பணத்தை செலவழித்தால் நான் உங்களுக்கு அதை திருப்பிச் செலுத்தி மகிழ்ச்சியடைவேன். 20 ஸ்டார் பகோடாக்களுடன் ஒரு சரியான தேவாலயத்தை கட்டலாம் என நான் நினைக்கிறேன், அது அவ்வளவு அகலமாக இருக்கக் கூடாது; 14 அல்லது 15 அடி அகலம் போதுமானது";
மறுபடியும் செப்டம்பர் 26ல் ஸ்வார்ட்ஸ் அவருக்கு எழுதினார்:
"தற்போது தேவாலயத்தை இடித்து புதிய கட்டிடத்தை எழுப்புவது சரிவராது என நான் நினைக்கிறேன். அது மழையைத் தடுக்க வைக்கோலால் மூடப்பட்டிருந்தால், அது தற்போதைக்குப் போதுமானது. திரு. ஜெனிக்கே உங்களிடம் திரும்பி வரும்போது, நாம் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதைப் பார்ப்போம்."
இதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, கர்னல் மார்டின்ஸ் (Col. Martinz) தேவாலயத்தை மீண்டும் கட்ட முன்வந்தார்; இந்த முன்மொழிவை ஷ்வார்ட்ஸ் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார், ஆனால் ஜெனிக்கே இராமநாதபுரத்தில் இருந்தபோது, ஏறக்குறைய ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே கட்டுமானம் தொடங்கியது. ஜெனிக்கேயின் நாட்குறிப்பிலிருந்து பின்வரும் பகுதிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன:
"திங்கள், ஏப்ரல் 18, 1796 (அவர் வந்த அடுத்த நாள்) - மாலையில் நான் கர்னல் மார்டின்ஸ் மற்றும் திரு. பவுனி (Mr. Powney) ஆகியோரைச் சந்தித்தேன். நான் உபதேசியாரிடமும் மற்ற கிறிஸ்தவர்களிடமும் பேசினேன், ஒவ்வொரு நாளும் மாலை ஆராதனைகளை நடத்தினேன்."
"ஞாயிறு 24 - நான் மலபாரியில் முற்பகலில் பிரசங்கித்தேன், மேலும் பிற்பகலில் பிரசங்கத்தின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் கூறினேன்."
"செவ்வாய் 26 - கர்னல் மார்டின்ஸ் எனக்கு சிறிய தேவாலயம் கட்டுவதற்காக 500 பகோடாக்களை வழங்கினார்."
"வியாழன், மே 5, கிறிஸ்து பரமேறிய திருநாள் - ஞாயிறு கிழமையைப் போல நாங்கள் இரண்டு ஆராதனைகளை நடத்தினோம். நான் வேதாகமத்தில் நிருபத்தில் உள்ள தேவனுடைய வார்த்தைகளை பிரசங்கித்தேன், பின்னர் 21 பேருக்கு பரிசுத்த நற்கருணை வழங்கினேன்."
"சனி 7 - கர்னல் தேவாலயத்திற்கான சரியான இடத்தைத் தீர்மானித்தார்."
"திங்கள் 9 - நாங்கள் தேவாலய வளாகச் சுவருக்கான வரைபடத்தை வரைந்தோம்.
அந்த நேரத்திலிருந்து ஆகஸ்ட் 26 வரை தேவாலயக் கட்டுமானம் தொடர்பாக எனக்கு நிறைய வேலை இருந்தது; நான் ஞாயிறுகளிலும் வெள்ளிகளிலும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தையை பிரசங்கித்தேன், மேலும் மாலை ஆராதனைகளை நடத்தினேன்."
இதற்கிடையில், J.P. ரோட்லர் (Rottler), பெரும்பாலும் தனது உடல்நலத்திற்காக, 1795 இலையுதிர் காலத்தில் இராமநாதபுரம் மற்றும் பாளையங்கோட்டைக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். அவர் செப்டம்பர் 30 முதல் அக்டோபர் 21 வரை இராமநாதபுரத்தில் இருந்தார், மேலும் இராமேஸ்வரம் மற்றும் தனுஷ்கோடி ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றதை நீண்ட விவரிப்பாக வழங்குகிறார், அதில் ஒரு பகுதி இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:
(தனிதுறையில் (Taniturai) கப்பலில் ஏறியபின்) "படகு துடுப்பபு போடப்பட்டது, தீவை அடைய ஒன்றரை மணி நேரம் ஆனது... பாம்பன் (Pámban), ஒரு சிறிய இடிந்த கோட்டை, அதில் சில சிப்பாய்கள் காவலில் உள்ளனர், இது நீரின் விளிம்பில் கட்டப்பட்டுள்ளது. விருந்தினர் இல்லம், இதிலிருந்து சிறிது தொலைவில் அமைந்துள்ளது, அது விசாலமானது, ஆனால் இந்த நாட்டில் உள்ள பல இல்லங்களைப் போலவே சுத்தமாக பராமரிக்கப்படவில்லை. பிற்பகலில் இராமேஸ்வரத்தையே அடையும் முன் ஏழு மைல் நடக்க வேண்டியிருந்தது. பாதை கற்களால் பதிக்கப்பட்டிருந்தது, ஏனெனில் முழு தீவிலும் நிலம் மிகவும் மணலாக உள்ளது. பாதையின் இரு பக்கங்களிலும் தோட்டங்கள் காணப்பட்டன, அவற்றின் மரங்கள் பாதையை நிழலிட்டன"
"அக்டோபர் 8 அன்று இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி மனாருக்கும் (Manaar) சென்று பார்க்க முடிவு செய்தேன், நான் படகை என்னைப் பின்தொடர வாடகைக்கு எடுத்திருந்தேன். எனினும், நான் முதலில் நிலவழியாக மகுடராஜா சத்திரத்திற்கு முன்னேறிச் சென்றேன்; நாங்கள் கிழக்கிலிருந்து மேற்கு வரை நீண்ட நிலப்பகுதியில் செல்ல வேண்டியிருந்தது, ஒரு பக்கம் மிகவும் அமைதியான வடக்கு கடல் இருந்தது, மறுபக்கம் எழுச்சிமிக்க தென்கடல் தன்னைத்தானே மோதிக் கொண்டிருந்தது. தனுஷ்கோடி, புகழ்பெற்ற குளிக்கும் இடம், நான் குறிப்பிட்ட சத்திரத்திலிருந்து அரை மணி நேரம் தொலைவில், தீவின் கிழக்கு முனையில் அமைந்திருந்தது. அங்கு வாழும் பிராமணர்களுடன் மீண்டும் பல விவாதங்களை நான் நடத்தினேன். எனது படகு பிற்பகலில் வந்து சேர்ந்தது, ஆனால் தென்றல் மிகவும் வலுவாக வீசியதால், அங்கேயே இரவைக் கழிக்க முடிவு செய்தேன், மறுநாளும் அது தொடர்ந்ததால், மனாருக்குச் செல்லும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு, இராமேஸ்வரத்திற்குத் திரும்பினேன்."
அக்டோபர் 21ம் தேதி ரோட்லர் இராமநாதபுரத்திலிருந்து கடற்கரை வழியாக தூத்துக்குடிக்குச் சென்றார், தூத்துக்குடியிலிருந்து ஒரு மணி நேர தூரத்தில் உள்ள மாப்பிள்ளையூரணியில் (Mápillaiyárani), முன்னாள் டச்சு கண்காணிப்பாளர் வசித்து வந்த இடத்தில், அவர் தமிழ் சபைக்கு ஞாயிறு ஆராதனைகளை நடத்தினார். அக்டோபர் 26ம் தேதி அவர் தூத்துக்குடியை விட்டு வெளியேறினார், மறுநாள் தாம்பரபரணி ஆற்றைக் கடந்தார், காட்சிகளை மிகவும் ரசித்தார்:
"மேற்கே எங்களுக்கு முன்னால் பெரிய மலைத்தொடர் இருந்தது, அதே சமயம் எங்களுக்கு அருகிலும் சுற்றிலும் சிறிய மலைகளும் குன்றுகளும் இருந்தன; நாங்கள் நெல் மற்றும் பிற வயல்களின் அழகிய சமவெளியில் பயணித்தோம். அங்கு நிறைய பனை மரங்கள் இருந்தன, மேலும் எல்லா பக்கங்களிலும் தாராளமாக நீர் இருந்தது."
பாளையங்கோட்டையில் அவர் தேவாலயத்திற்குச் சொந்தமான வீட்டில் தங்கினார், அங்கு ஜெனிக்கேயும் தங்கியிருந்தார், அதை மிகவும் வசதியாகவும் நல்ல நிலையிலும் கண்டார். அவர் பாளையங்கோட்டையில் நவம்பர் 16 வரை தங்கினார்:
"இந்த மூன்று வாரங்களில், நான் இந்திய குருமார் சத்தியநாதனுடன் தமிழ் சபையின் பணியைப் பகிர்ந்து கொண்டேன், இது நிச்சயமாக கடலூர் (Cuddalore) அல்லது நாகப்பட்டினம் (Negapatam) சபையைப் போலவே வலுவானது, ஆனால் சற்று சிதறியுள்ளது. கோட்டையிலிருந்து ஒரு ஜெர்மன் மைல் தொலைவில் உள்ள பர்பநாதபுரம் கிராமத்தில் அறுபது கிறிஸ்தவர்கள் இருந்தனர், அவர்களுக்கு ஒரு ஜெப கூடாரம் உண்டு; நான் அவர்களுடன் ஒரு நாள் செலவழித்து மகிமையான ஆராதனையை நடத்தினேன்.
"நான் ஒரு நாள் உபதேசியார்கள் தேவசகாயம் (Dévasagayam) மற்றும் கிறிஸ்தியன் (Christian) ஆகியோருடன் திருநெல்வேலி மற்றும் தச்சநல்லூருக்கு சென்றேன். காலை 9 மணிக்கு நாங்கள் ஆற்றில் ஒரு படகில் ஏறினோம், அரை மணி நேரத்திற்கும் குறைவாக திருநெல்வேலியை அடைந்தோம், அது மிகப் பெரியது, ஆனால் இனிமையானதல்ல. நான் தற்போதைய ஆட்சியாளர் முகம்மது எதுபார் கான் (Muhemmed Edubar Khan) அரண்மனைக்குச் சென்றேன், அவர் பொதுவாக சாதி கான் (Sandi Khan) என்று மட்டுமே அழைக்கப்படுகிறார், மேலும் கர்நாடக நவாபின் உறவினர் ஆவார். அவருக்கு எழுபது வயதாகிறது, மேலும் நாட்டின் நலனில் அவர் சிறிதளவே அக்கறை காட்டுகிறார்.
ரோட்லர் வடக்கு நோக்கிய பயணத்தின் சில விவரங்களைத் தருகிறார்:
"நான் உபதேசியார் கிறிஸ்தியனை என்னுடன் அழைத்துச் சென்றேன். மாலை நேரத்தில் நாங்கள் சித்தார் ஆற்றை அடைந்தோம், அது பல பாறைகளைக் கொண்டுள்ளது, அவற்றுக்கு இடையில் நீர் சிறிய மற்றும் பெரிய கால்வாய்களில் ஓடுகிறது, இது கடப்பதை மிகவும் கடினமாக்குகிறது. இந்த முறை குறைந்த அளவே நீர் இருந்தது, ஆனால் அது நிரம்பியிருக்கும்போது, அதைக் கடக்க முடியாது. அருகிலுள்ள பிரஞ்சேரி (Pirancheri) என்ற இடத்தில் விருந்தினர் இல்லம் மோசமாக இருந்ததால், அங்கு இரவு தங்கும் எங்கள் திட்டத்தைக் கைவிட்டு, கயத்தாறுக்கு ஒரு ஜெர்மன் மைல் தொலைவு கூடுதலாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அங்கு ஒரு ஐரோப்பிய முகாம் இருந்தது , நாங்கள் மருத்துவரின் காலியாக இருந்த வீட்டில் தங்கினோம், ஏனெனில் வீரர்கள் ஏறக்குறைய அனைவரும் மன்னாருக்கு எதிரான நடவடிக்கைக்காக அனுப்பப்பட்டிருந்தனர்.
"17ம் தேதி... பிற்பகலில் நாங்கள் பெருவழியில் கோயில்பட்டிக்குச் சென்றோம், அங்கு இரவு தங்கினோம்."
"19ம் தேதி... இரவில் நாங்கள் விருதுப்பட்டியில் (Virudupatti) தங்கினோம்... 20ம் தேதி நாங்கள் அங்கேயே தங்க வேண்டியிருக்கும் என்று தோன்றியது, ஏனெனில் இரவிலும் முழு காலை நேரமும் மழை பெய்தது, இருப்பினும், பிற்பகலில் நாங்கள் மழையிலேயே புறப்பட்டோம், மிகுந்த சிரமத்துடன் திருமங்கலத்தை அடைந்தோம், நான் அங்கு இரவு சுமார் 8 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தேன்; எனினும், என்னைப் பின்தொடர்ந்தவர்கள் இரண்டு மணி நேரம் கழித்தே வந்தனர், சாலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது."
மதுரையில் ரோட்லர் மூன்று நாட்கள் தங்கி, காட்சிகளைக் கண்டார், ஆனால் அங்கு கிறிஸ்தவர்களைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. திண்டுக்கல் பற்றி ரோட்லர் :
"இங்கு ஒரு சிறிய தமிழ் திருச்சபை உள்ளது, அவர்களுக்கு நான் ஞாயிறு ஆராதனையை நடத்தினேன். இங்கு தேவாலயம் இல்லாததால், நாங்கள் மூரிஷ் (அதாவது, முகமதிய) மசூதியில் கூடினோம்... பாடல் பாடும்போது, சில முகமதியர்கள் (Moors) உள்ளே வந்து, இருந்தனர் ."
ஜெனிக்கே 1796 செப்டம்பரில் மூன்றாவது முறையாக பாளையங்கோட்டைக்கு வந்தார்; அவர் 1797 பிப்ரவரி வரை அங்கு தங்கினார். அவரது உடல்நிலை இன்னும் மிகவும் மோசமாக இருந்தது; டிசம்பர் மற்றும் ஜனவரியில் அவர் கிட்டத்தட்ட தொடர்ந்து உடல்நலமின்றி இருந்தார், மேலும் பல சந்தர்ப்பங்களில் தாம் மரணத்தின் விளிம்பில் இருப்பதாக நம்பினார்.
1797 பிப்ரவரி இறுதியில் அவர் இராமநாதபுரத்திற்குத் திரும்பி, தேவாலயக் கட்டுமானத்தைக் கண்காணித்து, அக்டோபர் 30 வரை அங்கு தங்கினார். செப்டம்பர் 6ம் தேதி கடிதத்தில் அவர் பொருட்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களைப் பெறுவதில் சிரமம் இருந்ததால் பணி மெதுவாக முன்னேறியதாக எழுதுகிறார்; மேலும் நுழைவாயில் இடிந்து மீண்டும் கட்டப்பட வேண்டியிருந்தது. அவர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்:
"கட்டுமானத்தைக் கண்காணிப்பதற்காக என் இருப்பு இங்கு அத்தியாவசியமாக இருக்கிறது. எனது மிஷன் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதிலிருந்து தற்காலிக வேலைகள் என்னைத் தடுக்கும்போது, என் மனம் உண்மையான திருப்தியை அனுபவிக்க முடியவில்லை." என்ன ஒரு ஆழமான மற்றும் திருப்த்தியற்ற வார்த்தை. இதை வாசிக்கும் போது அவரால் கிறிஸ்துவை பிறருக்கு அறிவிக்காமல் இருக்க முடியாது என்பது தெரிகிறது.
"1791 முதல், இராமநாதபுரம் அடிக்கடி மிஷனரிகளால் சந்திக்கப்பட்டுள்ளது, நானும் ஆறு சந்திப்புகள் நிகழ்த்தியுள்ளேன் ; ஆனால் எங்கள் தங்குதல் பெரும்பாலும் குறுகிய காலமாக இருந்ததால், சபையின் பல உறுப்பினர்களின் உண்மையான நிலை கண்டறியப்படவில்லை... ஆனால் சிறிது காலத்திற்கு முன்புதான், முகமூடி கழன்றது; இப்போது அவர்கள் பாவம் என்பது துன்பத்தின் ஆதாரம் என்பதையும், அதை இலேசாகக் குணப்படுத்துவது அதை முற்றிலும் அகற்றுவதற்கான வழி அல்ல, மாறாக அதை உறுதிப்படுத்தும் வழி என்பதையும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். எனவே இப்போது அவர்களில் பலர் உண்மையிலேயே தங்கள் பாவங்களை விட்டுவிட்டு, நாம் இரட்சிக்கப்படக்கூடிய ஒரே வழியாம் கிறிஸ்துவை பின்பற்றி செல்ல உறுதியாக இருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இப்போது உள்ளது."
அடுத்த விவரிக்கப்படவிருக்கும் நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்வதற்கு வசதியாக, 1800ல் இராமநாதபுரத்தில் உள்ள தேவாலயத்தின் பிரதிஷ்டை பற்றி கெரிக்கே (Gericke) எழுதிய விவரிப்பை இங்கே கொடுப்பது பொருத்தமானது. ஜெனிக்கே தஞ்சாவூரில் தொடர்ந்து மிகவும் மோசமான உடல்நிலையுடன், அடிக்கடி காய்ச்சல் தாக்குதல்களுடன் இருந்தார், தெற்கிற்கு ஒரு பயணம் அவருக்கு நலம் அளிக்கலாம் என்று நம்பப்பட்டது; எனவே அவரும் கெரிக்கேயும் 1800 பிப்ரவரி 7ம் தேதி தஞ்சாவூரிலிருந்து புறப்பட்டு, 12ம் தேதி இராமநாதபுரத்தை அடைந்தனர்.
கெரிக்கே எழுதுகிறார்:
"16ம் தேதி ஒரு பண்டிகை நாளாக இருந்தது, ஏனெனில் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு கட்டி முடிக்கப்பட்ட தேவாலயம் பிரதிஷ்ட்டைப் பண்ண வேண்டியிருந்தது, மேலும் இங்குள்ள ஆங்கிலேயர்கள் முழு கடற்கரை மற்றும் வங்காளத்திலும் (Bengal) அந்த மாதத்தின் 6ம் தேதி கொண்டாடப்பட்ட நன்றி செலுத்தும் ஆராதனையை நடத்த எங்களுக்காகக் காத்திருந்தனர். ஆங்கில ஆராதனை காலை 8 மணிக்கு நடைபெற்றது. கலெக்டரின் சகோதரிக்கும் ஆங்கில கம்பெனியின் சிவில் சர்வீஸில் உள்ள உயர் அதிகாரி ஒருவருக்கும் இடையே திருமணம் நடைபெற்ற பிறகு இங்குள்ள அனைத்து ஆங்கில ஆண்களும் பெண்களும் பரிசுத்த நற்கருணை ஆராதனையில் கலந்து கொண்டனர்,."
"தமிழ் ஆலய ஆராதனையின் தொடக்கத்தில் பிரதிஷ்டை செய்வதற்க்கான ஜெபத்தை வழங்குமாறு நான் திரு. ஜெனிக்கேயைக் கேட்டுக் கொண்டேன், ஏனெனில் தேவாலயம் அவரது மேற்பார்வையில் கட்டப்பட்டது. அவர் அவ்வாறு செய்தார், ஆனால் அவ்வாறு செய்யும்போது அவர் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டார், அவரது கைகள் மற்றும் கால்கள் கடுமையாக நடுங்கத் தொடங்கின, அவர் உடனடியாக தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது."
" தமிழ் ஆராதனையில் திடப்படுத்துதல் (Confirmation), பல ரோம கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்களை சேர்த்தல், மற்றும் ஞானஸ்நானம் ஆகியவை நடைபெற்றன. பரிசுத்த நற்கருணையில் பதினொரு பேர் கலந்து கொண்டனர். இதிலிருந்து அங்குள்ள சபை மிகவும் சிறியது என்று முடிவு செய்யலாம்; ஆனால் இங்கு நீண்ட காலமாக நிலவிய பஞ்சத்தின் காரணமாக இப் பகுதியைச் சேர்ந்த பல கிறிஸ்தவக் குடும்பங்கள் பிற பகுதிகளில், குறிப்பாக தஞ்சாவூரில், வாழச் சென்றுள்ளனர்,."
இவ்வாறு, தென்னிந்தியாவின் திருநெல்வேலி மற்றும் இராமநாதபுரம் பகுதிகளில் கிறிஸ்தவ சபைகளின் ஆரம்பகால வளர்ச்சி பல இன்னல்களுக்கு இடையே நடைபெற்றது. மிஷனரிகளான ஜெனிக்கே, குருவானவர் சத்தியநாதன், ரோட்லர் மற்றும் பலரின் அயராத உழைப்பும், ஊழிய அர்ப்பணிப்பும் இந்த வளர்ச்சிக்கு காரணமாக இருந்தது. அவர்கள் காய்ச்சல், பஞ்சம், பயணச் சிரமங்கள் போன்ற பல்வேறு இடர்களை எதிர்கொண்டனர். "இந்த மண்ணில் கிறிஸ்து என்னும் சத்தியத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டுவிட்டது; காலப்போக்கில் அது வேரூன்றி, பலனளிக்கும்" என்ற விசுவாசத்துடன் அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்காக பணியாற்றினர். பல கிறிஸ்துவ தேவாலயங்கள் கட்டப்பட்டன, பல திருச்சபைகள் உருவாக்கப்பட்டன, மக்கள் கிறிஸ்தவ விசுவாசிகளாக வளர்ந்தனர். தேவாலயக் கட்டிடங்கள் கற்களால் கட்டப்படலாம், ஆனால் திருச்சபை மக்களின் இதயங்களால் கட்டப்படுகிறது. நாம் கட்டும் ஒவ்வொரு தேவாலயமும் கர்த்தரின் வார்த்தை நிலைத்திருக்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும். ஆண்டுகள் பல கடந்து சென்றாலும், இந்த ஆரம்பகால மிஷனரிகள், குருவானவர்கள் மற்றும் உபதேசியார்களின் அர்ப்பணிப்பும், செயல்களும் தென்னிந்திய திருச்சபையின் வரலாற்றில் மறக்க முடியாத அத்தியாயமாக நிலைத்து நிற்கின்றன.
இந்த மிஷனரிகளின் அழைப்பு மாறாதவரகிய கிறிஸ்துவை மையமாக வைத்து இருந்ததால் அவர்களின் அழைப்பும் இறுதி வரை மாறாததாக இருந்தது. இவர்கள் அதிகமான உடல் பெலவீனங்களையும், மக்களுடைய பின்மாற்றத்தயும் பல இன்னல்களையும் கிறிஸ்து இயேசவுக்குள்ளாக சகித்துக் கொண்டதால் அவர்களுக்கான அறுவடை பெருமளவில் இருந்தது. கிறிஸ்து நமக்கு ஜீவனாக இருக்கும் போது சாவு நமக்கு ஆதாயமாகத்தான் இருக்கும் என்பதற்கு எவ்வித ஐயமும் இல்லை. “ ஆண்டவரின் பணிக்கென்று வரும் தடையை உடைக்க நாம் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தோமானால்; அவர் பல அடிகளுக்கு மேலாக நமக்காக எழுந்து செயல் படுகிரவராய் இருப்பார்”. “ நாம் இன்று விதைக்கும் ஒரு சிறு விதை நாளை பெரிய அறுவடையாக மாறும், நம்முடைய இலக்கு கிறிஸ்துவாக இருக்கும்போது” .
தொடர்ந்து பயணிப்போம்…..